ΤΡΙΤΗ ΓΝΩΜΗ

Ο Στέλιος Μυλωνάς δεν είναι ο πρώτος, ούτε δυστυχώς και ο τελευταίος ηγέτης μεγάλης ομάδας που εγκαταλείπει τον προεδρικό θώκο.
Και δεν είναι ο μόνος που ουσιαστικά αναγκάζεται να το πράξει για διάφορους λόγους, με πιο βασικό την κόντρα που κρατά εδώ και μήνες με τους οργανωμένους.

Η παραίτηση του Φοίβου Ερωτοκριτου και του Σάββα Κάκου στη φετινή περίοδο, αλλά και παραιτήσεις πολλών άλλων προέδρων και στην ΑΕΛ και στον Απόλλωνα και στην Ανόρθωση, σε προηγούμενες χρονιές, δεν ήταν καθόλου άσχετη με τα λαϊκά δικαστήρια που έστησαν κυρίως οι οργανωμένοι, μετά από κάποιες αγωνιστικές αποτυχίες.

Και είναι αποδεδειγμένο δεκαετίες ολόκληρες, αλλά πιο πρόσφατα έχει καταντήσει κανόνας, ότι όπου δεν υπάρχει διοικητική σταθερότητα και όπου η αμφισβήτηση οργανωμένων και όχι μόνο είναι το κυρίαρχο στοιχείο, απουσιάζουν και οι επιτυχίες και οι προοπτικές για νέες κατακτήσεις τίτλων.

Υπενθυμίζω ότι η χρυσή εποχή της Ανόρθωσης στηρίχτηκε σε διοικητικά γερά θεμέλια, είτε πρόεδρος ήταν ο Κίκης Κωνσταντίνου είτε ο Ανδρέας Παντελή.
Όταν οι αμφισβητήσεις έκαναν την εμφάνισή τους από τον Νοέμβριο του 2008 και εντεύθεν, η ομάδα της Αμμοχώστου ξέχασε τι θα πει να σηκώνει τρόπαιο πρωταθλητή ή και κυπελλούχου.

Η ΑΕΛ είχε τις επιτυχίες της στον θεσμό του κυπέλλου με ηγέτη τον Λώρη Λυσιώτη, όμως όταν αποχώρησε έκανε πολλά χρόνια να φτάσει σε τίτλο.
Τα κατάφερε τώρα, που στο διοικητικό κομμάτι επανηύρε τη σταθερότητα.

Το ίδιο συνέβη και συμβαίνει στον Απόλλωνα, το ίδιο και στον ΑΠΟΕΛ.
Είναι τόσο απλά τα πράγματα, που δεν χρειάζεται περαιτέρω εξήγηση.

Με τη διοικητική σταθερότητα είναι αυτονόητο ότι συμβαδίζει και η οικονομική κατάσταση κάθε ομάδας.
Και από τη στιγμή που και στα δυο αυτά κεφάλαια υπάρχουν αμφισβητήσεις που μετατρέπονται σε έντονες αντιδράσεις και πολλές φορές σε προπηλακισμούς, είναι δεδομένο ότι και παραιτήσεις θα υπάρξουν και μετωπικές συγκρούσεις, που θα αφήσουν για αρκετό καιρό τα σημάδια τους χαραγμένα στη μνήμη των πρωταγωνιστών και όχι μόνο.

Πολλές φορές από αυτήν εδώ την στήλη έθεσα το ερώτημα, κατά πόσο στις μεγάλες ομάδες κουμάντο κάνουν τελικά οι οργανωμένοι, που ανεβοκατεβάζουν διοικήσεις.
Πολλές φορές, επίσης, διερωτήθηκα κατά πόσο οι εκάστοτε διοικήσεις των μεγάλων ομάδων επιθυμούν τη διάλυση ή όχι των οργανωμένων.

Κι αυτό είναι ένα μεγάλο ερώτημα.
Αν επιθυμούν τη συνέχιση της ύπαρξής τους, θα πρέπει να βρουν τον τρόπο να τους εξηγήσουν ότι οι διοικήσεις κάνουν κουμάντο και όχι αυτοί.
Αν επιθυμούν τη διάλυσή τους, να βγουν να το πουν ευθαρσώς και αν δεν το καταφέρουν, να διαχωρίσουν τη θέση τους.

Το να τους δοξάζουν τη μια μέρα και την άλλη να τους αποκαλούν καταστροφή για την ομάδα, καθόλου δεν βοηθά στο ξεκαθάρισμα του ρόλου που έχουν να διαδραματίσουν και οι μεν και οι δε.