Δεν νομίζω να υπάρχει έστω και ένα άτομο στην Κύπρο που να μην ήθελε να συμμεριστεί την αισιοδοξία όλων εκείνων, που από καιρό βλέπουν στο πρόσωπο του Ερντογάν τον άνθρωπο που θα οδηγήσει την Τουρκία στη νέα εποχή.

Κι όταν μιλούν για τη νέα εποχή έχουν στον νου, αλλά και υποβάλλουν, ότι είναι αυτός που θα λύσει το Κυπριακό, με τρόπο έστω ανεκτό για την πλευρά μας. Μακάρι. Αλλά δυστυχώς δεν είναι έτσι, επειδή έτσι νομίζουμε, αν θα θέλαμε να παραφράσουμε λίγο τον Λουίτζι Πιραντέλο.

Όταν ο Ταγίπ Ερντογάν στη μακρά πολιτική του σταδιοδρομία και στην ηγεσία της χώρας του 12 χρόνια δεν άφησε ούτε στιγμή κάποιον που θέλει να βλέπει πέρα από τη μύτη, να αντιληφθεί ποιος είναι και τι επιδιώκει, είναι πολιτική μυωπία να τον θεωρεί περίπου μεσσία, που ήρθε για να σώσει και να αποδώσει δικαιοσύνη εντός και εκτός Τουρκίας.

Πολύ περισσότερο, δεν πρέπει να μας αποπροσανατολίζει και να αναμένουμε ότι αυτός είναι που θα ανατρέψει μια πάγια, διαχρονική και σταθερή πολιτική της Τουρκίας στην Κύπρο. Αντίθετα, η αναγνωρισμένη, πλέον, μεγαλομανία του δεν θα τον αφήσει ούτε να σκεφθεί, ακόμα και επουσιώδεις παραχωρήσεις για να βρεθεί λύση υποφερτή από τον κυπριακό λαό.

Η γενικότερη πολιτική του είναι εκεί. Τη διαφημίζει και τη διαλαλεί με κάθε ευκαιρία. Θα παίρνει για τη χώρα του ό,τι είναι ωφέλιμο και δεν θα δίνει τίποτε. Το κάνει με την Ευρώπη, το κάνει στις διακρατικές σχέσεις και ασφαλώς το εφαρμόζει και στην Κύπρο. Εποφθαλμιά πλέον τη χώρα μας, όχι μόνο σαν γεωγραφικό χώρο, αλλά και για τον πλούτο που κρύβει η ΑΟΖ της.

Όσο για το πόσο εκσυγχρονιστής και ευρωπαϊστής είναι, το αποκαλύπτει η «Λιμπερασιόν»: Το μεγαλύτερό του όνειρο είναι ένα τζαμί στην ανατολική πλευρά της Κωνσταντινούπολης με έξι τουλάχιστον μιναρέδες, τους πιο ψηλούς του κόσμου, όπως ο ίδιος λέει, χωρητικότητας 30.000 ατόμων, που να το βλέπει όλη η Πόλη.

Με αυτόν τον άνθρωπο έχουμε να κάνουμε. Τον άνθρωπο που παρουσιάζει την τουρκική εισβολή αφετηρία για την ανάπτυξη της πολεμικής βιομηχανίας της χώρας του και που τη θέση αυτή την είχε λάβαρο στην προεκλογική του εκστρατεία. Μπορούμε να επενδύσουμε στην πολιτική του;