ΤΡΙΤΗ ΓΝΩΜΗ

Είναι λογικό και συμβαίνει και σε πιο προηγμένες χώρες, οι προβολείς να είναι σχεδόν εξ ολοκλήρου στραμμένοι στην Α' κατηγορία, ή όπως αλλιώς ονομάζεται σε κάποιες χώρες στην Ευρώπη.
Όμως στις πλείστες από αυτές δίνεται σημασία και από τον εγχώριο Τύπο και από την οικεία Ομοσπονδία και από τους ίδιους τους οπαδούς τους που τρέχουν να τις δουν, ειδικά αν πρόκειται για ομάδες παραδοσιακά στην κατηγορία των μεγάλων ή ομάδες ιστορικές και με μπόλικο κόσμο στο πλευρό τους.

Και όταν αναφέρομαι σε ενδιαφέρον, εννοώ σε πολλούς τομείς, στους οποίους εδώ στην Κύπρο υστερούμε σε μεγάλο βαθμό.
Είναι κατ' αρχάς η οικονομική στήριξη από ομοσπονδία και κράτος, που ουσιαστικά είναι σε πολύ χαμηλά επίπεδα.

Είναι η τηλεοπτική πίτα, από την οποία τα σωματεία ασφαλώς και λαμβάνουν κανένα κοκκαλάκι, απλώς για να καλύψουν κάποιες ανάγκες.
Είναι και οι γηπεδικές εγκαταστάσεις, που σαφώς και δεν θυμίζουν οι πλείστες γήπεδα χώρας μέλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης, γι' αυτό και πέραν ελάχιστων εξαιρέσεων, όσες ομάδες ανεβαίνουν κατηγορία, αναγκάζονται να δηλώσουν άλλη έδρα πέραν της δικής τους.

Και, βέβαια, είναι και η κάλυψη της οποίας τυγχάνουν από τον Τύπο γενικότερα οι μικρότερες κατηγορίες και ειδικά η Β', όπου συνήθως και ανταγωνισμός μεγάλος υπάρχει και ιστορικές ομάδες μάχονται για να επανέλθουν εκεί όπου τις κατατάσσει η ιστορία τους.

Υπάρχουν παράγοντες που βρίσκονται για δεκαετίες ολόκληρες στο πηδάλιο ομάδων ή και σαν αφανείς ήρωες, με πιο τρανταχτό παράδειγμα τον Στέλιο Χρίστου, πρόεδρο της ΑΕΖ Ζακακίου, από την ημέρα της ίδρυσής της το 1956…

Μιλάμε για παγκόσμιο φαινόμενο παράγοντα-προέδρου, που για 60 ολόκληρα χρόνια είναι στις επάλξεις.
Είναι αδικημένες οι κατηγορίες αυτές και κατ' επέκταση οι ομάδες, αλλά και αυτοί που προσπαθούν να τις κρατήσουν στη ζωή.

Θα πρέπει να δούμε σαν ομοσπονδία και σαν πολιτεία γενικότερα το όλο θέμα και να σταθούμε εμπράκτως και άμεσα δίπλα τους.
Και η φετινή περίοδος αποδεικνύει του λόγου το ασφαλές και σε ό,τι αφορά στον ανταγωνισμό και σε ό,τι αφορά στην παρουσία κόσμου στα γήπεδα.

Υπάρχουν πολλές αναμετρήσεις, όπου η συνολική παρουσία του κόσμου, το επίπεδο, αλλά και το ενδιαφέρον, ξεπερνούν κατά πολύ αγώνες πολλών ομάδων στην κατηγορία των μεγάλων.
Και δεν είναι άσχετο το ότι μόλις δύο στροφές πριν από το τέλος του μαραθωνίου, ακόμη εξακολουθούν πέντε ομάδες να διεκδικούν τα τρία εισιτήρια που οδηγούν στην Α' κατηγορία.

Και από τη στιγμή που υπάρχουν ακόμη μπόλικα και καθοριστικά ντέρμπι, όλα είναι ανοικτά σε ένα πρωτάθλημα, που θα πρέπει να ανατρέξουμε δεκαετίες πίσω για να βρούμε παρόμοιο σε ενδιαφέρον.
Δεν είναι η πρώτη φορά που σε αυτή εδώ τη στήλη ασχολήθηκα με το κεφάλαιο «μικρότερες κατηγορίες», και ελπίζω ότι αυτή την φορά κάποιοι πραγματικά θα ευαισθητοποιηθούν και θα δώσουν την ανάλογη σημασία, σε ένα χώρο διαχρονικά αδικημένο, που χρειάζεται όσο ποτέ προηγουμένως στήριξη σε πολλά επίπεδα.

Και δεν εκλιπαρεί αλλά απαιτεί γιατί, απλά, το δικαιούται…