ΤΡΙΤΗ ΓΝΩΜΗ

Με το κεφάλαιο προπονητοφαγία ασχοληθήκαμε πολλές φορές από αυτήν εδώ τη στήλη και το διαχρονικό συμπέρασμα είναι ότι είμαστε πρωταθλητές Ευρώπης στο είδος…

Είναι από τα θέματα που δεν χρειάζεται να επιχειρηματολογήσει κάποιος, απλά επειδή οι αριθμοί μιλούν από μόνοι τους και δείχνουν την πραγματική αλήθεια.
Και όσοι πιστέψαμε ότι, εξαιτίας της κρίσης που συνεχίζει να μας ταλαιπωρεί από τον Μάρτιο του ΄13, θα διαφοροποιείτο κάπως η κατάσταση, πέσαμε έξω στις προβλέψεις μας.

Η εικόνα όχι απλώς παραμένει σταθερή στην τελευταία δεκαετία, αλλά έχει και αυξητικές τάσεις.
Για παράδειγμα, στην περίοδο που ρίχνει αυλαία στις 18 Μαΐου, με τη διεξαγωγή του τελικού κυπέλλου, στις 14 ομάδες που αγωνίστηκαν στο πρωτάθλημα της Α' Κατηγορίας, κάθισαν στον πάγκο τους για μικρό ή και μεγάλο διάστημα, δεν έχει αυτό σημασία, ούτε λίγο ούτε πολύ 35 προπονητές...

Μιλάμε για δυόμισι προπονητές κατά μέσο όρο για κάθε ομάδα, αριθμός απίστευτος, που δεν συναντάται πουθενά αλλού.
Αν ληφθεί υπ' όψιν ότι η Δόξα Κατωκοπιάς και ο Απόλλων δεν άλλαξαν προπονητή, ο μέσος όρος για τις λοιπές 12 ομάδες αυξάνεται και πλησιάζει τις τρεις αλλαγές στη διάρκεια της περιόδου.

Αποδεικνύονται με αυτά τα στατιστικά δυο πράγματα.
Πρώτον, ότι στην Κύπρο ο εκάστοτε προπονητής, μικρής ή μεγάλης ομάδας, περαστικός είναι από τον πάγκο στον οποίο υπάρχει ηλεκτρική καρέκλα και, δεύτερον, ότι ούτε υπομονή έχουμε, ούτε εμπιστοσύνη σε αυτούς τους οποίους πομπωδώς υποδεχόμαστε σαν τους κορυφαίους στο είδος τους και τους πλασάρουμε σαν τους ανθρώπους που σαν σύγχρονοι Οδυσσείς θα οδηγήσουν την ομάδα μας στην Ιθάκη της…

Είναι όντως απίστευτη η κυπριακή πραγματικότητα και στο κεφάλαιο αυτό, και φανερώνει και προχειρότητες και ανθρώπους ανυπόμονους, που θέλουν αποτελέσματα εδώ και τώρα.

Όταν μετά από μια ήττα βγει ο όποιος εκπρόσωπος Τύπου και μιλήσει για στήριξη της διοίκησης στον προπονητή, αρχίζει η αντίστροφη μέτρηση απομάκρυνσής του.
Δεν υπάρχει σίγουρη θέση για κανένα σε καμιά ομάδα, ειδικά από τις μεγάλες, καθώς η πίεση από τον κόσμο είναι σε τέτοιο βαθμό, που αναγκάζει και διοικήσεις που θεωρούνται ισχυρές να οδηγούνται στην εύκολη λύση της διακοπής του συμβολαίου με τον προπονητή.

Και πάντοτε, στην όποια ανακοίνωση ακολουθεί, οι ευχαριστίες, οι ευχές και οι καλές κουβέντες είναι τα κυρίαρχα σημεία αναφοράς.
Απίστευτη αντιφατική τοποθέτηση, αλλά μάθαμε να ζούμε και με αυτήν την πραγματικότητα και σε κανένα δεν κάνει αίσθηση πλέον…

Δεν ισχυρίζομαι ότι μόνο στην Κύπρο έχουμε αλλαγές προπονητών, ή και ότι μόνο εδώ λυγίζουν οι διοικήσεις, αλλά οι αριθμοί και η συχνότητα αλλαγών θυμίζουν αλλαγή πουκάμισων.

Όταν σε μια περίοδο λιτότητας και περισυλλογής, που οι ομάδες κλαίγονται και για την απουσία χορηγών αλλά και μείωση του κόσμου στο γήπεδο, σε 12 από τις 14 ομάδες εργάζονται 33 προπονητές, θέλετε άλλη απόδειξη για την τραγική κατάσταση που επικρατεί στον χώρο;

Και δυστυχώς, οι προοπτικές αισθητής μείωσης στο κομμάτι αυτό όχι απλώς δεν είναι ευοίωνες, αλλά μάλλον ακόμη το ταβάνι δεν το έχουμε φτάσει…
Ποδοσφαιρική Κύπρος 2016, τι να αναμένουμε άλλο;