ΤΡΙΤΗ ΓΝΩΜΗ

Δεν χωρά πλέον καμιά αμφιβολία ότι στον ποδοσφαιρικό τομέα διανύουμε την εποχή του ΑΠΟΕΛ.
Οι «γαλαζοκίτρινοι» δεν έχουν μετατραπεί απλώς σε συλλέκτες τίτλων, είναι μακράν οι πλέον πετυχημένοι γενικά, με στατιστικά που θυμίζουν άλλες εποχές και όχι αυτήν που βρισκόμαστε, τη γεμάτη δυσκολίες και ανταγωνισμό.

Το κυριότερο;
Δεν χρειάζεται να φτάνουν σε επίπεδα υψηλά και να αποδεικνύουν σε κάθε αναμέτρηση ότι είναι καλύτεροι.

Απλώς, εκεί που η μπάλα είναι βαριά και τα βρίσκουν σκούρα, έχουν και τους παίκτες, έχουν και την ψυχολογία της μεγάλης ομάδας, και γυρίζουν ματς που κρίνουν πολλά, ακόμη και τίτλους.
Αυτό έγινε και στον τελικό του κυπέλλου, κόντρα στη διψασμένη για τρόπαιο ΑΕΛ.

Για ένα ημίωρο ο ΑΠΟΕΛ δεν βλεπόταν, έδειχνε ομάδα χωρίς αρχή και τέλος και χωρίς αγωνιστικό πλάνο, όμως όταν ο Ντε Βινσέντι «κρέμασε» τον Φεγκρούς, τα πάντα αλλάξαν.
Θέλεις και τύχη για να πέτυχεις τους στόχους σου, αλλά η τύχη είναι με τους δυνατούς.

Αν οι αριθμοί όντως λένε την αλήθεια, στην τελευταία δεκαπενταετία τουλάχιστον, κάνεις δεν μπορεί να συγκριθεί με τον ΑΠΟΕΛ.
Είτε η σύγκριση αφορά τίτλους πρωταθλήματος, είτε αφορά τίτλους κυπέλλου, είτε τίτλους Σούπερ Καπ, αλλά και ευρωπαϊκές επιτυχίες, είναι ξεκάθαρη η κυριαρχία της ομάδας της Λευκωσίας.

Τα δυο συνεχόμενα νταμπλ, οι τρεις συνεχόμενες κατακτήσεις πρωταθλήματος και οι τέσσερεις στην τελευταία πενταετία, φανερώνουν του λόγου το ασφαλές σε ό,τι αφορά τον χαρακτηρισμό αυτό.
Στον τελικό, η ΑΕΛ σαφώς ήταν καλύτερη για ένα ημίωρο, ήταν και άτυχη στο δοκάρι, αλλά «κρεμάστηκε» και από τον τερματοφύλακά της.

Όταν έχεις τον έλεγχο και δέχεσαι από το κέντρο του γηπέδου γκολ, όχι απλώς βάζεις στο ματς τον αντίπαλο, ταράζεις και την ψυχολογία της δικής σου ομάδας.
Κι όταν απέναντί σου είναι ο ΑΠΟΕΛ, θεωρείται αυτονόητο ότι κάποια στιγμή θα βρει τα πατήματά του και αν συνεχίσεις να κάνεις λάθη θα τα πληρώσεις ακριβά.

Αυτό έγινε στον τελικό και ο ΑΠΟΕΛ πανηγύρισε το 21ο τρόπαιο στην ιστορία του.
Κατά τα άλλα, επιβεβαιώθηκε ότι δεν έχουμε υπόθεση σε όλους τους τομείς.

Η διακοπή 40 λεπτών, που προκλήθηκε από ενέργειες φίλων την ΑΕΛ, όχι απλώς φανερώνει το επίπεδό μας, βάζει ταφόπλακα στα όνειρα αυτών που κάθε χρόνο αναμένουν να είναι γιορτή ο τελικός του κυπέλλου.
Γίναμε γι' άλλη μια φορά ρεζίλι και μάλιστα μπροστά στα μάτια διαιτητών πρωτοκλασάτων, που υποτίθεται ήρθαν για να δώσουν αίγλη στην όλη αναμέτρηση.

Κάποιοι δεν ξέρουν να χάνουν, κάποιοι δεν ξέρουν τον σωστό τρόπο αστυνόμευσης, κάποιοι δεν ξέρουν πώς να διοργανώνουν τελικούς και, τέλος, κάποιοι δεν έπρεπε να βρίσκονται στο γήπεδο…
Σε ό,τι αφορά τον απόηχο του τελικού στο καθαρά αγωνιστικό κομμάτι, επιβεβαίωσε αυτούς που πίστευαν ότι ο ΑΠΟΕΛ ήταν τελικά πιο κοντά στο τρόπαιο και επίσης αυτούς που εδώ και αρκετό καιρό πιστεύουν ότι το ξήλωμα της κορυφαίας ομάδας που είχε ποτέ η ΑΕΛ, θα είχε συνέπειες και μάλιστα άμεσες.

Ανοίγουν νέοι ορίζοντες πλέον για τους Κυπελλούχους, αβέβαιο είναι το μέλλον για τους χαμένους του τελικού.
Αυτή είναι η ωμή πραγματικότητα.