ΤΡΙΤΗ ΓΝΩΜΗ

Είναι αλήθεια ότι στην Κύπρο έχουμε μετατρέψει το άθλημα του ποδοσφαίρου, όχι απλώς σε κάτι ξεχωριστό, αλλά σε καθημερινή συνήθεια, για την οποία παθιαζόμαστε και πολλές φορές ξεφεύγουμε από κάθε όριο.

Είναι επίσης αλήθεια ότι συνολικά και αναλογικά με τον πληθυσμό μας, ασχολούμαστε επαγγελματικά, σαν παίκτες, προπονητές, παράγοντες ή και δημοσιογράφοι, πολύ περισσότεροι από τον μέσο όρο της Ευρώπης.

Δυστυχώς, δεν έχουμε πιάσει τον παλμό που επικρατεί στις προηγμένες ποδοσφαιρικά χώρες και εξακολουθούμε να βλέπουμε το άθλημα, πέραν από εκτόνωση στα γήπεδα, ως ευκαιρία να ασκήσουμε βία λεκτική ή σωματική και να πάρουμε νίκες και τίτλους με οιονδήποτε τρόπο.

Έχουμε φανατιστεί τόσο πολύ, που δεν βλέπουμε τα πράγματα όπως είναι, αλλά όπως θέλουμε να είναι.
Αναγάγαμε σε μείζον θέμα το άθλημα, ξεχνώντας ότι η καθημερινότητα όλο και προσθέτει προβλήματα, ενώ μάλιστα κάποια από αυτά είναι και πολύ σοβαρά και χωρίς επιστροφή.

Προχθές, για παράδειγμα, ήταν η Παγκόσμια μέρα για καταπολέμηση του παιδικού καρκίνου, αλλά δυστυχώς πέραν από αυτούς που αντιμετωπίζουν αυτό το πρόβλημα, δεν συγκινήθηκαν πολλοί.

Οι αρχαίοι μας πρόγονοι έλεγαν κάποιες κουβέντες σοφές που «έμειναν» διαχρονικά, γιατί άξιζαν και αξίζουν να τις έχουμε κατά νου.
Μια από αυτές είναι ότι το «λαμπρό» το νιώθουν αυτοί που καίγεται το σπίτι τους, ότι οι λοιποί απλώς παρακολουθούν ή λυπούνται προσωρινά.

Είναι η ωμή πραγματικότητα και πρέπει να το παραδεχτούμε, ότι ώσπου δεν έχουμε κάποιο σοβαρό πρόβλημα στο σπίτι ή στο σπίτι συγγενικού ή και πολύ φιλικού σπιτιού, δεν ασχολούμαστε όσο πρέπει με τα σοβαρά προβλήματα που αντιμετωπίζουν άλλοι.

Όταν το «λαμπρό» πλησιάσει το σπίτι μας, και κυρίως εισέλθει όταν σε αυτό, αλλάζουμε και διάθεση και πλεύση σε ό,τι αφορά στο πώς αντιμετωπίζουμε την καθημερινότητα ή και την ίδια τη ζωή.

Δεν ισχυρίζομαι ότι δεν πρέπει να ασχολούμαστε με το ποδόσφαιρο ή με άλλα χόμπι, αλλά δεν είναι ανάγκη να θεωρούμε ότι αυτά είναι το τέλος και η αρχή της καθημερινότητάς μας.

Όταν κάποιος ανοίξει την τηλεόραση και δει κάποιες σκηνές από γειτονικές χώρες, ή από την προσπάθεια προσφυγών να βρουν γι' αυτούς και την οικογένειά τους πατρίδα, ή ακόμη και σκηνές από τη χώρα μας μετά την κρίση του '13, θεωρώ ότι δεν μπορεί να μην ευαισθητοποιηθεί και κάποια στιγμή να διερωτηθεί πού οδεύει, ποιες είναι δηλαδή οι προτεραιότητές του.

Έτσι ένιωσα και χθες, με πολλά ρεπορτάζ που είδα στην τηλεόραση και αρκετά που διάβασα για τη 15η του μηνός Φεβρουάριου και πού είναι αφιερωμένη αυτή η μέρα.
Πραγματικά ελπίζω, λίαν συντόμως, να αφήσουμε κατά μέρος τα πεζά και να ασχοληθούμε με ποιο ουσιαστικά πράγματα, και σε ό,τι αφορά στο ίδιο το άθλημα του ποδοσφαίρου, να συνεχίσουμε να το αγαπάμε με τα καλά και τα κακά του, αλλά να του δώσουμε τη σημασία που πρέπει και κυρίως να το αντικρίσουμε όπως το αντικρίζουν στις πλείστες ευρωπαϊκές χώρες.

Μακάρι κάποιοι, έστω, να αλλάξουμε προς το καλύτερο και να δούμε τα σοβαρά και όχι τα επιφανειακά προβλήματα…