ΑΙ-ρε-ΣΕΙΣ
Τα όσα συμβαίνουν στον τόπο μας τα τελευταία χρόνια όχι μόνο θλίβουν, αλλά συνθλίβουν τον καθένα μας. Μας έχουν εξουθενώσει κυριολεκτικά οι κύριοι ηγέτες μας με την ανικανότητα, την ανευθυνότητα, τη διαπλοκή, την ιδιοτέλεια, τη μικροπολιτική, το εγώ τους που τους οδηγούν συνεχώς σε λανθασμένες αποφάσεις με τις οποίες έφεραν τη χώρα ένα βήμα πριν από την καταστροφή και το μέγιστο μέρος των πολιτών της στην ένδεια.
Μας οδήγησαν μόλις μια τρίχα πριν από την απόλυτη πτώχευση, σε τριτοκοσμικό επίπεδο. Και ναι μεν δεν έχουμε φαινόμενα θανάτων από την πείνα, αλλά αυτό είναι αποτέλεσμα της αλληλοβοήθειας και αλληλεγγύης των συμπολιτών μας κι όχι λόγω αποφάσεων και ενεργειών είτε της πολιτείας είτε των πολιτικών μας. Άλλωστε με δική τους ευθύνη η χθεσινή ανθούσα και ευημερούσα κυπριακή κοινωνία σήμερα δυσπραγεί, φυτοζωεί και μόνο ευτυχείς συγκυρίες δεν επέτρεψαν να φτάσει στη λιμοκτονία, παρόλο που είχαμε κάποια πολύ μεμονωμένα περιστατικά κι αυτού του φαινομένου.
Η ευθύνη για όλα αυτά ανήκει σχεδόν αποκλειστικά σ’ αυτούς που κατείχαν τα ηνία της οικονομικής και πολιτικής ζωής και δραστηριότητας. Μπορεί να μην είναι όλοι στο ίδιο καλάθι, να υπάρχουν διαβαθμίσεις και διαφοροποιήσεις, αλλά αυτό δεν είναι αρκετό για να καταλήξουμε σε αθωωτικές αποφάσεις. Δεν μας παρηγορεί το φαινόμενο του μονόφθαλμου που ξεχωρίζει ανάμεσα στους στραβούς. Εμείς θέλουμε και απαιτούμε από τους ηγέτες μας στις διάφορες βαθμίδες εξουσίας και πεδία δράσης, να αποτελούν την αφρόκρεμα, να ανήκουν στην τάξη των αρίστων ανάμεσα στους αρίστους κατά την προσφιλή φράση του Προέδρου Αναστασιάδη.
Αντ’ αυτού όλοι ζήσαμε συμπεριφορές που πόρρω απέχουν από μια υγιή και κοινωνικά πρέπουσα στάση. Δεν είδαμε ηγέτες να αναλώνονται για το δημόσιο καλό. Δεν είδαμε τους ταγούς μας να θυσιάζουν και να χαλιναγωγούν προσωπικές φιλοδοξίες και συμφέροντα υπέρ του απλού πολίτη. Αντίθετα γίναμε μάρτυρες αθέμιτου πλουτισμού, νεποτισμού, αριβισμού και με κάθε τρόπο προσκόλλησης στις καρέκλες και θώκους. Η μέθη της εξουσίας τούς τυφλώνει. Ο άνετος και γρήγορος πλουτισμός, ο μοναδικός στόχος. Μόνιμο και έκδηλο άγχος, η απώλεια της εξουσίας.
Το καλό του πολίτη και του τόπου είναι δευτερότριτος στόχος. Για την υστεροφημία τους ούτε λόγος. Μοναδική επιδίωξη να απολαύσουν και να καρπωθούν οι ίδιοι τα καλά που τους προσφέρει το σήμερα και θέση. Δηλαδή προδιαγραφές φυλάρχων και ηγεμόνων περασμένων αιώνων. Το χειρότερο; Ούτε και τώρα, μετά την καταστροφή που επήλθε με δική τους ευθύνη, δείχνουν να συνέρχονται. Εξακολουθούν να πορεύονται στον ίδιο δρόμο, αδιαφορώντας για τα χειρότερα που έρχονται. Από μια πλευρά έχουν δίκιο. Οι ίδιοι δεν θα έχουν επιπτώσεις ούτε και στο επόμενο δυσκολότερο στάδιο. Τη νύφη θα την πληρώσει και πάλι ο λαουτζίκος, στην πλάτη του οποίου το πάρτι θα συνεχίζεται.
