ΤΡΙΤΗ ΓΝΩΜΗ

Όπως κάθε χρονιά, ξεκινάμε καλά σε όλα τα επίπεδα, αφήνονται υποσχέσεις ότι κάτι θα αλλάξει συγκριτικά με άλλες περιόδους, αλλά στη διαδρομή αντιλαμβανόμαστε ότι μια από τα ίδια είναι η όλη κατάσταση.

Ουδεμία πρόοδος, ουδεμία σκέψη για αλλαγή και, κυρίως, ουδεμία ελπίδα ότι στην πορεία θα διορθωθούν τα κακώς έχοντα σε όλους τους τομείς.

Ο φανατισμός είναι σε έξαρση, ο καθένας θεωρεί ότι έχει όλο το δίκαιο με το μέρος του, επιρρίπτουν τις ευθύνες παντού -πλην ημέτερων- και η ζωή συνεχίζεται.

Μας αναμένουν πολύ δύσκολες μέρες και στη φετινή περίοδο και πρέπει όλοι να είναι προετοιμασμένοι γι' αυτό, απλά επειδή έτσι μας συνήθισαν μια ζωή, ειδικά οι έχοντες την τεράστια πίεση του κόσμου για να πετύχουν τους αγωνιστικούς τους στόχους.

Τον κόσμο απασχολούν πολλά και πιο σοβαρά θέματα από το να ακούει ή και να βλέπει και να διαβάζει καθημερινά, κυρίως έπειτα από αγώνες ντέρμπι, δηλώσεις πολλές φορές εμπρηστικές και αγώνα δρόμου ποιος θα κερδίσει τις εντυπώσεις.
Και όλοι όσοι ασχολούνται με το άθλημα έχουν τη δική τους την ευθύνη, μηδενός εξαιρουμένου.

Στο τέλος της ημέρας όλοι το παραδέχονται σαν γεγονός, αλλά ελάχιστοι πραγματικά προβληματίζονται ή και νοιάζονται πώς θα διορθωθεί η όλη κατάσταση που διαχρονικά παρατηρείται.

Και ανέφερα και πιο πάνω ότι ο κόσμος στην πλειονότητά του έχει πολλά και σοβαρά προβλήματα να αντιμετωπίσει και δεν είναι τυχαίο ότι ολοένα και αραιώνει η παρουσία του στα γήπεδα, έστω και αν στο αγωνιστικό κομμάτι υπάρχει ενδιαφέρον.

Το οικονομικό είναι ένας σοβαρός λόγος, αλλά δεν είναι ο μόνος για να πάρει την απόφαση ο φίλαθλος και να ρίξει μαύρη πέτρα πίσω του.

Αλλά εμείς στον κόσμο μας, το δικό μας να περνά, να πετυχαίνουμε τους στόχους μας και ας κουρεύονται οι λοιποί…
Γιορτάρες μέρες έρχονται, ας κατέβουν λίγο οι τόνοι, ευτυχώς θα έχει και λίγη διακοπή ο μαραθώνιος και ας προβληματιστούμε επιτέλους και για κάτι πιο σοβαρό και επίκαιρο.

Υπάρχει κόσμος που δεν έχει να φάει, δεν έχει στέγη ή κινδυνεύει να τη χάσει, δεν έχει πού να περάσει τις μέρες των Χριστουγέννων, έχει χάσει δικούς του ανθρώπους.

Μικρά παιδιά είναι στα Νοσοκομεία και δίνουν τη δική τους μάχη ώστε να κατορθώσουν να δουν επιτέλους τη ζωή να τους χαμογελά.

Αυτά είναι τα σοβαρά πρόβλημα και όχι αυτά που καθημερινά αναγάγουν κάποιοι σαν τα σοβαρότερα των σοβαρών.

Είμαι από αυτούς που αγάπησα και αγαπώ το άθλημα από πολύ μικρή ηλικία, με τα καλά του και τα κακά του, αλλά δεν μπορεί να συνεχιστεί η όλη κατάσταση χωρίς επιτέλους κάποιοι, έστω αργά, να οδεύσουν στη σωστή πορεία.

Γενικά μια ζωή, σ' όλους τους τομείς, μας απασχολούσε το δέντρο και όχι το δάσος και δεν είναι τυχαίο το πού οδηγηθήκαμε, όχι μόνο ποδοσφαιρικά.

Το «δυστύχημα» ήταν και είναι ότι ποτέ δεν παραδεχτήκαμε έμπρακτα τα σοβαρά μας λάθη…