ΑΠΟΨΗ

Mόνο σύγκρυο προκαλούν τα όσα πληροφορούμαστε τις τελευταίες μέρες από τα πιο επίσημα χείλη για τα τεκταινόμενα στους κόλπους της Εθνικής Φρουράς. Πολλά από αυτά κυκλοφορούσαν για καιρό τώρα, υπό μορφή ψιθύρων και διαβολών, αλλά κανένας δεν ήθελε να δεχτεί και να πιστέψει ότι είναι δυνατόν να συμβαίνουν στις τάξεις του στρατεύματος, που έχει ταχθεί σε προκεχωρημένες θέσεις να αμύνεται της πατρίδας έναντι των επιβουλών του εχθρού που βρίσκεται ήδη εντός των τειχών.

Μάθαμε για τον Υπαρχηγό της Εθνικής Φρουράς που κάνει έρευνα στο γραφείο του γιατί υποψιάζεται ότι τον παρακολουθούν με κοριούς. Ακούσαμε τον Υπουργό Άμυνας πως ανακάλυψε ότι στα γραφεία του Υπουργείου του υπηρετούσαν 37% υπεράριθμοι, άρα αχρείαστοι αξιωματικοί, τους οποίους και απέπεμψε σε μάχιμες μονάδες.

Διαβάσαμε ανακοίνωση του Συνδέσμου Αξιωματικών που φορτώνει στον μέχρι προχθές Αρχηγό της Εθνικής Φρουράς απίστευτες κατηγορίες. Κι ακούσαμε τον τέως Αρχηγό να ανταποδίδει τα πυρά αναφερόμενος σε ελλειμματικούς επαγγελματικά αξιωματικούς και άλλα παρεμφερή. Τέλος(;) ο ίδιος ο Πρόεδρος μίλησε για φατρίες, ή έστω για απόπειρες φατριασμών στο στράτευμα και να απειλεί τους εμπλεκόμενους.

Μα αν αυτή είναι η εικόνα της Εθνικής Φρουράς τότε ποια ελπίδα και ποια εγκαρτέρηση μπορεί να έχει ένας λαός που δεκάδες τώρα χρόνια προσφέρει αφειδώλευτα, πολλές φορές και από το υστέρημά του, για να έχει η ηγεσία και οι αξιωματικοί του στρατού όλα όσα χρειάζονται σε προσωπικό και υπηρεσιακό επίπεδο, ώστε απερίσπαστοι, να αφοσιωθούν στο πατριωτικό τους καθήκον;

Είναι δυνατόν το σαράκι της ιδιοτέλειας, της αυτοπροβολής, του αριβισμού, της φιλοδοξίας, της ζηλοτυπίας, του πλουτισμού κι άλλων συναφών... χαρισμάτων που έχουν κατακυριεύσει την κυπριακή κοινωνία, να έχουν διαβρώσει σε τέτοιο βαθμό και το στράτευμα;

Το στράτευμα που ως τώρα ήταν το τελευταίο αποκούμπι ενός ολόκληρου λαού, οποίος έχει τόσο απογοητευτεί από τους υπόλοιπους θεσμούς και δομές που συνθέτουν κοινωνία και κράτος και που ζει μέσα σε φοβερά πρωτόγνωρες συνθήκες που του επέβαλαν δικοί του και ξένοι. Το θέμα που εγείρεται είναι τεράστιο. Επείγει η αντιμετώπισή του. Όχι με λόγια. Εκείνη η μηδενική ανοχή που με τόσο στόμφο μας υποσχέθηκαν πού βρίσκεται; Ή είναι κι αυτή... εκλιπούσα;