Επειδή τα προβλήματα, προσωπικά-ατομικά, αλλά και της κοινωνίας που μας περιβάλλει και δραστηριοποιούμαστε, ελάχιστα μας αφήνουν να δούμε και να ενδιαφερθούμε για το τι συμβαίνει λίγο πιο πέρα από τη βραχονησίδα στην οποία ζούμε, νομίζουμε ότι ο κόσμος αρχίζει και τελειώνει έξω από το σπίτι μας. Και, όμως, μια ματιά γύρω μας είναι αρκετή, για να διαπιστώσουμε, όσοι θέλουμε να δούμε, τις πραγματικότητες.
Βλέπουμε λοιπόν πολέμους, διακρατικές διαφορές, εμφύλιες διαμάχες, επεμβάσεις ενός κράτους στα εσωτερικά άλλου, εδαφικές διεκδικήσεις, εθνικιστικές εξάρσεις, θρησκευτικές αντιπαλότητες και συνεχείς συγκρούσεις με ή άνευ αφορμής και αιτίας. Αν σε αυτά προσθέσουμε και τις εγγενείς πληγές της ανθρωπότητας, που έχουν να κάνουν με τους λιμούς και τους λοιμούς, τότε έχουμε μια καταθλιπτική εικόνα, που δεν διαφέρει από εκείνη άλλων εποχών, πρόσφατων και απώτερων.
Μετά από δυο παγκόσμιους πολέμους και δεκάδες άλλους, τοπικούς και περιφερειακούς, ύστερα από τον τερματισμό του ψυχρού πολέμου, πολλοί ήταν εκείνοι που ευαγγελίσθηκαν την παγκόσμια ειρήνη, ασφάλεια και ευημερία. Όχι λιγότεροι, ίσως και με θλίψη, μας μίλησαν για το τέλος της ιστορίας. Οποία πλάνη! Ούτε το μορφωτικό επίπεδο, ούτε η απόλαυση υλικών αγαθών φαίνεται να έχουν κάνει τον κόσμο καλύτερο. Και σκέφτεται κανείς πόσο δίκαιο είχε ο ποιητής όταν, απευθυνόμενος στον πρίγκιπα Κεμάλ (ο οποίος ήθελε να αλλάξει τον κόσμο), του έλεγε ότι αυτός ο κόσμος δεν αλλάζει ποτέ.
Μόνο που πιθανόν ο ποιητής να έκανε ένα μικρό λάθος στη διαπίστωσή του. Ο κόσμος αλλάζει, αλλά αλλάζει προς το χειρότερο δυστυχώς. Γιατί αν σε άλλες εποχές, άλλους καιρούς υπήρχαν κάποιες αιτιολογίες για τους πολέμους και τις συγκρούσεις που βίωσε η ανθρωπότητα, αν τότε κυριαρχούσε το πείσμα, ο εγωισμός και οι προσωπικές μωροφιλοδοξίες αυτοκρατόρων και ηγεμόνων, σήμερα με μηχανισμούς επίλυσης διαφορών, με διεθνείς οργανισμούς που μεριμνούν για την ειρήνη και τη διεθνή ασφάλεια και κυρίως με ηγέτες εκλεγμένους δημοκρατικά και λαούς με μορφωτικό και πνευματικό επίπεδο σαφώς ανώτερο εκείνο των προγόνων τους, πώς θα ερμηνεύσει κανείς τη βαρβαρότητα που βιώνει η ανθρωπότητα σε όλα σχεδόν τα μήκη και πλάτη της γης; Ζούγκλα ήταν, ζούγκλα παραμένει ο κόσμος, και ο άνθρωπος το πιο άγριο θηρίο.
