Τα νέα δεν είναι κακά. Είναι χειρότερα. Όσο πιο γρήγορα το συνειδητοποιήσουμε, τόσο το καλύτερο. Οι ωραιοποιήσεις δεν ωφελούν κανέναν. Αντίθετα, οδηγούν σε λανθασμένους χειρισμούς και συμπεριφορές, που αποτέλεσμα έχουν την επιδείνωση της κατάστασης. Μπορεί οι κυβερνώντες να πανηγυρίζουν, αν και δεν δέχονται το ρήμα, για την επιστροφή στις αγορές, αλλά και η καθημερινότητα και η πραγματική οικονομία άλλα λένε. Και προϊόντος του χρόνου αντί να ξημερώνουν καλύτερες μέρες, όπως μας είχαν υποσχεθεί, περισσότερο βυθιζόμαστε στον καιάδα της φτώχιας και της ανέχειας.

Φαίνεται, μάλιστα, ότι τα χειρότερα έπονται. Το νομοσχέδιο για τις εκποιήσεις είναι πλέον γεγονός και δεν αφήνει περιθώρια παρερμηνειών. Καμιά χαραμάδα αισιοδοξίας. Και πριν συνέλθει ο λαός από τη σφαλιάρα, ήρθε σχεδόν ταυτόχρονα η κεραμίδα από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Τι θέλουν ή καλύτερα τι απαιτούν οι δανειστές μας; Μείωση μισθών στον κρατικό τομέα. Για την ακρίβεια αξιώνουν κι άλλες περικοπές αποδοχών, αφού κούρεμα μισθών με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, είχαμε όχι μόνο μια φορά.

Προς τι, όμως, η περαιτέρω συρρίκνωση των αποδοχών στον κρατικό τομέα, που ασφαλώς συνακόλουθα θα επηρεάσει και τον ιδιωτικό τομέα; Μας το λένε ξεκάθαρα. Ενδιαφέρονται να εξασφαλιστεί η επίτευξη πρωτογενούς πλεονάσματος και η βιωσιμότητα του δημόσιου χρέους. Για τη βωσιμότητα του πολίτη, για την επιβίωση των ανθρώπων, καμιά νύξη, κανένα ενδιαφέρον. Μόνη έγνοια οι αριθμοί και η ευημερία τους.

Κι αυτό το αποκαλούν εξυγίανση της οικονομίας. Θέλουν δηλαδή μια υγιή οικονομία με ένα λαό ανέστιο και πένη. Γονυπετή και επαίτη, έρμαιο στις ορέξεις και τα κελεύσματα του οποιουδήποτε τρίτου που με την απειλή να του στερήσουν ακόμα και το ένα κομμάτι ψωμί που θα του έχει απομείνει, θα απαιτούν υποταγή στις επιθυμίες του.

Βαίνουμε ολοταχώς προς την πλήρη εξαθλίωση. Με ευθύνη ασφαλώς και ημών, για τον τρόπο που τα τελευταία χρόνια ως άτομα χειριστήκαμε το πορτοφόλι μας. Αλλά μεγαλύτερη είναι η ευθύνη άλλων. Κι αυτούς τους άλλους, σπεύδουν λυτοί και δεμένοι να προστατεύσουν και να διασώσουν, σε βάρος πάντα των ολιγότερων ενόχων. Μας έχουν οδηγήσει στο τούνελ, στο οποίο ούτε φως διακρίνεται ούτε και επιστροφή υπάρχει.