ΤΡΙΤΗ ΓΝΩΜΗ

Ένα Σαββατοκύριακο και μόνο, ήταν αρκετό για να μας υπενθυμίσει και ποιοι είμαστε και, κυρίως, με ποιους έχουμε να κάνουμε και φέτος.
Ένα Σαββατοκύριακο ήταν αρκετό να βάλει φωτιά και να προκαλέσει χαρτοπόλεμο αλλά και να θυμίσει ότι μόνο λίγο καιρό έχουμε ειρήνη και τον περισσότερο τον χρησιμοποιούμε στα χαρακώματα…

Κανένας δεν ξέφυγε από τα πυρά των αιωνίων αλλά και του Απόλλωνα.
Κανένας δεν έμεινε στο απυρόβλητο και οι αλληλοκατηγορίες ήταν στην ημερησία διάταξη.
Είχε καιρό να γίνουμε μάρτυρες τόσων έντονων χαρακτηρισμών και τόσων βαριών κατηγοριών.

Και ενώ τα σωματεία ουσιαστικά σφάζονται, αυτοί που αποφασίζουν για την τύχη τους, για τους διορισμούς βασικά των διαιτητών και των βοηθών τους, κάθονται αναπαυτικά στην καρέκλα τους και απολαμβάνουν, σαν σύγχρονοι Ρωμαίοι αυτοκράτορες, την αναμέτρηση στην αρένα.

Είμαστε πραγματικά άξιοι της τύχης μας, γιατί ενώ ξέρουμε εδώ και χρόνια ότι παντού το σύστημα νοσεί, τίποτα δεν κάναμε για να βρούμε γιατρειά, ούτε καν προσπαθήσαμε όχι να προλάβουμε, αλλά να θεραπεύσουμε τις πολλές και βαθιές πληγές του αθλήματος.

Κι αφήσαμε έδαφος μπόλικο για να συνεχίζουν να δρουν οι γνωστοί καρεκλοκένταυροι, αυτοί που απλώς ενδιαφέρονται να εξυπηρετήσουν άτομα, ομάδες, ευρύτερα σύνολα και να έχουν βεβαίως και οι ίδιοι σημαντικά οφέλη από αυτούς.

Είμαστε άξιοι της μοίρας μας, γιατί σαν παράγοντες που οφείλαμε να έχουμε θέση και άποψη για σοβαρά θέματα και να πολεμούμε γι' αυτά έχοντας κατά νουν το συλλογικό και όχι το σωματειακό συμφέρον, είτε κρύψαμε για να περάσουμε είτε κανένα κοκαλάκι που μας έριχναν ήταν αρκετό για να εξαγοράσουν συνειδήσεις είτε και δεν βρίσκαμε συμμάχους για να υποστηρίξουν κάποιες απόψεις μας.

Και φτάσαμε στο σημείο, ανάμεσα σε άλλα πολλά τραγελαφικά, να ορίζονται διαιτητές σε κρίσιμα ντέρμπι, άνθρωποι που τιμωρήθηκαν με μήνες αποκλεισμού γιατί δεν ήξεραν έναν απλό κανονισμό, άνθρωποι που ειδικά φέτος όποτε σφύρισαν τα έκαναν μαντάρα και άνθρωποι που αυτοί αποφασίζουν πότε θα είναι καλοί και πότε θα κάνουν όργια.

Τιμωρούνται και φέτος, έστω σιωπηρά, διαιτητές που φαίνεται να μην κάνουν τα χατίρια στα αφεντικά και στο τέλος της ημέρας γίνεται μπάχαλο η όλη κατάσταση.
Μια κατάσταση που ευνοεί και είναι κομμένη και ραμμένη γι' αυτούς που έχουν το γενικό πρόσταγμα και κινούν τα νήματα εδώ και χρόνια.

Και πάει ο κόσμος στα γήπεδα και φωνάζει, διαμαρτύρεται και επιστρέφει στο σπίτι με μπόλικες απορίες και προβληματισμένος, αν αξίζει τον κόπο να χάνει ώρα και λεφτά για ένα άθλημα που δεν κρίνεται πάντα ο αγώνας στο γήπεδο, άλλα η τύχη του τροχοδρομείται πολύ πριν ξεκινήσει.

Είναι κρίμα και άδικο, όμως επιμένω ότι για τη σημερινή κατάσταση φταίνε, και μάλιστα σε μεγάλο βαθμό, οι παράγοντες και δεν εννοώ μόνο τους σημερινούς.
Έβλεπαν πολλά, έπρατταν ελάχιστα και κυρίως σχεδόν ανέχονταν τα πάντα.

Γι' αυτό και φτάσαμε στη σημερινή κατάσταση, να υπάρχει δηλαδή απαξίωση προς κάθε θεσμό, αλλά και να δημιουργείται πολεμικό κλίμα με απρόβλεπτο τέλος.
Γιατί εξακολουθούν να καίγονται ομάδες και είναι σχεδόν βέβαιο ότι στις επόμενες αγωνιστικές θα βάλουν τόση πίεση, που ίσως κάποιοι να μην αντέξουν…