Δίνουμε την εντύπωση στους ξένους ότι παραδοθήκαμε. Η φράση ανήκει στον Δήμαρχο Μόρφου Χαράλαμπο Πίττα. Ήταν έκφραση παραπόνου για τη στάση όχι μόνο των πολιτικών μας, αλλά και του λαού σε σχέση με το λεγόμενο εθνικό μας θέμα και τη ζωή που διάγουμε. Έχει δίκαιο κατά ένα μεγάλο μέρος ο κ. Πίττας. Θα ήταν απόλυτα σωστός, αν δεν χρησιμοποιούσε το «δίνουμε την εντύπωση». Η αλήθεια είναι ότι δεν δίνουμε απλώς την εντύπωση. Έχουμε παραδοθεί, κ. Δήμαρχε. Κι έχουμε παραδοθεί σε πολλούς και πολλαπλώς. Όχι μόνο στους Τούρκους.

Παραδοθήκαμε και στους τροϊκανούς. Αλλά και στους Ευρωπαίους, αυτούς που ονομάζουμε εταίρους. Έχουμε ακόμα παραδοθεί σε λαμόγια και διεφθαρμένους που καθορίζουν πολλές πτυχές της ζωής μας. Αλλά έχουμε παραδοθεί και στη μεγαλομανία μας, την επιδειξιομανία, στο κυνήγι του πλούτου, της εύκολης ζωής. Έχουμε παραδοθεί στα κατώτατα ένστικτα που μπορεί να διαθέτει άνθρωπος. Παραδώσαμε την ψυχή και το πνεύμα μας αμαχητί. Δεν ελπίζουμε σε τίποτε, δεν πιστεύουμε σε τίποτε, αλλά ελεύθεροι δεν είμαστε.

Είμαστε σκλάβοι. Σκλάβοι που έχουν εθισθεί και απολαμβάνουν τη σκλαβιά τους, βρισκόμαστε σε μια κατάσταση που οι ψυχολόγοι και άλλοι ειδικοί τη χαρακτήρισαν σύνδρομο της Στοκχόλμης ή με κάποιο άλλο όνομα. Θέλουμε τη μεγάλη, άνετη και εύκολη ζωή, μακριά από σκοτούρες και έγνοιες, αδιαφορώντας αν με τη στάση μας αυτή χτίζουμε στην άμμο, γνωρίζοντας ότι με τέτοιες στάσεις και τάσεις δεν μπορεί να υπάρξει αύριο.

Αδιαφορούμε ότι αφήνουμε ερείπια για τα παιδιά και τα εγγόνια μας. Πήραμε εδώ και χρόνια τον κατήφορο. Ελπίδα να σταματήσει η κατρακύλα δεν υπάρχει. Φρένα δεν υπάρχουν. Αλλά μήπως υπάρχουν φρένες; Αν υπήρχαν, άλλους δρόμους θα ακολουθούσαμε κι άλλα επίπεδα θα βιώναμε. Φαίνεται όμως ότι έχουμε μεταλλαχθεί. Σε λιγότερο από μια γενιά έχουμε διαγράψει αξίες και αρχές, και κατακυριάρχησε τις ψυχές μας το χρήμα και η μωροφιλοδοξία. Είναι οι μοναδικές πυξίδες που καθοδηγούν τα βήματά μας. Εισήλθαμε σε αδιέξοδους δρόμους, αλλά επιθυμία καμιά να εξέλθουμε.

Δεν θέλουμε να μας ενοχλεί τίποτε και κανένας. Ο λαός έχει ό,τι επιθυμεί, εν πολλοίς ακόμα και τώρα με την κρίση, η ηγεσία πορεύεται ανενόχλητη και είμαστε όλοι ευτυχισμένοι. Ώς πότε όμως; Όταν ακούσουμε το σφύριγμα της αφύπνισης, θα διαπιστώσουμε ότι δεν υπάρχει γυρισμός.