Η απώλεια μιας ζωής, οποιουδήποτε και κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες, είναι συγκλονιστικό γεγονός και σίγουρα επώδυνο για τους συγγενείς και οικείους του θανόντος. Το ίδιο συμβαίνει και στις περιπτώσεις των αυτοκτονιών φυλακισμένων. Όμως, άλλο αυτό κι άλλο εξ αφορμής τέτοιων περιστατικών να ασκείται πίεση στη διεύθυνση των φυλακών για περισσότερες ελευθερίες, δικαιώματα και χαλαρώσεις στους όρους και συνθήκες κράτησης των φυλακισμένων. Οι άνθρωποι που βρίσκονται πίσω από τα σίδερα της φυλακής έχουν κάποιο ένοχο παρελθόν, για το οποίο η Πολιτεία αποφάσισε να πληρώσουν αντίστοιχο τίμημα.
Πολλές φορές δυσανάλογα μικρότερο σε σχέση με τις πράξεις τους. Οι όροι και οι συνθήκες κράτησης και πάλι ορίζονται από την Πολιτεία και εξυπηρετούν κάποιους στόχους και σκοπούς. Δεν μπορεί κάθε φορά που θα υπάρξει κάτι στη φυλακή, να σπεύδουν ειδικοί και "ειδικοί" και να αποφαίνονται ότι φταίει ο ένας ή ο άλλος, ή ευθύνεται ο τάδε κανονισμός και εκείνος ο περιορισμός. Αν αρχίσουμε να στρογγυλοποιούμε καταστάσεις, να αφαιρούμε εξουσίες και δικαιοδοσίες από τη διεύθυνση των φυλακών, τότε να είμαστε σίγουροι ότι στο μέλλον θα έχουμε να αντιμετωπίσουμε σοβαρότατα προβλήματα εντός του Ιδρύματος.
Ήδη το πείραμα έχει γίνει με την Αστυνομία και ο κάθε αντικειμενικός πολίτης διακρίνει στην καθημερινότητά του ότι απέτυχε. Δέσαμε τα χέρια των αστυνομικών, τους στερήσαμε όπλα και εξουσίες στην άσκηση των καθηκόντων τους και βλέπουμε το έγκλημα να θεριεύει και τους εγκληματίες να διαφεντεύουν τον τόπο. Ο κάθε νοικοκύρης, ο κάθε νομοταγής πολίτης φοβάται ακόμα και να καταγγείλει στις Αρχές παρανομίες και αδικίες σε βάρος του. Αν κάνουμε το ίδιο και με τις φυλακές, τότε δεν θα έχουμε κράτος και συγκροτημένη Πολιτεία.
Αρκετά πλεονεκτήματα έχουν εκχωρηθεί σε άτομα και ομάδες, στο όνομα της δημοκρατίας και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Αρκετές παραχωρήσεις έγιναν σε βάρος της νομιμότητας και πειθαρχίας που πρέπει να διέπει την ευνομούμενη Πολιτεία και τον νομοταγή πολίτη. Με συνεχή επίκληση διαφόρων σύγχρονων, δήθεν, αντιλήψεων, φτάσαμε στο σημείο να έχει πλεονέκτημα ο παραβατικός, ο παράνομος, ο εγκληματίας έναντι του πειθαρχημένου, του συνεπούς και του νομοταγούς πολίτη. Αυτό όμως αποτελεί στρέβλωση μεγίστου βαθμού και πηγή αυριανών ανωμαλιών και δεινών. Μήπως έχει άλλο κράτος στον κόσμο όπου υπάρχει αυτή η δυσαρμονία; Νομίζω όχι.
