ΤΡΙΤΗ ΓΝΩΜΗ

Ο Κωνσταντίνος Καβάφης, ένας από τους μεγαλύτερους Έλληνες ποιητές του προηγούμενου αιώνα, διερωτάτο σε ένα από τα γνωστότερα έργα του, «και τώρα τι θα γένουμε χωρίς βαρβάρους».
Και έμεινε στην ιστορία αυτός ο στίχος και αναλύεται μέχρι σήμερα η σημασία, η χρονική στιγμή που γράφτηκε και κυρίως το μήνυμα που στέλνει ο ποιητής.

Το θυμήθηκα αυτό, μετά την απεργία των διαιτητών και το κενό από ποδοσφαιρική δράση Σαββατοκύριακο που ακολουθεί.
Οι πραγματικοί φίλοι του αθλήματος εξακολουθούν να θεωρούν την ημέρα των αγώνων, ειδικά των ομάδων τους, σημαντική και πολλά προγραμματίζουν εξαρτώμενοι από τον ορισμό αγώνων.

Το τι θα γένουμε χωρίς βαρβάρους, μεταξύ σοβαρού και αστείου, έχει και στη σημερινή ποδοσφαιρική μας πραγματικότητα την σημασία του.
Δεν αποκαλώ βαρβάρους με την απόλυτη ερμηνεία της λέξης όλους όσοι ασχολούνται με το άθλημα, όμως μια δόση βαρβαρότητας μέσα και έξω από τους αγωνιστικούς χώρους την έχουμε.

Και αυτό έρχεται σε πλήρη αντίφαση με το «πας μη Έλλην βάρβαρος», που αποδίδεται στους αρχαίους ημών προγόνους.
Οι αρχαίοι ήταν σοφοί, αλλά δεν προέβλεψαν τι θα γινόταν δυόμισι περίπου χιλιάδες χρόνια με τους απογόνους τους και ποια κατάσταση θα επικρατούσε στη χώρα που γέννησε και τον Πολιτισμό και τη Δημοκρατία.
Και είναι αλήθεια ότι επικρατεί βαρβαρότητα σε πολλές περιπτώσεις και στα ελλαδικά και στα κυπριακά γήπεδα.

Όπως αλήθεια είναι ότι αυτή η βαρβαρότητα δεν έχει να κάνει μόνο με την άσκηση σωματικής βίας, αλλά στη γενικότερή της μορφή.
Γίνονται προσπάθειες για να εξαλειφθεί αυτό το φαινόμενο η έστω να ελαχιστοποιηθεί.

Θεωρώ ότι δεν οδεύουμε ούτε σε αυτό το κεφάλαιο στον σωστό δρόμο, γιατί απλώς ουδέποτε κάναμε τα σωστά και αποφασιστικά βήματα προς αυτήν την κατεύθυνση.
Δεν είναι της ώρας να υπενθυμίσουμε και πάλι γιατί δεν έγινε κάτι ουσιαστικό εδώ και πολλές δεκαετίες.

Απλώς, με αφορμή τους λόγους της διακοπής του μαραθωνίου και μεσούσης της έρευνας των καταγγελιών Μάριου Παναγή, θα ανέμενε κανείς ότι είναι μιας πρώτης τάξεως ευκαιρία για γενικό προβληματισμό.
Το γράψαμε και χθες από αυτήν τη στήλη, το αναφέρω και σήμερα, αλλά δυστυχώς είναι σαν να ρίχνουμε αβγά στον τοίχο.

Δεν υπάρχει η διάθεση από αυτούς που θα έπρεπε και πρώτοι να ευαισθητοποιηθούν και πρώτοι να δώσουν το καλό παράδειγμα με την άμεση αλλαγή πλεύσης.
Άρα, είτε υπάρξει μιας βδομάδας διακοπή είτε και ενός μηνός ή και περισσότερο, όταν επιστρέψουμε στην αγωνιστική και όχι μόνο δράση, θα είμαστε οι ίδιοι και σε ιδέες και πολύ περισσότερο σε πράξεις…

Θυμώνουν και κατεβάζουν τα μούτρα τους κάποιοι, όταν τους υπενθυμίζεται ότι έχουμε πιάσει πάτο και γενικά σε πολλούς και σοβαρούς τομείς δεν έχουμε υπόθεση.
Κι αυτό δεν είναι άσχετο με το γεγονός ότι ακόμη και σήμερα, μετά τη γενική κατακραυγή για όλα όσα συμβαίνουν στον χώρο, εξακολουθούν να θεωρούν υπερβολικές και τις τοποθετήσεις και τις κατηγορίες που έχουν σχέση με πρόσωπα που κατέχουν σημαντικά πόστα στην ποδοσφαιρική μας πυραμίδα.

Αυτή, δυστυχώς, εξακολουθεί να είναι η σημερινή εικόνα, ακόμη και μετά από όλα όσα συνέβησαν στη διάρκεια της περιόδου…