Η απώλεια μιας ζωής και μάλιστα νέου ανθρώπου, όπως η περίπτωση του 18χρονου Σαββάκη Αλεξάνδρου Γεωργίου, που πνίγηκε σε πισίνα στην Αγία Νάπα, ασφαλώς και δεν μπορεί να τίθεται σε δεύτερη μοίρα έναντι οτιδήποτε άλλου. Προέχει και τίποτε δεν μπορεί να πληρώσει το κενό που αφήνει.

Όμως, από την άλλη, το τραγικό αυτό γεγονός δεν μπορεί να σταθεί εμπόδιο στο να δούμε το πρόσωπό μας στον καθρέφτη, για να διαπιστώσουμε για πολλοστή φορά τι κάνουμε και τι δεν κάνουμε ως κράτος σε όλες του τις μορφές και εκφάνσεις αλλά και ως κοινωνία, για να εξασφαλίζουμε την ευνομία και την ευταξία. Ο θάνατος του άτυχου νέου μπορεί να μην έχει άμεση σχέση με ελλείμματα στην εφαρμογή των νόμων και την ανεπάρκεια των διαφόρων υπηρεσιών, αλλά ακριβώς το τραγικό περιστατικό φέρνει στο φως τα στραβά και παλαβά που συμβαίνουν στον τόπο μας.

Το τουριστικό κατάλυμα, στο οποίο έκανε τις διακοπές του ο Γεωργίου, ήταν χωρίς άδεια. Την είχε αφαιρέσει ο ΚΟΤ ύστερα από συρροή παραβάσεων, νόμων και κανονισμών. Όμως στην ιστοσελίδα του Οργανισμού το τουριστικό συγκρότημα φαίνεται να είναι αδειούχο. Η πισίνα λειτουργούσε, κατά επίσημη παραδοχή, εδώ και τέσσερα χρόνια χωρίς άδεια. Από τις πολλές υπηρεσίες που έπρεπε να την είχαν ελέγξει, κάποιες το έκαναν και κάποιες όχι. Μια υπηρεσία θα την έλεγχε σήμερα 21 Αυγούστου, αλλά δεν πρόλαβε.

Αυτό είναι το κυπριακό κράτος, το ευρωπαϊκό κράτος που θέλει να εμφανίζεται σύγχρονο, που λειτουργεί στη βάση νόμων και κανονισμών, που προστατεύει τον πολίτη του από επιτήδειους και καιροσκόπους. Είναι λυπηρό να ασχολούμαστε με τα θέματα αυτά κάθε φορά που το επιβάλλουν τραγικά γεγονότα όπως ο πνιγμός του άτυχου νέου. Αλλά λυπηρότερο είναι ότι όλοι αυτοί, που ως εκ της θέσεώς τους όφειλαν στην κυριολεξία να επαγρυπνούν για την εφαρμογή των νόμων, δεν δείχνουν σημεία ανάνηψης.

Γιατί δυστυχώς το συμβάν στο οποίο αναφερόμαστε δεν είναι το πρώτο και προβλέπω, ούτε το τελευταίο. Γιατί, αν μετά το Μαρί δεν υπήρξε η υπευθυνότητα των κρατικών υπηρεσιών και μηχανισμών που επέβαλλε η τραγωδία εκείνη, τότε δεν υπάρχει ελπίδα ότι θα υπάρξει στο μέλλον. Πάντοτε θα τρέχουν εκ των υστέρων, απλώς για να δικαιολογούνται. Και κάποιοι να το δέχονται και να τους ανέχονται.