ΤΡΙΤΗ ΓΝΩΜΗ

Δεν θα έλεγα ότι το τριήμερο από Παρασκευή μέχρι Κυριακή ήταν ιδιαίτερα εντυπωσιακό, από πλευράς θεάματος, στη γιορτή του Ευρωπαϊκού Ποδοσφαίρου στα γήπεδα της Γαλλίας.

Είχαμε και ματς που ουσιαστικά δεν βλεπόντουσαν, είχαμε και κάποια που πρόσφεραν θέαμα.
Λίγο-πολύ αναμενομένη η τελική κατάληξη, με εξαίρεση τη ροή που είχε ο αγώνας της Αγγλίας με τη Ρωσία, και στο φινάλε τσίμπησαν υπερπολύτιμο βαθμό οι Ρώσοι.

Είναι βέβαια σημαντικό, ειδικά για τα παραδοσιακά φαβορί, να τερματίσουν στην κορυφή του ομίλου, γιατί πιθανόν στη φάση των 16 να έχουν στα χαρτιά τουλάχιστον πιο εύκολο έργο, όμως η ούσα της διοργάνωσης είναι να βρεθείς στα καλύτερά σου στην κατάλληλη στιγμή και υπό αυτήν την έννοια, οι μηχανές να πάρουν μπρος ουσιαστικά προς το τέλος της διαδικασίας στους ομίλους και μέχρι το φινάλε της διοργάνωσης.

Σχετικά νωρίς είναι για να εξαχθούν οριστικά συμπεράσματα για τις ομάδες που έχουν ήδη αγωνιστεί, γι' αυτό και περιμένουμε όλοι το πέσιμο της αυλαίας στους ομίλους και την έναρξη των αγώνων, που είναι μπαμ και κάτω και όποιος αντέξει.

Ανέκαθεν σε τέτοιου επιπέδου διοργανώσεις, στα χαρτιά, κάποιες ομάδες κατέβαιναν σαν τα φαβορί για την κατάκτηση του τροπαίου, όμως σε αντίθεση με το Παγκόσμιο Κύπελλο, πολλές ήταν οι φορές που τροπαιούχοι αναδείχτηκαν ομάδες που ήρθαν από την εξωτερική ή και από διακοπές, όπως η Δανία το 1992…

Θυμίζω το έπος της Ελλάδας το 2004 στα γήπεδα της Πορτογαλίας, που μαζί με την επιτυχία της Δανίας θεωρούνται οι μεγαλύτερες εκπλήξεις από καταβολής θεσμού το 1960.

Επίσης, τρόπαιο είχε κερδίσει και η ενωμένη τότε Τσεχοσλοβακία το 1976 κόντρα στην παγκόσμια πρωταθλήτρια του 1974 Δυτική Γερμανία.

Κι αν ληφθεί υπ' όψιν το γεγονός ότι πέραν από τη Γερμανία -ενωμένη, ή η Δυτική Γερμανία- την Ιταλία, την Ισπανία και τη Γαλλία, που στις κατακτήσεις τροπαίων αποτελούν το καρέ με τις περισσότερες και σε παγκόσμιο επίπεδο, το τρόπαιο σήκωσαν και η πρώην Σοβιετική Ένωση και η Ολλανδία, αντιλαμβάνεται εύκολα κανείς γιατί, ειδικά σε αυτήν τη διοργάνωση, ουδείς μπορεί να είναι σίγουρος για την κατάληξη που θα έχει στα γήπεδα της Γαλλίας.

Μπορεί τα σημάδια της κούρασης να είναι κάτι παραπάνω από εμφανή και σε μεγάλα αστέρια, γιατί και αυτοί αθλητές είναι και όχι ρομπότ, όμως όταν βράσει για τα καλά το σίδερο, έχω την άποψη ότι κι η κούραση θα ξεχαστεί και τα παιχνίδια που κουβαλούν σε ολόκληρη τη σεζόν, και θα αφοσιωθούν εξ ολοκλήρου στο πώς θα πέτυχουν τους στόχους τους.

Αυτό άλλωστε συνέβαινε ανέκαθεν και στο Γιούρο και στο Μουντιάλ, το ερώτημα όμως ήταν και παραμένει, ποιοι από τους μεγάλους αστέρες θα σηκώσουν το βάρος για τις ομάδες τους και θα τις οδηγήσουν στη μέγιστη επιτυχία;

Αυτό μόνο σε βάθος χρόνου θα αποδειχτεί και από μόνο του είναι ικανό να προσδώσει τεράστιο ενδιαφέρον για τη συνέχεια.
Άλλωστε, μέχρι τη 10η Ιουλίου, έχουμε μπόλικο χρόνο και πάρα πολλά μπορούν να συμβούν…