ΤΡΙΤΗ ΓΝΩΜΗ

Αφήνει πολλά, και δυσάρεστα, κυρίως, με το πέσιμο της αυλαίας το 2016, και αναφέρομαι σε όλους τους τομείς.
Φέρνοντας στο μυαλό τι έγινε στη διεθνή σκηνή τη χρονιά που μας αφήνει σε λίγες μόνο μέρες, θεωρώ ότι συμφωνούν πολλοί για τον καταστροφικό της αντίκτυπο.

Ακόμη και το φινάλε σημαδεύτηκε από αεροπορική τραγωδία με ρωσικό αεροπλάνο, είχαμε τον αφανισμό χιλιάδων ανθρώπων που έψαχναν εναγωνίως για νέα πατρίδα, τον χαμό χιλιάδων ανθρώπων, πολλοί εκ των οποίων άμαχοι, σε πολεμικές συρράξεις σε πολλά μέτωπα, ακόμη και στη γειτονική σ' εμάς γεωγραφική περιοχή.

Σεισμοί, τσουνάμι, πόλεμοι, δολοφονίες, χάσιμο πολλών αθώων, ανάμεσά τους και πολλών παιδιών, πρόσφυγες παντού, ήταν και παραμένουν ένα σκηνικό που δεν τιμά καθόλου την ανθρώπινη φυλή.

Προσθέστε τη συνεχιζόμενη οικονομική κρίση και τη συνεχιζόμενη ελεύθερη πτώση αξιών, που κάποτε έκαναν κάποιους να νιώθουν περήφανοι για την καταγωγή τους, για να αντιληφθείτε πολύ εύκολα πού βαδίσαμε στη χρονιά που μας φεύγει και, κυρίως, πού βαδίζουμε.

Στον βωμό των συμφερόντων των μεγάλων, θυσιάζονται τα πάντα.
Δεν νοιάζει κανέναν ποιοι πεθαίνουν, ποιοι πεινούν και ποιοι μέσα σε μια νύχτα χάνουν περιουσίες, για τις οποίες δουλέψαν μια ζωή.

Δεν νοιάζεται κανείς ποια μέρα και πώς ξημερώνει για αθώα παιδιά, τα οποία λέμε όλοι ότι έχουν δικαίωμα στη ζωή, να την γνωρίσουν τουλάχιστον με την καλή έννοια.

Όλα κινούνται και περιστρέφονται γύρω από μια χούφτα ανθρώπων που έταξαν σαν σκοπό της ζωής τους να είναι οι ισχυροί, έστω και αν πολλές φορές για να το πετύχουν κυριολεκτικά πατούν επί πτωμάτων.

Ουδείς νοιάζεται για το δράμα των άλλων, ακόμη και των πολύ κοντινών του ανθρώπων.
Στη μάχη για επιβίωση ο καθένας τραβά τα κάρβουνα κοντά του και ας πάθουν τα χειρότερα οι λοιποί.

Και στη μικρή μας κοινωνία αλλάξαν πολλά και ασφαλώς θεωρείται πλέον ότι είναι μια μικρογραφία της παγκόσμιας σκηνής.
Χωρίς να το θέλουμε ίσως κάποιες φορές, και στη δική μας μάχη για επιβίωση ή και ανέλιξη για τους πιο φιλόδοξους, ξεχνούμε και φιλίες και ανθρώπινες αξίες και κάνουμε τα πάντα για να πέτυχουμε τον στόχο και τον σκοπό μας, όσο κόστος και αν έχει αυτό για τους λοιπούς και ειδικά τους άμεσα ενδιαφερομένους…

Έχουμε αλλάξει πολύ σαν κοινωνία και αυτό έχει αντίκτυπο γιατί σε αντίθεση με άλλες, μεγάλες πληθυσμιακά, χώρες, εδώ ο ένας λίγο πολύ ξέρει τον άλλο και μάλιστα κάποια στιγμή τον γνώρισε κάτω από πολύ καλύτερες συνθήκες.

Και το δυστύχημα είναι ότι εμπεδώθηκε πλέον αυτή η εικόνα και αυτή η νοοτροπία και πολύ δύσκολα αλλάζει, ειδικά αφού πέρασε ή και περνά από γενιά σε γενιά.

Αγναντεύοντας λοιπόν το μέλλον, δυστυχώς δεν μπορούμε να ισχυριστούμε ότι στη μικρή μας κοινωνία, πόσω μάλλον στα διεθνή κέντρα αποφάσεων, θα αλλάξει κάτι και μάλιστα σε μεγάλο βαθμό.

Ειδικά όταν οι θεωρούμενοι μεγάλοι σε κάθε τομέα, εξακολουθούν να μη νοιάζονται για κανέναν πλην των δικών τους συμφερόντων, γενικώς.