Γι' άλλη μια φορά η Κυβέρνηση ενεργεί πρωθύστερα. Πήρε πρώτα τις αποφάσεις της και μετά επιζητεί διάλογο με τα κόμματα. Πρόκειται για δοκιμασμένη μεν, αποτυχεμένη δε, συνταγή. Τι πιο απλό, επικοινωνιακό και ωφέλιμο για την ίδια και τους σκοπούς που υπηρετεί, να άκουε στην αρχή τα κόμματα δίνοντας την ευκαιρία πρώτα στον εαυτό της να εμπλουτίσει τους σχεδιασμούς της με ιδέες και προτάσεις, που σίγουρα κάποια από τα κόμματα θα κατέθεταν.

Προτίμησε την αντίστροφη πορεία και τώρα εισπράσσει τα επίχειρα των πράξεών της. Με όλους τους κινδύνους για το δικό της εγχείρημα κι αν πιστέψουμε τις δηλώσεις των εκπροσώπων της, και κινδύνους που έχουν να κάνουν με τα δημόσια οικονομικά. Γιατί, αν όντως δεν υπάρχουν χρήματα στα δημόσια ταμεία, και δεν είναι κι αυτός ο ισχυρισμός άλλος ένας εκβιασμός, ναι, σύντομα θα έχουμε πρόβλημα όλοι, η κυπριακή κοινωνία στο σύνολό της. Η Κυβέρνηση είχε όλο τον χρόνο στη διάθεσή της να διαβουλευθεί.

Από την περασμένη άνοιξη η αντιπολίτευση είχε σαφώς προειδοποιήσει ότι δεν επρόκειτο να στηρίξει τις κυβερνητικές προτάσεις για τις εκποιήσεις. Πολύ πριν φτάσει στην Κύπρο η Τρόικα, και έχοντας μπροστά χρόνο απεριόριστο για διάλογο και επίτευξη συγκλίσεων οι δυο πλευρές όφειλαν να κάτσουν στο ίδιο τραπέζι. Το βάρος της μη επίτευξης του επιθυμητού και ωφέλιμου πέφτει στους ώμους της Κυβέρνησης. Η οποία τώρα τρέχει κατακαλόκαιρα να μαζέψει τα ασυμμάζευτα.

Αλλά υπό την πίεση του χρόνου και με την απειλή του αδιαπραγμάτευτου, όπως το παρουσιάζει η Κυβέρνηση, ποιος διάλογος μπορεί να γίνει και ποιες συγκλίσεις να επιτευχθούν, ώστε να εξασφαλισθεί θετική ψήφος για το τροϊκανοκυβερνητικό νομοσχέδιο; Γνώριζε από την αρχή η Κυβέρνηση τις θέσεις και τις ευαισθησίες των κομμάτων. Γνώριζε ακόμα ότι πολλά από τα δεδομένα στα οποία στηρίχθηκε η σύνταξη του νομοσχεδίου είναι τραβηγμένα και εξωπραγματικά.

Είχε υπόψη υποδείξεις και αποδείξεις ότι το νομοσχέδιο είναι ετεροβαρές για τους δανειολήπτες. Όλα αυτά έπρεπε να είχαν ληφθεί υπόψη και να επιχειρηθεί ένα στρογγύλεμα, έτσι ώστε το σχετικό νομοθέτημα να πάει στη Βουλή έχοντας τη μεγαλύτερη δυνατή στήριξη, κάτι που θα είχε και την αντίστοιχη απήχηση και στην κοινωνία. Τίποτε από αυτά δεν έγινε και σήμερα θα πρέπει να διέλθουμε διά συμπληγάδων, με ό,τι αυτό σημαίνει.