ΤΡΙΤΗ ΓΝΩΜΗ

Επικρατεί ανήσυχη ηρεμία για τα δεδομένα της εποχής και πραγματικά, στην τελική, δεν ξέρω τι συνεπάγεται αυτό.
Αν αναλογιστούμε τι κατάσταση επικρατούσε πριν από ένα δίμηνο πάνω-κάτω, τι ακολούθησε και σε τι μας προδιέθετε το όλο σκηνικό, η σημερινή κατάσταση και ολίγον τι περίεργη φαντάζει και συνάμα απρόβλεπτη σε ό,τι αφορά τη συνέχεια γενικώς…

Μακάρι να κρατηθούν κάπως χαμηλά οι τόνοι, μακάρι να δουν κάπως διαφορετικά το άθλημα οι έχοντες άμεση εμπλοκή, όμως γνωρίζοντας για έτη πολλά την κυπριακή πραγματικότητα, μια μόλις σπίθα θα είναι αρκετή για να ανάψει φωτιά τέτοιας δύναμης, που θα χρειαστεί η Πυροσβεστική Υπηρεσία για να την κατασβήσει.

Έχουμε πολλά μέτωπα ανοικτά, έχουμε και υποθέσεις για τις οποίες ακόμη τίποτα το επίσημο δεν έχει ανακοινωθεί, και βεβαίως έχουμε και δυο θεσμούς που συνεχίζονται και μάλιστα μπαίνουμε σε τελική ευθεία με τεράστιας σημασίας ντέρμπι.

Έπονται και εκλογές στην Ομοσπονδία, αναμένονται παρασκήνια και πάλι, άρα πολύ θερμό αναμένεται το χρονικό διάστημα μέχρι και την έναρξη της νέας περιόδου.
Τι θα προλάβουμε σε αυτό το διάστημα και κυρίως τι θα καταφέρουμε είναι το μεγάλο ερώτημα.

Κάθε χρονιά τέτοια εποχή, αν ρίξει κανείς μια ματιά σε σχόλια και προβληματισμούς ανθρώπων που ασχολούνται με το αντικείμενο, θα διαπιστώσει ότι πάνω-κάτω ιδίου περιεχομένου είναι τα θέματα, τα προβλήματα, οι υποσχέσεις και οι εκκρεμότητες…

Δεν είμαι από αυτούς που ισοπεδώνουν τα πάντα, όμως συγκριτικά με τον αριθμό των ανοικτών πληγών ή και προβλημάτων, και βεβαίως με τη βαρύτητα που έχει το καθένα ξεχωριστά, τακτοποιούμε από μηδέν έως και ελάχιστα κάθε χρονιά.

Αυτή είναι η ωμή πραγματικότητα, αυτός είναι και ο μεγαλύτερος φόβος αυτών που και πάλι ακούνε μπόλικες υποσχέσεις να πλανώνται στον αέρα.
Και όταν επιρρίπτεται ευθύνη για το ότι αλλάζει κάτι προς το χειρότερο ή δεν έρχονται οι αλλαγές που θα βοηθήσουν στην εικόνα και στη δομή του ποδοσφαίρου, δεν πρέπει πάντα τα πυρά να στρέφονται αποκλειστικά στην Ομοσπονδία και ειδικότερα στην ηγεσία της.

Φταίνε και αυτοί πολλές φορές, όμως θεωρώ ότι περισσότερες φταίνε τα ίδια τα σωματεία, που και το μαχαίρι έχουν και το κρέας, όμως στον βωμό προσωπικών και σωματειακών συμφερόντων θυσιάζουν και αρχές και δίκαιο.

Όταν σκεφτεί κανείς ποιες αλλαγές πέρασαν ή και δεν πέρασαν, και τι επιπτώσεις αυτό είχε στο σύνολο, θα αντιληφθεί το μέγεθος των λαθών πλείστων παραγόντων που εκπροσωπούν και μεγάλα και μικρά σωματεία.
Και μέσα σε όλα αυτά, αναλύουμε κάθε μέρα την κατάσταση που δημιουργείται ενόψει των μπαράζ και πραγματικά είναι όαση στα τόσα προβλήματα και στις τόσες καχυποψίες που συσσωρεύονται πάνω από τον ποδοσφαιρικό μας ουρανό…

Χαιρόμαστε, γιατί στο φινάλε της περιόδου, μια μόλις ομάδα, η ΑΕΛ, παρουσιάζεται βαθμολογικά αδιάφορη και αυτό είναι σχετικό.
Οι υπόλοιποι καίγονται για τον τίτλο, την τετράδα, ή και την παραμονή, ενώ στη μέση βρίσκεται και το κύπελλο, που μπορεί να αποβεί σανίδα σωτηρίας για ομάδα που δεν θα τα καταφέρει στο πρωτάθλημα ή και δεν θα πάρει τη θέση που είχε στοχεύσει.