ΤΡΙΤΗ ΓΝΩΜΗ

Είναι εντυπωσιακή η αλλαγή συναισθημάτων και ο τρόπος που εκφράζεται σε όλους τους τομείς της ζωής εμάς των Ελλήνων Κυπρίων.
Το γενικεύσαμε πολλές φορές μεταφέροντάς το σε ολόκληρη τη Μεσόγειο και στο ταμπεραμέντο που διακρίνει τους κατοίκους της - το να ανεβάζουν και να δοξάζουν εύκολα κάποιον όταν ενθουσιαστούν και ευκολότερα να τον αποκαθηλώνουν και να τον στέλνουν στο πυρ το εξώτερον όταν απογοητευτούν…

Είναι απίστευτο, πραγματικά, αυτό που συμβαίνει και στον ποδοσφαιρικό χώρο και το ζούμε στη φετινή περίοδο, με παίκτες αλλά και προπονητές.
Και δεν αναφέρομαι μόνο στη θέση των οπαδών, αλλά και στα πρωτοσέλιδα των διάφορων μέσων και στις δηλώσεις παραγόντων και γενικότερα στο πώς υποδεχόμαστε μια επιτυχία ομαδική ή ατομική και, βεβαίως, πώς τοποθετούμαστε στην αντίθετη περίπτωση, αναφερόμενοι στις ίδιες ομάδες, στους ίδιους προπονητές, στους ίδιους παίκτες…

Είμαστε και στο κεφάλαιο αυτό τοποθετημένοι στα δύο άκρα και θεωρούμε ότι υπάρχει άσπρο ή μαύρο χρώμα και ότι τρίτο δεν χωρεί σε καμία περίπτωση.
Δεν εξηγείται διαφορετικά η συχνή και έντονη αλλαγή συναισθημάτων που διακατέχει όλους όσοι ασχολούνται με το άθλημα του ποδοσφαίρου.

Είμαι από αυτούς που πιστεύουν ότι τίποτα δεν είναι στάσιμο στο σύγχρονο ποδοσφαιρικό τοπίο, όμως αν ανατρέξει κανείς στις αγωνιστικές που πέρασαν, ίσως και στη διάρκεια της καλοκαιρινής περιόδου, θα ανακαλύψει πολλές και σοβαρές αντιφάσεις, που αφορούν δηλώσεις παραγόντων, εκτιμήσεις δημοσιογραφικές και, βεβαίως, μέσα στο γήπεδο, αντιδράσεις των οπαδών της κάθε, μεγάλης κυρίως, ομάδας…
Είτε είσαι ΑΠΟΕΛ, είτε Ομόνοια, είτε ΑΕΛ, είτε Απόλλων, είτε Ανόρθωση, είτε ΑΕΚ, απλώς φέρε στο μυαλό την περίοδο που ξεκίνησαν οι μετεγγραφές του καλοκαιριού μέχρι και σήμερα και θα αντιληφθείς το μέγεθος της αλλαγής συναισθημάτων, που αφορά είτε παίκτες είτε προπονητές.

Η δόξα από την αποκαθήλωση μπορεί να απέχει μόλις μια αγωνιστική, άντε κάποιες, για να μην είμαι και απόλυτος.
Εξακολουθούμε να μην έχουμε υπομονή, παρότι ειδικά η φετινή περίοδος απέδειξε σχετικά νωρίς -και εντείνεται το φαινόμενο όσο προχωρούν οι αγωνιστικές- ότι δεν υπάρχουν εύκολα και δύσκολα ματς και ότι πλείστα εξελίσσονται σε ντέρμπι.

Κι όταν κάποια πράγματα μας βγουν, ηρωοποιούμε τους πρωταγωνιστές και αποδίδουμε τα εύσημα στους προπονητές. Όταν συμβεί το αντίθετο, με πολλή ευκολία στήνουμε λαϊκά δικαστήρια και απαιτούμε εξηγήσεις, πολλές φορές παραιτήσεις ή και αποδεσμεύσεις.

Αυτή ήταν και αυτή εξακολουθεί να είναι η εικόνα που επικρατεί στον ποδοσφαιρικό μας χώρο.
Αποδεικνύεται και στην πράξη, αν απλώς κάποιος μετρήσει τις αλλαγές προπονητών, τις αποδεσμεύσεις παικτών και, βεβαίως, αν θυμηθεί τι λεγόταν και τι γραφόταν για τον κάθε ένα ξεχωριστά, όταν ανακοινωνόταν συμφωνία με το όποιο μεγάλο σωματείο…

Κι όσο προχωρά σε βάθος και το πρωτάθλημα και το κύπελλο, ασφαλώς και τα αισθήματα θα είναι πιο έντονα και η δόξα ή και η αποκαθήλωση πιο συχνά φαινόμενα.
Βλέπετε, δύο είναι οι τίτλοι, τέσσερα τα εισιτήρια που οδηγούν στην Ευρώπη και, ευτυχώς ή δυστυχώς, οι μνηστήρες είναι περισσότεροι…
Άρα, μπόλικη μουρμούρα αναμένει όσους μένουν εκτός νυμφώνος.