ΤΡΙΤΗ ΓΝΩΜΗ

Οι Αρχαίοι Έλληνες, που πολλούς πραγματικούς σοφούς ανέδειξαν, έλεγαν ανάμεσα σε άλλα ρητά, που παραμένουν για χιλιάδες χρονιά επίκαιρα, το δις εξαμαρτείν ουκ ανδρός σοφού.
Φανταστήκατε ποτέ να ζούσαν στην κυπριακή κοινωνία από το 1960, όταν δηλαδή δημιουργήθηκε η Κυπριακή Δημοκρατία και εντεύθεν, τι θα έλεγαν;

Μάλλον τίποτα, γιατί, πρώτον, δεν θα άξιζε τον κόπο και, δεύτερο, θα απευθύνονταν και θα το καταλάβαιναν αμέσως, σε ώτα μη ακουόντων…
Κι έτσι, στη σοφία τους απάνω πιθανότατα να μας έλεγαν ότι μας πάει γάντι μια δική μας παροιμία που αναφέρει ότι ο νούρος του σκύλου δεν ισιώνει ποτέ και αυτό ισχύει σε όλες τις πτυχές της καθημερινότητάς μας.
Πραγματικά, σε όλους τους τομείς της ζωής μας τα κάναμε μπάχαλο.

Και σε κάποια στιγμή, σε έκρηξη ειλικρίνειας, το αποδεχόμαστε, αλλά πριν αλέκτορα φωνήσαι, επανερχόμαστε σε όλα αυτά που μάθαμε να κάνουμε μια ζωή, χωρίς να δίνουμε λογαριασμό σε κανέναν.
Και πολιτικά και οικονομικά και αθλητικά, πάμε…πακέτο.

Αλλά επειδή η στήλη με το άθλημα του ποδοσφαίρου ασχολείται περισσότερο, να τονίσω ότι και η ιστορία επαναλαμβάνεται σε πολλά επίπεδα και έχει καταντήσει κουραστική και εκνευριστική.
Είτε αφορά κόντρες σωματείων με ομοσπονδία, είτε αφορά το κεφάλαιο διαιτησία στο σύνολό της, είτε αφορά τη φιλοσοφία όλων στο πώς προσεγγίζουν το άθλημα, παραμένουμε με βαθμό κάτω από τη βάση και, δυστυχώς, δεν φαίνεται να έχουμε προοπτικές να τον βελτιώσουμε σύντομα.

Το αστείο είναι ότι κάποιοι διερωτώνται ακόμη γιατί ο κόσμος γυρίζει την πλάτη στο άθλημα και σε αγώνες που παλαιότερα συγκέντρωναν κοντά στις 10.000 κόσμου, ούτε τους μισούς δεν βλέπουμε πλέον στο γήπεδο.
Βέβαια, η αποχή των οργανωμένων αποτελεί δικαιολογία για όσους εξακολουθούν να εθελοτυφλούν, όμως οι οργανωμένοι κάθε ομάδας είναι και η συντριπτική πλειοψηφία.
Άρα έχουμε και εδώ πρόβλημα, όπως και στη διαιτησία και στους υπεύθυνους που αμείβονται σήμερα με μισθό που παίρνουν έξι και εφτά Κύπριοι εργαζόμενοι μαζί…

Όπως και στο ποιοι και πώς αποφασίζουν για την τύχη ομάδων και αθλήματος γενικά.
Το δυστύχημα είναι ότι κανείς από αυτούς δεν κωλώνει, έστω και αν τον βλέπουν ή τον ακούνε χιλιάδες μάτια και αφτιά.
Έχουν αποθρασυνθεί τελείως και σε κανένα λογαριασμό δεν δίνουν.

Όμως φταίνε και αυτοί που τους ανέδειξαν, τους ανέχτηκαν και στο τέλος της ημέρας τους ηρωοποίησαν.
Πραγματικοί όμως ήρωες ήταν αυτοί που πολέμησαν το 1940 στην Πίνδο και γενικά στην Ήπειρο τους Ιταλούς και λίγο αργότερα στα βουνά της Κρήτης τους Γερμανούς και ανάγκασαν τον Άγγλο Πρωθυπουργό Τσόρτσιλ να πει το αξέχαστο, «οι ήρωες πολεμούν σαν Έλληνες».

Αυτούς λοιπόν τιμούμε σήμερα ανήμερα την ιστορική επέτειο του ΟΧΙ το 1940, όταν για πολλοστή φορά στην ιστορία αποδείχθηκε ότι όταν πολεμάς με καρδιά και έχεις το δίκαιο με το μέρος σου, στο τέλος πετυχαίνεις τον στόχο για τον οποίο μάχεσαι.

Δυστυχώς, ούτε από το έπος του 1940, ούτε από τον αγώνα του 1955 έχουμε λάβει τα σωστά μηνύματα και δεν είναι τυχαία η μετέπειτα πορεία του Ελληνισμού γενικότερα…