ΤΡΙΤΗ ΓΝΩΜΗ

Κάθε χρονιά, εκτός από τη φετινή, ο τελικός του κυπέλλου σηματοδοτεί και το πέσιμο της αυλαίας της περιόδου.
Και σε όλες τις περιπτώσεις, ανεξάρτητα αντίπαλων ομάδων, μια ευχή τον συνοδεύει, να είναι γιορτή του ποδοσφαίρου και να αφήσει τις καλύτερες εντυπώσεις.

Είναι γεγονός ότι κάποιες φορές ο τελικός ήταν γιορτή και σε θέαμα και σε παρουσία κόσμου και κυρίως σε αθλητοπρέπεια γενικά.
Άλλες φορές όμως και ρεζιλίκια ζήσαμε και πολλά τραγελαφικά που δεν τιμούσαν κανέναν από τους άμεσα ή και έμμεσα εμπλεκομένους.

Απόψε στο ΓΣΖ, ΑΕΛ και ΑΠΟΕΛ αναμετρώνται για πέμπτη φορά στην ένδοξη ιστορία τους σε τελικό κυπέλλου, έχοντας από δυο κατακτήσεις ο ένας σε βάρος του άλλου.
Γνωστά τα δεδομένα, γνωστά και τα κίνητρα, γνωστή και η αξία της αναμέτρησης.

Δεν θα ήταν ορθό να εισέλθω σε ανάλυση και προγνωστικά του τι αναμένω απόψε.
Τελικός είναι και όλα παίζονται, ανεξάρτητα δυναμικής, υλικού ή και φόρμας που βρίσκονται οι εκάστοτε αντίπαλοι.

Απλά θα επικεντρωθώ στο γενικότερο μήνυμα των ημέρων και θα εκφράσω την αισιοδοξία ότι ανεξάρτητα του ποιος θα σηκώσει την κούπα, θα πρυτανεύσει η αθλητοπρέπεια επιτέλους…
Από τα ευχολόγια στις πράξεις επιβάλλεται να οδεύσουμε και μέση λύση δεν υπάρχει.

Σε έναν τελικό, το λέει και το όνομά του, είναι αυτονόητο ότι θα υπάρξουν και νικητές και ηττημένοι.
Δεν μπορούν να κερδίσουν και οι δυο, και αυτό θα πρέπει να το ξέρουν καλά οι 12.000 περίπου που θα βρεθούν απόψε στο γήπεδο της Λάρνακας.

Άλλωστε, οι τελευταίες εντυπώσεις είναι αυτές που μένουν αποτυπωμένες και οφείλουμε όλοι να σταθούμε στο ύψος των περιστάσεων.
Το έχουμε ανάγκη και σαν χώρος γενικότερα, ειδικά γιατί στη φετινή φουρτουνιασμένη σεζόν έγιναν πολλά που άφησαν πολλούς εκτεθειμένους και οδήγησαν στο τέλος της ημέρας το ίδιο το άθλημα σε περιφρόνηση…

Κρίνεται, λοιπόν, ένας εκ των δύο φετινών τίτλων απόψε, το Σάββατο κρίνεται και το πρωτάθλημα και βεβαίως από τις αμέσως επόμενες μέρες θα πρέπει να επικεντρωθούμε σε πολλά και σοβαρά θέματα που παραμένουν σε εκκρεμότητα.

Κάποια από αυτά τα βρήκαμε ήδη μπροστά μας, κάποια άλλα εξίσου σοβαρά λογικά θα μας απασχολήσουν στη νέα περίοδο, εκτός και αν προλάβουμε και τα αγγίξουμε με πάσα σοβαρότητα και ειλικρίνεια.

Επανερχόμενος στα του αποψινού μεγάλου τελικού, ελπίζω ότι ουσιαστικά για πρώτη φορά να βγει η είδηση και όποιος και να είναι ο ηττημένος, ο κόσμος του να παραμείνει στις εξέδρες, να χειροκροτήσει την ομάδα του, αλλά και την αντίπαλη.

Θα μου πείτε, πες άλλο ένα, αλλά κάποια στιγμή θα πρέπει να γίνει από κάπου η αρχή.

Αλλάξαμε αυτό το κομφούζιο που εδημιουργείτο στον καθιερωμένο γύρο του θριάμβου με την παρουσία χιλιάδων οπαδών στον αγωνιστικό χώρο, γιατί να μην προχωρήσουμε άλλο ένα βήμα και να έχουμε να λέμε ότι επιτέλους κάτι αλλάζει στην προσέγγισή μας στο άθλημα;

Μακάρι να πάνε όλα απόψε όπως τα περιμένουν οι σωστά σκεπτόμενοι και αύριο, ανεξάρτητα της έκβασης του τελικού, να συζητάμε μόνο για το αγωνιστικό κομμάτι και τίποτα άλλο…