ΤΡΙΤΗ ΓΝΩΜΗ

Θα περάσουν μέρες, βδομάδες, μήνες, ίσως και χρόνια, αλλά το κατόρθωμα της Λέστερ να αναδειχθεί πρωταθλήτρια Αγγλίας, για πρώτη φορά στα 132 χρόνια ζωής της, θα συνεχίζεται.

Θα έλεγα δίκαια, τηρουμένων των ποδοσφαιρικών και οικονομικών αναλογίων που επικρατούν στην Αγγλία, ειδικά στις τελευταίες δυο δεκαετίες.
Πολλοί θεωρούν εποποιία αυτό που κατάφερε ο Ρανιέρι και οι παίκτες του και συμφωνώ απόλυτα, γιατί απλά ήταν ο μεγαλύτερος άθλος όλων των εποχών, στο δυσκολότερο πρωτάθλημα του κόσμου.

Λέμε πολλές φορές ότι η έκπληξη καραδοκεί στην Αγγλία, αλλά παρουσιάζεται συχνότερα στον θεσμό του κυπέλλου και όχι στον μαραθώνιο των 38 αγωνιστικών.
Εκεί, σύμπτωση επαναλαμβανόμενη παύει να είναι σύμπτωση.

Μέχρι τώρα ξέραμε για τη Λέστερ ότι ήταν μια συμπαθής ομάδα, μεταξύ πρώτης και δεύτερης κατηγορίας, κάποια στιγμή πριν από μια εφταετία κατέβηκε για ένα γκολ και στην τρίτη, κι ότι κατέκτησε ένα Λιγκ Καπ αρχές της δεκαετίας του ΄90.

Ενδιαφερθήκαμε περισσότερο όταν ο αρχηγός της Εθνικής Ελλάδας Θοδωρής Ζαγοράκης αγωνίστηκε με τη φανέλα της, κι ώς εκεί…
Πέρυσι σώθηκε στις τελευταίες αγωνιστικές και φέτος τράβηξε την προσοχή αρκετών όταν την ανέλαβε ο Ρανιέρι, γνωστός για τα προπονητικά του κατορθώματα αλλά και για τον τρόπο που εκδιώχθηκε από τον πάγκο της Εθνικής Ελλάδας σαν αποτυχημένος…

Και η εκπρόσωπος της πόλης των 330.000 κατοίκων ξεκίνησε με στόχο να σωθεί, να κάνει μια πορεία που να την κρατήσει για άλλη μια χρονιά στην κατηγορία της ελίτ της Αγγλίας.

Από τις πρώτες όμως αγωνιστικές φάνηκε ότι πήγαινε για άλλα και όταν έφτασε ο μήνας ορόσημο για την Αγγλία, ο Δεκέμβριος, κι ακόμα ήταν στην κορυφή, κάποιοι άρχισαν δειλά-δειλά να σκαλίζουν την προϊστορία και την παράδοση.

Όλα συνηγορούσαν ότι κάτι ψήνεται και ότι η φετινή εκπληκτική ομάδα του Ρανιέρι θα μπορούσε τουλάχιστον να κτυπήσει... ναι, θέση που οδηγεί στο Τσάμπιονς Λιγκ…
Και από τη στιγμή που ο Βάρντι και η παρέα του ήταν σταθεροί μέσα και έξω από το Λέστερ και οι παραδοσιακοί διεκδικητές φθείρονταν και ήταν πολύ ασταθείς, άρχισαν να καλοβλέπουν στο Μίτλαντ και την περίπτωση να διεκδικήσουν μέχρι τέλους τον τίτλο.

Και είχαν κάθε δικαίωμα στο όνειρο γιατί, με εξαίρεση τη βαριά ήττα από την Άρσεναλ στις αρχές της περιόδου με 5-2, εντός έδρας μάλιστα, ουδείς κατάφερε να την κερδίσει με πάνω από ένα γκολ διαφορά, και μάλιστα οι λίγες της ήττες προήλθαν όταν έμεινε με παίκτη λιγότερο.

Όταν κέρδισε εκτός τη Σίτυ, την Τοττεναμ, όταν δεν έχασε από τη Γιουνάιτεντ, κι όταν έκανε διπλά σε έδρες δύσκολες, όπως της Γ. Χαμ, της Στόουκ, της Κρίστραλ Π. και της Γουότφορντ, ήταν λογικό ότι θα είχε αυξημένες απαιτήσεις.

Τελικά έφτασε στην εποποιία γιατί απλά ήταν η καλύτερη ομάδα και, κυρίως, η πιο σταθερή, κι έστειλε μηνύματα με πολλούς αποδέκτες στην Αγγλία και όχι μόνο.
Ένα τεράστιο μπράβο αξίζει σε όλους, από τον Ρανιέρι μέχρι και τους παίκτες, κάποιοι εκ των οποίων με τις εμφανίσεις τους ανάγκασαν πολλούς να μάθουν και τα ονόματά τους….

ΜΠΡΑΒΟ σε όλους.