ΤΡΙΤΗ ΓΝΩΜΗ

Είναι κάποιοι παίκτες που πέρασαν από τα κυπριακά γήπεδα και άφησαν εποχή και είναι φυσιολογικό να γίνεται, αρκετά χρόνια μετά την αποχώρησή τους, ιδιαίτερη μνεία στην αξία τους.
Κάθε παίκτη που ξεχωρίζει, κάθε παίκτη που συνδέει το όνομά του με ιστορικές στιγμές της όποιας ομάδας, ο κόσμος και θυμάται και τιμά.

Όταν όμως αναφερόμαστε σε παίκτες που για σειράν ετών ήταν μπροστάρηδες προσπαθειών μεγάλων ομάδων και στις εγχώριες και στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις, η λίστα μικραίνει…
Και αν σε όλα τα στοιχεία, που συνθέτουν έναν παικταρά στο γήπεδο, προστεθεί και η γενική του συμπεριφορά, το σχετικό κλαμπ ασφαλώς και χωράει μόνο λίγους, τους διαλεχτούς και τους αξιότερους των αξίων.
Σε αυτό, λοιπόν, το κλαμπ, θέση -και μάλιστα περίοπτη- έχει ο Μαντούκα.

Παίκτης που θαυμάστηκε απ' όλους τους φιλάθλους, ανεξαρτήτως σωματειακής προτίμησης, που αποθεώθηκε από τους οπαδούς του ΑΠΟΕΛ όσο λίγοι τα τελευταία χρόνια και που ήταν βαρόμετρο στις ιστορικότερες των ιστορικών στιγμών του ΑΠΟΕΛ, σε Κύπρο και, ειδικά, σε Ευρώπη.

Ο Γκουστάβο Μαντούκα θεωρείται από τους κορυφαίους παίκτες που ήρθαν στην Κύπρο από τον καιρό που ξεκίνησε η έλευση ξένων, και στο αγωνιστικό κομμάτι και στην εικόνα που έβγαζε στο γήπεδο με τη γενική του συμπεριφορά.

Για ό,τι πρόσφερε θα τον κρίνει η ιστορία και ο κάθε οπαδός ξεχωριστά, αλλά για ό,τι στην Ευρώπη έζησα με την επιβλητική παρουσία του, οφείλω δημόσια να του πω ένα μεγάλο ευχαριστώ και να τον αποκαλέσω ΜΕΓΑ ηγέτη και άξιο της αγάπης που εισέπραξε στα χρόνια που αγωνίστηκε στην Κύπρο.

Ο Μαντούκα είναι ένα ζωντανό παράδειγμα παικταρά, αληθινού επαγγελματία και σωστού χαρακτήρα και, σε μια εποχή που όλα αυτά μαζί τα στοιχεία σπανίζουν, πρέπει να στεκόμαστε με σεβασμό και εκτίμηση στους ελάχιστους που τα διαθέτουν…

Αυτά ένιωθα, αυτά έγραψα για έναν παίκτη που θεωρώ ότι τα αξίζει και με το παραπάνω. Γιατί όσα χρόνια και να περάσουν, ο ίδιος, τα σημαντικά του γκολ στην Ευρώπη και γενικά η όλη του παρουσία θα μείνουν χαραγμένα στην μνήμη όλων των τυχερών, που τα έζησαν από κοντά.

Σήμερα, κλείνουν 60 χρόνια από την επίσημη έναρξη του ενδόξου Απελευθερωτικού Αγώνα της ΕΟΚΑ.
Αμούστακα παιδιά, μαθητές, οικογενειάρχες, γυναίκες και γενικά άνθρωποι μαχητές και οραματιστές, έβαλαν πάνω από τον εαυτό τους την πατρίδα και πολέμησαν γι' αυτήν τους αποικιοκράτες Άγγλους.
Τιμούμε τη μνήμη των πραγματικών ΗΡΩΩΝ του 1955-59 και δοξάζουμε τον ηρωισμό και τη θυσία τους.

Πραγματικά δεν θέλω να κάνω τις αναγκαίες συγκρίσεις που κάνουν πολλοί για τα όσα ακολούθησαν του ιστορικού αγώνα και ποιοι βρέθηκαν σε θέσεις- κλειδιά μέχρι και σήμερα.
Θεωρώ θα ήταν ιεροσυλία έναντι του ΑΥΞΕΝΤΙΟΥ, του ΠΑΛΛΗΚΑΡΙΔΗ, του ΖΑΚΟΥ, του ΚΑΡΑΟΛΗ, του ΔΡΑΚΟΥ και των λοιπών πραγματικά μεγάλων της τότε εποχής.

Και από τη στιγμή που δεν μπορούμε να σταθούμε απέναντι σ' εκείνους αφού καμία σχέση δεν έχουμε μαζί τους, ας θυμηθούμε και ας τιμήσουμε τουλάχιστον τη μνήμη τους και τη θυσία τους.
Και ας μην τους θυμόμαστε μόνο κάθε 1η Απριλίου…