ΤΡΙΤΗ ΓΝΩΜΗ

Απεβίωσε προχθές ο Νικολής Στυλιανού, ο οποίος αγωνίστηκε για μια γεμάτη εικοσαετία στην Αλκή.
Στους νεότερους μπορεί το όνομα αυτό να μην είναι γνωστό, ή μπορεί απλά κάπου στην κουβέντα πάνω να το άκουσαν.

Για τους παλαιότερους, όχι μόνο τους οπαδούς της «Αθάνατης», ήταν από τα μεγάλα ονόματα και, συχνά, σημείο αναφοράς για το πείσμα, το πάθος, αλλά και την καθαρότητα του παιχνιδιού του, έστω και αν στις δεκαετίας του ΄50 και του ΄60 που αγωνίστηκε κυρίαρχο στοιχείο στα χωμάτινα γήπεδα ήταν οι σκληρές μάχες και, πολλές φορές, οι ανορθόδοξοι τρόποι που χρησιμοποιούσαν οι αμυντικοί για να σταματήσουν τους επιθετικούς.

Ο Νικολής, μαζί με τον Παναή, τον Κοκή, τον Σαββή και αρκετούς άλλους «κυανέρυθρους», έφεραν την Αλκή σε θέση να είναι σεβαστή από όλους και την οδήγησαν σε τρεις τελικούς κυπέλλου.

Το μεγάλο παράπονο για τη γενιά του Νικολή, αλλά και τον ίδιο, ήταν ότι δεν κατάφερε η Αλκή να σηκώσει τρόπαιο, ούτε το ΄67 κόντρα στον Απόλλωνα, ούτε το ΄70 κόντρα στον ΠΟΛ , ούτε το ΄76 κόντρα στον ΑΠΟΕΛ.

Ο τελικός στο «Τσίρειο» ήταν και ο τελευταίος αγώνας για τον Νικολή, ενώ άλλες δυο φορές η Αλκή βρέθηκε σε τελικό, το ΄77 με τον Ολυμπιακό και το ΄80 με την Ομόνοια, αλλά και πάλι έχασε.

Η ιστορία όμως του Νικολή και των λοιπών μεγάλων της Αλκής εκείνης της εποχής γράφτηκε με χρυσά γράμματα και, κάποιοι από τους παίκτες που την αποτελούσαν, παραμένουν, σαν σύνολα αγωνιστών και παθιασμένων στρατιωτών της.

Τους ήξεραν με τα μικρά τους ονόματα τότε οι φίλαθλοι, ανεξαρτήτως ομάδας που υποστήριζαν.
Κυρίως τους σέβονταν, κι αυτό ήταν το μεγαλύτερο κέρδος για τη γενιά του Νικολή.

Κάθε ομάδα είχε κάποιους που ξεχώριζαν, κάθε ομάδα είχε τους πιστούς της, κάθε ομάδα είχε τις σημαίες της.

Και στην Αλκή, για μια γεμάτη εικοσαετία, ο Νικολής ήταν εκ των μπροστάρηδων και παράδειγμα προς μίμηση. Το γεγονός ότι 40 ολόκληρα χρόνια από το τελευταίο του ματς με την Αλκή οι παλαιότεροι τον θυμούνται, έχοντας τις καλύτερες αναμνήσεις από αυτόν, ενώ οι νεότεροι φίλοι της «Αθάνατης», στο άκουσμα του ονόματός του,
υποκλίνονται στο μεγαλείο του, είναι το καλύτερο μνημόσυνο για έναν παίκτη που πρόλαβε και αγωνίστηκε και στην Εθνική, σε μια εποχή που οι πλείστες θέσεις ήταν κατειλημμένες από τα μεγάλα ονόματα των μεγάλων ομάδων της τότε εποχής…

Ο Νικολής, μετά τον τερματισμό της καριέρας του, έζησε και τα πάνω και τα κάτω της Αλκής.

Στα δυο τελευταία χρόνια έζησε τις δυο συνεχόμενες ανόδους από τη Δ' στη Β' κατηγορία και αυτό στο αγωνιστικό κομμάτι είναι κάτι σημαντικό για μια ομάδα που βρέθηκε στο χείλος του γκρεμού, μόλις πριν από μια τριετία.

Ασφαλώς από εκεί ψηλά που θα βρίσκεται θα παρακολουθεί την αγαπημένη του ομάδα και θα αναμένει να τη δει ξανά εκεί που την άφησε σαν παίκτης, στα σαλόνια της Α' κατηγορίας.

Νικολή Στυλιανού, αιωνία να είναι η μνήμη σου και ελαφρύ το χώμα που θα σε σκεπάσει.