ΤΡΙΤΗ ΓΝΩΜΗ

Μάθαμε, ή καλύτερα μας έμαθαν, να μουρμουρούμε για πολλά και διάφορα και κάθε βράδυ βλέποντας ειδήσεις, επιβεβαιώνονται όλοι όσοι απλώς τονίζουν ότι δεν «έχουμε υπόθεση» σαν κράτος και σαν κοινωνία.
Τα σκάνδαλα ξεφυτρώνουν σαν τα... μανιτάρια και κάποιοι που το «έπαιζαν» οι τιμιότεροι των τιμίων, αποδεικνύεται ότι ήταν μέρος του συστήματος και μάλιστα από τους πρωταγωνιστές.

Άφωνη η κοινωνία παρακολουθεί τις εξελίξεις που πήραν μορφή χιονοστιβάδας - και από τη στιγμή που λέμε ότι ο ποδοσφαιρικός χώρος είναι μικρογραφία της ευρύτερης κοινωνίας, αντιλαμβάνεται κανείς ότι δεν αποτελεί εξαίρεση της όλης εικόνας που δημιουργήθηκε…

Αυτό βέβαια δεν μπορεί να αποτελεί δικαιολογία για όλα τα στραβά και ανάποδα που συμβαίνουν εδώ και πολλά χρόνια στον χώρο.
Το τονίζω γιατί πάντα έχουμε τη δικαιολογία έτοιμη στα χείλη.

Για παράδειγμα, παρουσιάζονται κωμικοτραγικά λάθη στη διαιτησία που είναι για γέλια και για κλάματα, επικαλούμαστε τα λάθη που γίνονται στον διεθνή χώρο, παίζουμε μεταξύ συγγενών και φίλων, κάνουμε σύγκριση με πιο προηγμένα πρωταθλήματα και με κάποια ματς που βλέπουμε από τηλεοράσεως.

Έρχονται κίτρινοι και κόκκινοι φάκελοι και γενικά στον αέρα μυρίζει σικέ, γενικεύουμε το πρόβλημα, το ανάγουμε σε ευρωπαϊκό ή παγκόσμιο.
Αποκαλύπτονται μέρες και πολιτείες παραγόντων στον χώρο;

Έχουμε και εδώ έτοιμη την απάντηση.
Γενικά ποτέ δεν αναλαμβάνουμε τις ευθύνες που μας αναλογούν.

Και για κάθε κακό που συμβαίνει έχουμε έτοιμη και την απάντηση.
Ακόμα και στις αλλαγές προπονητών, στις αποδεσμεύσεις παικτών, στις οικονομικές τρύπες και γενικά σε ό,τι μας οδήγησε στη σημερινή τραγική κατάσταση στον ποδοσφαιρικό μας χώρο.

Πάντα έχουμε μέτρο σύγκρισης τα κακώς κείμενα σε άλλες χώρες, αλλά ποτέ δεν παραδειγματιζόμαστε από τα σημαντικά βήματα προόδου που έκαναν οι πλείστες σε σωρεία θεμάτων…
Τελικά είμαστε εγκλωβισμένοι του συστήματος που κυριαρχεί εδώ και χρόνια και δεν ξέρουμε πραγματικά τι θέλουμε και πώς θα πορευθούμε στο άμεσο μέλλον.

Λαμβάνονται αποφάσεις που τελικά γυρίζουν μπούμερανγκ και πολλές φορές γι' αυτό ακριβώς τον λογο δεν υλοποιούνται μέτρα που υποτίθεται ότι έπρεπε να είχαν τεθεί σε εφαρμογή εδώ και χρόνια.
Έγραψα πολλές φορές σε αυτή εδώ την στήλη ότι το προσωπικό και σωματειακό συμφέρον είναι, με διαφορά, πάνω από το γενικό.

Κακοφανιστηκαν κάποιοι, αλλά ποτέ και κανένας δεν απέδειξε το αντίθετο.
Αντίθετα, με αποφάσεις που παίρνονται ή και με αλλαγές που δεν υλοποιούνται ποτέ, συνεχώς επιβεβαιώνεται αυτή η θέση .

Σε όποιο θέμα κι αν αναφερθεί κανείς, θα πιστοποιήσει του λόγου το αληθές.
Σκεφτείτε για λίγο κάποια από αυτά. Για παράδειγμα, πώς εξελίσσεται το θέμα κάρτας οπαδού. Πώς εξελίσσεται το θέμα απονομής αθλητικής δικαιοσύνης.

Πώς τοποθετούνται διαιτητές και σε ποια ματς σφυρίζουν.
Πώς καταλαμβάνουν πόστα στην Ομοσπονδία και στις διάφορες σημαντικές επιτροπές άνθρωποι που πιθανόν καμιά σχέση να μην είχαν στο παρελθόν με το αντικείμενο.

Πώς παραμένουν για δεκαετία και βάλε σε νευραλγικά πόστα οι ίδιοι άνθρωποι.
Ποιοι και πώς ηγούνται των ίδιων των σωματείων.

Πραγματικά έχουμε μεγάλο και διαχρονικό πρόβλημα και δυστυχώς δεν έχουμε ή δεν θέλουμε να έχουμε ανθρώπους που μπορούν να φέρουν νέο αέρα στον χώρο…