ΤΡΙΤΗ ΓΝΩΜΗ

Θα αποτελέσει, ασφαλώς, θέμα συζήτησης η απόφαση της διοίκησης του ΑΠΟΕΛ να μην παραλάβει εισιτήρια για το κυριακάτικο ντέρμπι με τον Απόλλωνα.
Το σκεπτικό εξηγήθηκε στη σχετική ανακοίνωση, το περιεχόμενο της οποίας άλλους έπεισε και άλλους όχι.

Άποψή μου, επί της ουσίας, είναι ότι ορθά η διοίκηση της εταιρείας αποφάσισε να μην παραλάβει εισιτήρια, όσο και αν αυτό βρίσκει κάθετα διαφωνούντες πολλούς και κυρίως τους οργανωμένους.
Σου λέει ο απλός οπαδός που ακολουθεί σχεδόν παντού την ομάδα του, γιατί να μην είμαι παρών στην πιο σημαντική αναμέτρηση της χρονιάς;

Έχει από μόνο του βάση το επιχείρημα, όμως θεωρώ ότι μετά και τα γεγονότα που έλαβαν χώραν το Σαββατοκύριακο, η κατάσταση και έκρυθμη είναι και μια σπίθα θα αρκούσε για να ανάψει τεράστια φωτιά.
Νομίζω δεν θα πρέπει να κριθεί αρνητικά αυτή η απόφαση, αλλά θετικά, έχοντας πάντα κατά νουν όχι απλώς την προσωπική ικανοποίηση αλλά το γενικότερο καλό, δηλαδή μπορεί να θυσιάζεται ένα δέντρο για χάρη του δάσους.

Με αφορμή όμως την απόφαση αλλά και τη συνεχιζόμενη πολεμική ζώνη που δημιουργήθηκε, έχω την άποψη ότι τώρα όσο ποτέ προηγουμένως, ήταν και είναι απαραίτητο να συγκαλεί μια ευρεία σύσκεψη, μια άτυπη αν θέλετε γενική συνέλευση, στη διάρκεια της οποίας όλοι να τοποθετηθούν και βεβαίως να αναλάβουν τις ευθύνες τους.

Όταν για την αλλαγή του τρόπου διεξαγωγής του πρωταθλήματος έγιναν τόσες συσκέψεις και ορίστηκαν τόσες επιτροπές, λες και θα λυνόταν το Κυπριακό, τώρα που οι ανακοινώσεις και οι αλληλοκατηγορίες είναι στο ζενίθ, γιατί να μην βρεθεί ένας αξιωματούχος της Ομοσπονδίας, ένας πρόεδρος ενός σωματείου να βγει μπροστά και να θέσει όλους ενώπιον των τεράστιων ευθυνών τους;

Είναι αντιφατικό σε σχέση με αυτό που ζήσαμε στους προηγουμένους μήνες, είναι και προκλητικό για τη φίλαθλη κοινή γνώμη, να συνεχίζεται ο χαρτοπόλεμος, να μην βρίσκεται ένας που να έχει ρόλο πυροσβεστικό και στο τέλος της ημέρας, αν συμβεί αυτό που φοβούνται όλοι, να θρηνήσουμε δηλαδή και πάλι επί ερειπίων, ουδείς δεν θα αναλάβει την ευθύνη.

Για όλα φταίνε οι άλλοι, ποτέ εμείς και πάντα έχουμε έτοιμη και τη δικαιολογία και την κατηγορία επί πάντων, πλην ημών…
Στα πραγματικά δύσκολα φαίνονται οι μεγάλοι, οι ηγέτες και οι άνθρωποι με τεράστια προσωπικότητα.

Δυστυχώς, απουσιάζουν γενικά από ένα χώρο που θα έπρεπε και να υπήρχαν και να ήταν μπροστάρηδες σε κάθε δύσκολη περίπτωση.
Ξέρω πολύ καλά, γιατί πάνω από δύο δεκαετίες ασχολούμαι με το θέμα, ότι όσοι συνάδελφοι γράψαμε κάτι σχετικό, ζητήσαμε παρέμβαση των πιο ψύχραιμων και απαιτήσαμε να βρεθεί ο άνθρωπος που θα ενώσει ένα χώρο διαιρεμένο και συμφεροντολογικά φερόμενο, ρίχναμε αβγά στον τοίχο.

Αυτό όμως ποτέ δεν θα σταματήσουμε να το αξιολογούμε ως ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα που ταλανίζουν τον χώρο του ποδοσφαίρου, ελπίζοντας ότι έστω και τη δωδεκάτη μπορεί να υπάρξει ελπίδα.
Όμως, η προϊστορία κυρίως μεγάλων ομάδων και πλείστων παραγόντων που τις διοικούν, το αντίθετο αποτέλεσμα έδειξε μέχρι τώρα, ότι είτε επιδιώκουν είτε και τους βολεύει…