Σήμερα τιμούμε(;) άλλη μια επέτειο, θλιβερή και αποτρόπαια. Άλλη μια επέτειο στις τόσες της πρόσφατης ιστορίας μας, που έχουμε καταγράψει στα δεφτέρια μας για να μπορούμε να λέμε το ένα και το άλλο. Μια θλιβερή επέτειο που όμως, όπως τις θρησκευτικές κινητές γιορτές, τη μετακινούμε αναλόγως το πώς μας βολεύει. Όσοι απέμειναν να θυμούνται και να επιμένουν να είναι ενοχλητικοί, κάνουν κι αυτοί τις υποχωρήσεις και συμβιβασμούς τους. Αντί λοιπόν να κινητοποιηθούν σήμερα και αύριο, που ημερολογιακά αντιστοιχούν με τη 14η και 15η Αυγούστου 1974, επέλεξαν να ενεργήσουν χτες.

Προφανής ο λόγος. Σήμερα, παραμονή του Δεκαπενταυγούστου, ποιος θα ενδιαφερόταν μέσα στο λιοπύρι να τρέξει από το ένα γραφείο στο άλλο, από τη μια πρεσβεία στην άλλη; Και ποιον θα συναντούσαν για να του πουν το παράπονό τους; Να του επιδώσουν το τυπικό, έστω, ψήφισμα με τη διαμαρτυρία και τα αιτήματά τους; Ενώ χτες κάτι γίνηκε. Πήγαν λοιπόν στο Προεδρικό, για παράδειγμα, λίγοι Μορφίτες με ένα φάκελο στο χέρι. Δεν είδαν ούτε τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, ούτε κάποιον άλλον αξιωματούχο της προεδρίας, αφού όλοι απουσιάζουν με άδεια.

Τους υποδέκτηκε και παρέλαβε το ψήφισμά τους ο αναπληρωτής Κυβερνητικός Εκπρόσωπος, που δεν ξέρω αν και αυτός διέκοψε για λίγο τις διακοπές του επί τούτω. Πήγαν επίσης στη Βουλή και από σύμπτωση ή συνεννόηση βρήκαν τον Αναπληρωτή Πρόεδρο του Σώματος, για να τους υποδεχτεί και να παραλάβει τον φάκελο. Και προς άρση κάθε παρεξήγησης το φαινόμενο δεν είναι ούτε πρωτοφανές ούτε συμβαίνει μόνο φέτος. Είναι καθεχρονικό.

Οι λίγοι είναι εκεί, για να σώζουν τα προσχήματα και οι πολλοί βρίσκονται σε... διακοπές. (Και στους πολλούς συμπεριλαμβάνεται ο λαός, ο οποίος επίσης θέλει τα μπάνια του). Όταν όμως θα βρουν μικρόφωνο και ακροατήριο, είναι έτοιμοι να εκστομίσουν παχιά λόγια, κούφιες διακηρύξεις και αγωνιστικές μπαρούφες. Όλα ανέξοδα και ακοπίαστα.

Προς τέρψιν και ηδονήν όσων αρέσκονται να τους κοροϊδεύουν. Είναι μια τακτική προσφιλέστατη και κατά τεκμήριο αποδοτική για τους εξ επαγγέλματος πολιτικούς μας, που στις υποσχέσεις και τις μεγαλόστομες διακηρύξεις διεκδικούν παγκόσμια βραβεία. Δηλώνουν έτοιμοι για αγώνες και θυσίες, φτάνει να μην είναι καλοκαίρι και δη Δεκαπενταύγουστος. Τότε είναι η περίοδος που λίγο καιρό ξαποσταίνουν και ξανά προς τη δόξα τραβούν.