Πολλοί εξακολουθούν να κάνουν σύγκριση του σημερινού ποδοσφαίρου με αυτό προηγούμενων δεκαετιών και κυρίως με αυτών του '60 και '70 και να τοποθετούνται ανάλογα για το επίπεδο ομάδων και κυρίως παικτών.
Είναι μια διαμάχη που ξεκίνησε από την προσπάθεια των θεωρουμένων ως ειδικών του χώρου να αποδείξουν ποιος ήταν ο κορυφαίος όλων των εποχών, ο Πελέ ή ο Μαραντόνα;
Κανείς δεν πέρασε, όπως ήταν φυσικό, τη θέση του, αφού και σήμερα είναι διχασμένες οι απόψεις.
Όπως και στο ντέρμπι μεταξύ των Αργεντινών Μαραντόνα και Μέσι.
Άλλο το προφίλ του ποδοσφαίρου στη δεκαετία του '60 και του '70, άλλο στη δεκαετία του '80 και του '90 και βεβαίως άλλο αυτό που κυριαρχεί στον 21ον αιώνα.
Μπορεί, λοιπόν, να υπάρχουν πολλές και σοβαρές αμφιβολίες για τον κορυφαίο παίκτη και ακόμη για την κορυφαία ομάδα όλων των εποχών, όμως σε ένα πράγμα τείνουν να συμφωνήσουν όλοι.
Ότι, παρά τις σημαντικές αλλαγές που έχουν επέλθει τις τελευταίες δεκαετίες στον ποδοσφαιρικό χώρο γενικά και παρά το γεγονός ότι το άθλημα έχει γίνει πιο ομαδικό, οι παίκτες ηγέτες ξεχωρίζουν και είναι και οι πιο χρήσιμοι σε κάθε ομάδα ή και Εθνική.
Οι ομάδες εξακολουθούν να στηρίζονται σε κάποιους μετρημένους στα δάχτυλα του ενός χεριού, από την απόδοση των οποίων κρίνονται αγώνες, θέσεις, τίτλοι, αν πρόκειται για μεγάλες ομάδες που πρωταγωνιστούν στην χώρα τους ή και στις διοργανώσεις γενικά όπου λαμβάνουν μέρος.
Η Ρεάλ, η Μπαρσελόνα, η Εθνική Ισπανίας, η Εθνική Γερμανίας και γενικά ομάδες μεγαθήρια, μπορεί να έχουν πλειάδα μεγάλων παικτών και μπορεί πολλοί να τονίζουν ότι κανείς δεν είναι αναντικατάστατος, όμως άμα απουσιάσουν δυο από τα μεγάλα τους αστέρια, όχι απλώς η απουσία τους είναι εμφανής, αλλά είναι σαν να βλέπεις τελείως διαφορετική ομάδα.
Σε μικρογραφία, βεβαίως, ισχύει αυτό και στην Κύπρο.
Παρότι αρέσκονται παράγοντες και προπονητές να δηλώνουν ότι η ομάδα τους διαθέτει δυο ενδεκάδες ισάξιες, το ξέρουν και οι ίδιοι πολύ καλά, ότι ούτε αυτοί που αποτελούν την ενδεκάδα τους δεν είναι ίσοι και όμοιοι…
Ρωτήστε τους οπαδούς των μεγάλων ομάδων να σας πουν πώς νιώθουν όταν απουσιάζουν σε έναν αγώνα δυο από τους πρωτοκλασάτους τους.
Και ειδικά αν απουσιάζουν από αγώνα-ντέρμπι ή και από παιχνίδι όπου κρίνεται ένας ολόκληρος τίτλος.
Ο παίκτης ηγέτης είναι αυτός που σηκώνει την ομάδα στα δύσκολα και την οδηγεί εκεί που ξέρει πολύ καλύτερα από όλους ο ίδιος.
Δεν είναι απαραίτητα επιθετικός, μπορεί να μην είναι ούτε και μέσος.
Πολλές φορές ένας αμυντικός, ακόμη και τερματοφύλακας, μπορεί όταν είναι τεράστια προσωπικότητα, να κάνει στη διάρκεια του ματς δυο-τρεις κινήσεις που να είναι αρκετές να σηκώσει και αγωνιστικά και κυρίως στο κεφάλαιο ψυχολογία, ολόκληρη την ομάδα.
Γι' αυτό και αυτοί οι παίκτες είναι απαραίτητοι, ειδικά σε ματς αλλά και περιόδους που η μπάλα είναι βαριά και η σημασία των αγώνων τεράστια.
Και επειδή εισερχόμαστε στον δικό μας μαραθώνιο, όπου να 'ναι στην τελική ευθεία, οι ομάδες που θα έχουν τους παίκτες ηγέτες σε καλή φόρμα, θα είναι σε πιο πλεονεκτική θέση από τους λοιπούς…
