Αυτή η ιστορία με τους συμβούλους και συνεργάτες του Προέδρου Αναστασιάδη πρέπει να πάρει ένα τέλος. Για το καλό του ιδίου, αλλά κυρίως του τόπου. Και πριν πω δυο λόγια για τα τωρινά και τα πρόσφατα, θυμίζω στον αναγνώστη ότι η κακή μέρα φάνηκε από το πρωί, παρόλο που πολλοί το έχουν ξεχάσει.

Και ήταν μια καραμπινάτη υπόθεση, που ποτέ δεν ερευνήθηκε και ποτέ δεν αξιολογήθηκε για να φανεί το μέγεθος της συμβολής της στα όσα βιώνουμε σήμερα σε οικονομικό επίπεδο. Θυμίζω λοιπόν ότι ο Πρόεδρος Αναστασιάδης διόρισε ως Υπουργό Οικονομικών και έπαυσε σε χρόνο ρεκόρ τον κ. Μιχάλη Σαρρή.

Στην πιο κρίσιμη περίοδο για την κυπριακή οικονομία, στην αρχή-αρχή της προεδρικής του θητείας, διάλεξε σαν τον καταλληλότερο στο νευραλγικό για τη δεδομένη στιγμή Υπουργείο τον κ. Σαρρή. Τι έγινε και τι μεσολάβησε, και μέσα σε λιγότερο από ένα μήνα αποπέμφθηκε, κανείς δεν είπε και κανένας δεν εξήγησε στον λαό. Απλώς όλοι γνωρίζουμε ότι στο διάστημα αυτό του ενός μηνός η Κύπρος υπέστη την οικονομική καταστροφή με το κούρεμα των καταθέσεων, το πούλημα των κυπριακών τραπεζών στην Ελλάδα και το κλείσιμο μιας μεγάλης κυπριακής και συστημικής, όπως λένε, τράπεζας.

Ποιος ήταν ο ρόλος του κ. Σαρρή, του πλέον αρμόδιου υπουργού στο πλέγμα αυτό, κανείς δεν είπε και κανείς δεν ενδιαφέρθηκε να ερευνήσει, παρόλο που πολλοί ομνύουν πίστη στη διαφάνεια και στην ανάγκη ενημέρωσης του λαού. Αυτό ήταν το πρώτο επεισόδιο στο θέμα με τους συνεργάτες και συμβούλους του Προέδρου, ο οποίος δεσμεύτηκε να επιλέξει για τέτοιους τους αρίστους μεταξύ των αρίστων.

Το έπραξε, αλλά μόνο στα λόγια. Εμπράκτως άλλα φάνηκαν στην πορεία. Ο υπουργός του της Παιδείας αναμίχθηκε και αποδείχθηκε -και με βούλα αρμοδίων υπηρεσιών- σε υπόθεση που καμιά σχέση δεν είχε με τις αρμοδιότητές του, ενώ άφησε σκιές για τα κίνητρά του. Ακολούθησαν οι πρόσφατες και γνωστές υποθέσεις του προέδρου των Κ. Αερογραμμών, του Μ. Δρουσιώτη, του Χρ. Πισσαρίδη και του Δ. Γεωργιάδη.

Οι περιπτώσεις τους είναι εκεί και προκαλούν τριγμούς σε πολλά επίπεδα. Γι΄ αυτές όμως αύριο.