Εκτός από τους πολιτικούς και τους πολιτικάντηδες, την πολιτική και τις ίντριγκες, τη διαφθορά και τη διαπλοκή, τις άνομες συναλλαγές και τις ρεμούλες, τις μίζες και τις λαμογιές, η Κύπρος διαθέτει και κάτι άλλο. Όμορφο και ελπιδοφόρο. Αγνό και καθαρό.

Το Σάββατο το βράδυ, στον γαλήνιο χώρο του αμφιθεάτρου του χωριού Σια, υπήρξε ένα εκπληκτικό συναπάντημα ανθρώπων με ιδιότητες και χαρίσματα κυπριακά. Η Σχολή Χαρακτικής του Χαμπή είχε την τελετή λήξης των καλοκαιρινών μαθημάτων της.

Αφού αλώνισε την Κύπρο, έστησε το εργαστήρι της σε διάφορα χωριά και πρόσφερε, όπως πάντοτε δωρεάν, γνώσεις, δεξιότητες και διεξόδους σε εκατοντάδες ή και περισσότερους μαθητές, κάθε ηλικίας και μορφωτικού επιπέδου, κατέληξε στη Σια για τον τελευταίο κύκλο μαθημάτων.

Και το Σάββατο η Σχολή συμπλήρωσε τα καλοκαιρινά μαθήματα μ' ένα πανηγύρι χαράς, στην παρουσία και πάλι μικρών και μεγάλων, χωρίς επισημότητες, πανηγυρικούς και μεγαλόστομες διακηρύξεις, αλλά κυρίως στην απουσία πολιτικών ή άλλων «σπουδαίων και επιφανών» προσώπων του τόπου.

Ήταν όμως εκεί ο Χαμπής, με τη γνήσια κυπριακή φωνή και έκφραση, ο οποίος μίλησε για τον πόνο της προσφυγιάς και την άσβεστη επιθυμία του να επιστρέψει στην Κοντέα του. Ήταν οι συνεργάτες, κυρίως νέοι και ταλαντούχοι άνθρωποι, που αντί διακοπές γύριζαν τα χωριά της Κύπρου για να προσφέρουν τη γνώση της χαρακτικής.

Ήταν ο Τερλικάς, γοητεύοντας με το ηχόχρωμα της φωνής του στα κυπριακά παραδοσιακά τραγούδια. Ήταν άλλοι εραστές της τέχνης, αυτοδίδακτοι και ξεχωριστοί. Έπαιξαν πιδκιαύλιν, απήγγειλαν ποιήματά τους και τσιαττιστά.

Ήταν ο πρόεδρος του κοινοτικού συμβουλίου, που με τους συνεργάτες του είχαν την έμπνευση και την ιδέα να προσφέρουν στους συγχωριανούς τους την ευκαιρία να έρθουν κοντά στην ξεχωριστή αυτή τέχνη και τους ανθρώπους που την υπηρετούν.

Παρακολουθήσαμε μια εκδήλωση βγαλμένη μέσα από την ψυχή και την καρδιά των ανθρώπων που συνέβαλαν στο στήσιμο και την επιτυχία της. Χωρίς πολλά-πολλά, χωρίς κονδύλια και δαπάνες, αλλά με τεράστια κατάθεση όρεξης, αγάπης και μερακιού. Από ανθρώπους της Κύπρου μας. Της άλλης Κύπρου, όχι αυτής που κάποιοι δημιούργησαν χωρίς εμάς, για εκείνους.