Δεν χάνουν ευκαιρία οι ταγοί του τόπου να καλούν τους ξένους, είτε διεθνείς φορείς είτε κεχωρισμένως ισχυρές χώρες, να παρέμβουν με τρόπο που θα υποχρεώσουν ή έστω να πείσουν την Τουρκία να προβεί σε υποχωρήσεις στο Κυπριακό. Σαράντα τώρα χρόνια η κυπριακή ηγεσία ακολουθώντας την πεπατημένη, επένδυσε όλες τις ελπίδες της για κάποια πρόοδο στο εθνικό μας πρόβλημα στους τρίτους.

Όμως τι είναι το Κυπριακό για όλους αυτούς στους οποίους αναφερόμαστε; Πόσο τους απασχολεί ή πόσο προκαλεί με τον ένα ή τον άλλο τρόπο τις ευαισθησίες τους; Ποιο κίνητρο ή ερέθισμα έχουν για να ενδιαφερθούν σοβαρά και να αναλώσουν δυνάμεις και μέσα, ώστε να επιχειρήσουν να διαρρήξουν το αδιέξοδο;

Όταν γύρω μας το αίμα ρέει άφθονο, άνθρωποι, περιλαμβανομένων παιδιών και γυναικών, σφάζονται κυριολεκτικά σε αριθμούς που προκαλούν δέος, ποιος είναι αυτός που θα κοιτάξει προς την Κύπρο; Ας μην αυταπατώμεθα. Ουδείς θα ενδιαφερθεί και πολύ περισσότερο ουδείς θα διακινδυνεύσει είτε συμφέροντα, είτε να διαταράξει τις σχέσεις του με άλλο κράτος για πρόβλημα που δεν είναι πρόβλημα ούτε και για τους άμεσα ενδιαφερομένους. Κακά είναι τα ψέματα. Ας βάλουμε το χέρι στην καρδιά και με ελικρίνεια να απαντήσουμε στο ερώτημα:

Πόσο απασχολεί το λεγόμενο εθνικό πρόβλημα την πλειοψηφία του λαού μας; Πόσο το πρόβλημα αυτό πονοκεφαλιάζει την ηγεσία μας, πέρα από τα λεκτικά εφευρήματα και τις πομπώδεις διακηρύξεις τους; Αν λοιπόν το Κυπριακό έπαψε να είναι στην ημερήσια διάταξη ημών των εχόντων το πρόβλημα και υφιστάμεθα τις συνέπειες και τα παρεπόμενα μιας βάρβαρης και παράνομης εισβολής, γιατί να ανησυχούν και να προβληματίζονται άλλοι που καμιά σχέση δεν έχουν με ό,τι συνιστά το Κυπριακό;

Από τη στιγμή που στην Κύπρο επικρατεί επίπλαστη ειρήνη, στη συνείδηση του έξω κόσμου δεν υπάρχει πρόβλημα. Άλλωστε αυτό ήταν το επιχείρημα αλλά και η υπεράσπιση της Τουρκίας, όλα αυτά τα χρόνια. Παρέπεμπε στη μετά την εισβολή κατάσταση και ανερυθρίαστα υποδείκνυε ότι έκτοτε υπάρχει ειρήνη κι έχει τερματιστεί η αιματοχυσία. Τώρα η προσοχή του κόσμου είναι αλλού. Εκεί που, δυστυχώς ρέει αίμα. Το να επενδύουμε ότι κάποιος θα πιέσει την Τουρκία, αποτελεί άλλη μια πλάνη που αποδεικνύεται χείρων της πρώτης. Εμείς μπορούμε να κάνουμε κάτι;