Ξιφούλκησαν οι συνήθεις ύποπτοι κατά του προέδρου του Δημοσιονομικού Συμβουλίου Δημήτρη Γεωργιάδη. Αιτία το γεγονός ότι ο άνθρωπος τόλμησε να πει την αλήθεια: Το κρατικό μισθολόγιο έχει διογκωθεί σε επικίνδυνο βαθμό και πρέπει να περιοριστεί. Είπε δηλαδή κάτι που πολλοί πριν από αυτόν, ακόμα και προ κρίσης, διέγνωσαν. Κι ακόμα αποφάνθησαν ότι χρειάζεται ριζική αναδιάρθρωση ο κρατικός μηχανισμός. Αν λοιπόν αυτά είναι κοινή πεποίθηση αλλά και αντικειμενική διαπίστωση, γιατί να μη το λέμε και πολύ περισσότερο γιατί να μη καταβάλλεται προσπάθειια θεραπείας του κακού;

Περιστολή του κρατικού μισθολογίου μπορεί να γίνει με συνδυασμό διαφόρων μέτρων κι όχι κατ' ανάγκην ή αποκλειστικά με τη μείωση των μισθών που το άκουσμά του προκαλεί αλλεργία σε πολλούς. Πρόχειρα μπορώ να αναφέρω κάποια, όχι δικής μου επινόησης αλλά εξαγγελίες πολιτικών και άλλων παραγόντων, που όμως απλώς τα είπαν επανειλημμένως αλλά ποτέ δεν έκαναν το παραμικρό για να τα εφαρμόσουν.

Έχουμε και λέμε: Παραγωγικότητα, μηχανογράφηση, απλοποίηση διαδικασιών, κατάργηση θέσεων και δη υψηλόμισθων, καλύτερη οργάνωση-συνεργασία σε διάφορα επίπεδα, κατάργηση υπηρεσιών και τμημάτων ο ρόλος των οποίων εξ ανατικειμένου έχει τερματιστεί από καιρό και προφανώς κι άλλα μέτρα που ειδικοί και αρμόδιοι οφείλουν, καθηκόντως να βρουν και να επινοήσουν. Ακόμα περιορισμό της σπατάλης σε αναλώσιμα, λιγότερες θέσεις προαγωγής και άρση της νοοτροπίας ότι όλοι δικαιούνται να προαχθούν.

Δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις που οι θέσεις προαγωγής είναι περισσότερες από τους προσοντούχους υποψήφιους. Προαγωγή πρέπει να παίρνουν οι άξιοι, οι ικανοί, οι αποτελεσματικοί, οι ευσυνείδητοι, οι άριστοι τέλος πάντων, το ποσοστό των οποίων ασφαλώς δεν μπορεί να φτάνει το 90 ή και το 100% όπως εμφανίζεται να είναι πολλές φορές. Μιλούμε για ξεπερασμένες νοοτροπίες και πρακτικές που καμιά σχέση δεν έχουν με το σήμερα, τα νέα δεδομένα και την καινούργια εποχή στην οποία φιλοδοξούμε να εισέλθουμε, συγχρονίζοντας τα βήματά μας με τα κράτη και τους λαούς που ακολουθούν την πρόοδο και την καινοτομία.

Το κράτος οφείλει να έχει σύχγρονο, ευέλικτο, αποτελεσματικό και καλοπληρωμένο, όχι όμως καθ' υπερβολή, μηχανισμό. Μηχανισμό υπηρέτη του πολίτη κι όχι αντίπαλό του. Έτσι θα μπορεί να κάνει σημαντικές εξοικονομήσεις για να ασκήσει και τον κοινωνικό του ρόλο για τον οποίο ακούει συχνά - πυκνά τα εξ αμάξης.