ΤΡΙΤΗ ΓΝΩΜΗ

Κάθε χρονιά τέτοια εποχή, τη μετεγγραφική δηλαδή περίοδο και λίγο πριν από την έναρξη των ευρωπαϊκών υποχρεώσεων για τους εκπροσώπους μας, υπάρχει στον ορίζοντα μια αισιόδοξη νότα και ταυτόχρονα ανυπομονησία για να δει ο κόσμος και τα νέα αποκτήματα αλλά και να συγκρίνει την ομάδα του με την προηγουμένη ή και τις προηγούμενες περιόδους.

Ειδικά όταν το βασικό στάδιο της προετοιμασίας πραγματοποιείται στο εξωτερικό, συνήθως, οι πληροφορίες που έρχονται συνθέτουν το σκηνικό της πιο ιδανικής προετοιμασίας που έγινε ποτέ…
Οι δηλώσεις και των παραγόντων και των ίδιων των παικτών μπροστά στην κάμερα, στέλνουν σαφέστατα αισιόδοξα μηνύματα και γεμίζουν με μπόλικες υποσχέσεις τον απλό οπαδό.

Δεν υποστηρίζω ότι όλα αυτά είναι ψέματα, αυτό που απέδειξε όμως η προϊστορία σχεδόν όλων των παραδοσιακά μεγάλων ομάδων και όχι μόνο είναι ότι συνήθως τέτοια εποχή υπάρχει και το στοιχείο της υπερβολής.
Τα φιλικά και οι πειραματισμοί είναι για τους προπονητές, αυτό είναι σε όλους γνωστό.

Όμως, αν προσέξει κάποιος τα σχετικά ρεπορτάζ και τις αντιδράσεις των άμεσα ενδιαφερομένων, θα παρατηρήσει ότι στις ήττες ουδεμία σημασία δίδεται ενώ στις επιτυχίες ψάχνουμε πάντα να πούμε την καλή μας την κουβέντα και να αναδείξουμε κάποιον ή και κάποιους που ξεχώρισαν.

Έχουμε την τάση να αναδεικνύουμε κάθε φορά και κάτι διαφορετικό, θεωρώντας ότι με αυτό τον τρόπο βοηθούμε στην εικόνα της ομάδας, των υπευθύνων αλλά και δημιουργούμε το κατάλληλο κλίμα στον κόσμο για να στηρίξει τη νέα προσπάθεια.

Δυστυχώς, τα πράγματα δεν πάνε πάντα όπως τα υπολογίζουμε και όπως τα αναμένουμε και επειδή, σε σύντομο χρονικό διάστημα, η αγωνιστική αλήθεια λάμπει, πολλοί είναι που μένουν στο τέλος της ημέρας εκτεθειμένοι.

Δεν υπάρχει λόγος να γεμίζουμε με υποσχέσεις τον κόσμο και να τον προδιαθέτουμε να αναμένει κάτι το εντυπωσιακό, από τη στιγμή που πολλές φορές ούτε εμείς οι ίδιοι έχουμε ξεκάθαρη άποψη για τη νέα τάξη πραγμάτων.

Το «πάμε καλά» ή και το «είμαστε στον σωστό δρόμο», είναι τοποθετήσεις που δεν προκαλούν ή και θεωρούνται υπερβολικές.
Όμως, οι υποσχέσεις για σαφέστατα πιο δυνατή ομάδα έτοιμη - και στην Ευρώπη και στην Κύπρο - να λάμψει αγωνιστικά και ειδικά οι ύμνοι προς νεοφερμένους, πριν καλά-καλά τους δούμε να αγωνίζονται σε επίσημο αγώνα, εντάσσονται στο πλαίσιο του εντυπωσιασμού και της υπερβολής.

Μακάρι να δούμε φέτος κάτι καλύτερο από αυτό που αναμένουμε ειδικά από τους εκπροσώπους μας στην Ευρώπη, αλλά και από τις λοιπές ομάδες που στις εγχώριες διοργανώσεις θα θελήσουν να είναι και δυνατές και ανταγωνιστικές και να εκπληρώσουν τους δικούς τους στόχους.

Όμως, δεν χρειάζεται να προβαίνουμε σε πομπώδεις δηλώσεις ούτε και να θεωρούμε ότι απευθυνόμαστε σε ανθρώπους που καμία σχέση δεν έχουν με το αντικείμενο.
Έτσι κι αλλιώς τα μακρά κοντά έγιναν και, όπως γίνεται συνήθως σε τέτοιες περιπτώσεις, η αγωνιστική αλήθεια δεν αργεί να φανερωθεί και κάποιους πιθανόν να δικαιώσει, αλλά τους πλείστους τους αφήνει φοβερά εκτεθειμένους.

Γι' αυτό χρειάζεται και υπομονή και ψυχραιμία και ο χρόνος θα είναι και πάλι ο καλύτερος κριτής για όλους…