ΤΡΙΤΗ ΓΝΩΜΗ

Καλά, καλά, μόλις κι έχουν ολοκληρωθεί οι πρώτες 4 αγωνιστικές και ήδη είχαμε και αλλαγές προπονητών και για κάποιους άλλους τα προχθεσινά αλλά και τα επόμενα ματς θ' αποτελέσουν κριτήριο για το αν συνεχίσουν ή όχι να βρίσκονται στον πάγκο των ομάδων τους…

Είναι φοβερό αυτό που συμβαίνει στην ποδοσφαιρική Κύπρο και είναι φαινόμενο που κάθε χρονιά επαναλαμβάνεται.
Το γιατί είναι πολύ απλό για να το εξηγήσει και ο τελευταίος οπαδός.

Όταν από τις 14 ομάδες που συμμετέχουν στον μαραθώνιο, οι μισές ξεκινούν με στόχο τον τίτλο και οι άλλες μισές ούτε κουβέντα για αστείο δεν δέχονται ότι πιθανόν και να κινδυνέψουν, είναι λογικό στην πορεία πάνω από τις μισές ομάδες -και πάνω και κάτω στον βαθμολογικό πίνακα- να μην μπορέσουν να ανταποκριθούν και άρα να διαφοροποιήσουν τους αρχικούς τους στόχους.

Και από τη στιγμή που η πίεση του κόσμου στρέφεται κυρίως προς τους παράγοντες, αυτοί με τη σειρά τους τη μεταφέρουν στους παίκτες και ειδικά στον προπονητή και τα αποτελέσματα στο τέλος της ημέρας είναι αυτά που βλέπουμε κάθε χρονιά.

Κατά μέσο όρο, οι ομάδες που δεν αλλάζουν προπονητή στη διάρκεια της περιόδου είναι πολύ εύκολο να μετρηθούν στα δάχτυλα του ενός χεριού και αυτές ανήκουν και στους μεγάλους και στους λοιπούς.
Κι όταν ερωτηθεί κάποιος παράγοντας για την αλλαγή προπονητή, έχει έτοιμη την απάντηση.

Οι παίκτες είναι πολλοί, ο προπονητής ένας, άρα είναι η εύκολη λύση σε κάθε περίπτωση.
Όμως τον όποιο προπονητή, ειδικά μεγάλης ομάδας, όποτε τον ανακοινώσουν οι παράγοντες και μέλι στάζουν και τον παρουσιάζουν σαν άνθρωπο σαφώς ανώτερο των δικών μας δεδομένων, που μας έκανε και χατίρι για να έρθει στη νήσο μας, για να μεταφέρει τις γνώσεις και εμπειρίες του…

Πώς αλλάζουν τα δεδομένα σε λίγους μήνες και από προπονηταράς μετατρέπεται σε άσχετο και «πατάτα» ένας Θεός ξέρει και αυτοί που τον ανέβασαν και στη συνέχεια τον κατέβασαν σε μια νύκτα.
Είναι λοιπόν πολλή η πίεση παντού, είναι όμως και πολλή η βιασύνη και πολλά τα θέλω των μεγάλων.

Και αυτό έχει να κάνει και με τους αγωνιστικούς αλλά και τους οικονομικούς στόχους που έχουν τεθεί και όταν αρχίσει η όποια προσπάθεια στραβά, νιώθουμε ότι φεύγει το χαλί κάτω από τα πόδια μας…
Κατά τα άλλα, αγωνιστικά, βγήκαν κάποια συμπεράσματα από την ολοκλήρωση της 4ης αγωνιστικής, με κυριότερο το ότι μέχρι τώρα δεν υπάρχει η ομάδα που με την απόδοσή της να φωνάζει ότι θα είναι το απόλυτο αφεντικό.

Ψάχνονται ακόμη οι ομάδες και είναι λογικό σε αυτό το διάστημα, όπως λογικό είναι στις αμέσως επόμενες αγωνιστικές να δείξουν ποιον δρόμο τελικά θ' ακολουθήσουν.
Ισχύει αυτό και για τους κάτω της εξάδας που θέλουν να μαζέψουν από νωρίς βαθμούς για να μην μπλέξουν σε περιπέτειες.

Γενικά, παρά το γεγονός ότι ποιότητα δεν υπάρχει, όπως ίσως να αναμέναμε με βάση τις μετεγγραφές του καλοκαιριού, υπάρχει μπόλικο ενδιαφέρον παντού και αυτό διατηρεί την αγωνία σε πολύ υψηλά επίπεδα και στη φετινή ποδοσφαιρική περίοδο…