Μπάχαλο και σε αυτήν την αγωνιστική, με αριθμό 18, δημιουργήθηκε σε ό,τι αφορά την παρουσία της διαιτησίας σε πλείστα γήπεδα, όπου συμμετείχαν ομάδες της πρώτης εξάδας.
Δεν αναφερόμαστε σε λάθη, τα οποία μπορεί κανείς να δεχτεί με ευκολία ότι είναι μέρος του παιχνιδιού και σαν τέτοια πρέπει να τα δεχτούμε ως ανθρώπινα.

Αναφερόμαστε σε φάσεις που έγιναν μπροστά στα μάτια των διαιτητών, πλείστοι εκ των οποίων ήταν ή και είναι διεθνείς και, ως εκ τούτου, απολαύουν της στήριξης του Ολλανδού αρχιδιαιτητή.
Έγινε τελικά της... Ολλανδίας και η θύελλα διαμαρτυριών, που ακολούθησε, και δικαιολογημένη είναι και αναμενόμενη.

Πώς μπορεί να δεχτεί κάποιος ότι στη Λεμεσό δεν είδε ο Μούσκος το πεντακάθαρο πέναλτι υπέρ του Άρη, όταν μάλιστα προηγείτο στο σκορ;
Πώς μπορεί κάποιος να δεχτεί ότι στη Λάρνακα ο Νικολαΐδης δεν είδε πεντακάθαρο πέναλτι υπέρ της ΑΕΚ, όταν το σκορ ήταν ακόμη στο ένα γκολ διαφορά για την ΑΕΛ;

Και στις δυο περιπτώσεις ακολούθησαν γκολ από τους «γαλαζοκίτρινους» Λευκωσίας και Λεμεσού, που ουσιαστικά τους άνοιξαν την πόρτα για σημαντικά διπλά.
Πώς μπορεί κάποιος να δεχτεί ότι ο Τσαγκάρης δεν είδε πέναλτι για τον Εθνικό Άχνας, όταν το σκορ ήταν ακόμη ισόπαλο;

Και πώς μπορεί να δεχτεί κανείς ότι στο Ομόνοια - Αλκή, πέναλτι για τους «πράσινους» δεν δόθηκε στο 0-0 και δόθηκε ανύπαρκτο στο 2-0, που στοίχισε και αποβολή παίκτη της Αλκής;
Μιλάμε για συσσωρευμένα και σοβαρά λάθη στη διάρκεια μιας μόνο αγωνιστικής, τα οποία, όπως και τα προηγούμενα αλλά και τα επόμενα, πιθανότατα θα διαμορφώσουν και τη θέση των ομάδων τουλάχιστον με το τέλος της κανονικής περιόδου.

Δεν ξέρω κατά πόσον ο Ολλανδός χρυσοπληρωμένος υπεύθυνος της κυπριακής διαιτησίας ανησυχεί για όλα αυτά ή σφυρίζει αδιάφορα.
Η ουσία είναι ότι πολλοί από τους προστατευμένους διαιτητές ή και βοηθούς τον αφήνουν κατ' επανάληψιν σοβαρά εκτεθειμένο στα μάτια της φίλαθλης κοινής γνώμης.

Τι σκέφτεται για τη συνέχεια;
Ήδη άρχισε να ωριμάζει και πάλι ανάμεσα σε κόσμο και παράγοντες η σκέψη για ερχομό ξένων διαιτητών εν όψει των μπαράζ.
Αυτό επιδιώκουν κάποιοι με την όλη συμπεριφορά και παρουσία τους στους αγωνιστικούς χώρους;

Στο καθαρά αγωνιστικό κομμάτι, γιατί παίχτηκε και μπάλα, χαμένη ήταν η Ανόρθωση, που συνεχίζει να μην πείθει και να μην έχει τη δυναμική για τη δύσκολη συνέχεια.
Αντίθετα, ΑΕΛ και ΑΠΟΕΛ κατά σειράν ήταν οι κερδισμένοι, γιατί και εκτός έδρας αγωνίζονταν και πιο ψηλό βαθμό δυσκολίας είχαν οι αναμετρήσεις τους, ειδικά η έξοδος της ΑΕΛ στη Λάρνακα, απέναντι σε μια δυνατή και φορμαρισμένη ομάδα.

Με αυτά τα δεδομένα μπαίνουμε και πάλι σε μια περίοδο συνεχών ντέρμπι, όπου πολλά θα κριθούν για το πώς θα εισέλθουν στην τελική φάση του μαραθωνίου οι μνηστήρες τίτλου και ευρωπαϊκών εισιτηρίων.
Αυτό που δεν ευχόμαστε, είναι να μπουν στην τελική φάση οι διαιτητές και οι βοηθοί τους έχοντας απόδοση όπως αυτήν που είχαν οι πλείστοι στην αγωνιστική που μας πέρασε…
Λυπηθείτε τους κόπους και του κόσμου και των παραγόντων, κύριοι, και μην ξεχνάτε ότι σας βλέπουν πολλά μάτια κάθε βδομάδα, και στο γήπεδο και από τηλεοράσεως.