ΤΡΙΤΗ ΓΝΩΜΗ

Ανέκαθεν, η άνοδος και η πτώση απασχολούσαν τους ειδικούς, είτε αφορούσαν ολόκληρες Αυτοκρατορίες είτε οικονομικούς κολοσσούς είτε άτομα και σύνολα σε οποιονδήποτε τομέα.
Ισχύει, ασφαλώς, και στον τομέα του αθλητισμού και κυρίως στον ποδοσφαιρικό, όπου μια αποτυχία ή μια επιτυχία κρέμονται πολλές φορές από μια κλοτσιά, ένα σφύριγμα, ένα λάθος ή και μια επινόηση της στιγμής…

Αυτά, όμως, θεωρούνται και είναι στιγμιαία και μέρος του παιχνιδιού.
Δηλαδή να κριθεί ένα ντέρμπι, ακόμα και ένας τίτλος ειδικά Κυπέλλου, στην τύχη ή στην ατυχία, συμβαίνει και θα συμβαίνει.

Το ανησυχητικό έχει να κάνει με τη συνεχόμενη εικόνα που βγάζει μια ομάδα, η οποία θέλει αλλά δεν μπορεί να ανταποκριθεί στους στόχους που παραδοσιακά έχει σε κάθε περίοδο.
Παραδείγματα υπάρχουν πολλά, και στην Κύπρο και στο εξωτερικό.

Δεν μπορεί μια ομάδα, όσο μεγάλη και να είναι, όσους τίτλους και να έχει πανηγυρίσει, να μην έχει την κακή της την περίοδο.
Βεβαίως εξαρτάται πώς το διαχειρίζεται η κάθε ομάδα και ποσό χρονικά κρατά η αποχή από τις επιτυχίες.

Εδώ, ολόκληρες Εθνικές και ολόκληρες ομαδάρες έκαναν έτη και έτη να σηκώσουν κούπα, όμως όταν το έχεις το εμβόλιο του πρωταγωνιστή, επανέρχεσαι και μάλιστα δριμύτερος.
Στην κυπριακή ποδοσφαιρική πραγματικότητα, αυτό που είναι σημείο αναφοράς στα τελευταία χρόνια, είναι η συνεχιζόμενη ανομβρία για Ανόρθωση και Ομόνοια και που από το 2008 και εντεύθεν, με εξαίρεση το 2010 για τους «πράσινους», έμειναν και όπως φαίνεται θα μείνουν και φέτος μακριά από τίτλο πρωταθλήματος που γι΄ αυτές και τον κόσμο τους ήταν πάντα ο πρώτιστος στόχος.

Και η αναφορά γίνεται για δύο από τις τρεις ομάδες που παραδοσιακά, αλλά και επί της ουσίας, έχουν τους περισσότερους με διαφορά τίτλους, ακόμα και στην τελευταία εικοσιπενταετία, οπόταν μπήκε σφήνα και καταξιώθηκε ο Απόλλων.

Ασφαλώς και ο ΑΠΟΕΛ ήταν στη σκιά της Ομόνοιας στις δεκαετίες του '70 και του '80 και στη σκιά της Ανόρθωσης στη δεκαετία του '90, όμως και στις δύο περιπτώσεις πήρε κάποια πρωταθλήματα και περισσότερα Κύπελλα.

Το πιο σημαντικό από όλα, είναι ότι ξεπέρασε οριστικά τις μαύρες περιόδους που είχε και αναδείχτηκε κορυφαία ομάδας της πρώτης δεκαετίας του 21ου αιώνα, ενώ συνεχίζει με μεγάλη δυναμική και στη δεύτερη δεκαετία.

Αντίθετα, ειδικά η περίπτωση της Ανόρθωσης χρήζει ιδιαίτερης ανάλυσης και βεβαίως προβληματίζει έντονα τον κόσμο της.
Δεν είναι μόνο η εξάχρονη αποχή από τίτλο πρωταθλήματος ή και κυπέλλου, είναι η αγωνιστική και οικονομική της εικόνα και το ότι από τον Νοέμβριο του 2008 και εντεύθεν ποτέ δεν βρήκε διοικητική, οικονομική και αγωνιστική γαλήνη.

Αυτό είναι όπου ανησυχεί τους «κυανόλευκους», και όχι αν αποδειχτεί και αυτή η χρονιά αποτυχημένη αγωνιστικά.
Άλλωστε, η Ανόρθωση έζησε για 33 ολόκληρα χρόνια χωρίς να πανηγυρίσει πρωτάθλημα και δεν έκλεισε, απλά επειδή ήταν και παραμένει πολύ μεγάλη και σαν ομάδα και σαν ιδέα.

Όμως, αν άμεσα δεν επιστρέψει σε υποφερτά έστω επίπεδα στους τρεις τομείς που αναφέρθηκαν πιο πάνω, δυστυχώς λίαν συντόμως μπορεί να γίνεται αναφορά για πτώση άλλης μιας αυτοκρατορίας…