ΤΡΙΤΗ ΓΝΩΜΗ

Με αφορμή το νέο σίριαλ, που αφορά στον Χριστάκη Χριστοφόρου, αποδεικνύεται για πολλοστή φορά ότι κανείς στον χώρο του ποδοσφαίρου δεν είναι στο απυρόβλητο είτε είναι προπονητής είτε πρόεδρος είτε παίκτης.

Όλοι αποθεώνονται στις επιτυχίες και ακούν το όνομά τους να γίνεται σύνθημα, όμως στις αποτυχίες αποκαθηλώνονται και αποτελούν αποδιοπομπαίους τράγους.
Και επειδή είναι δύσκολο έως και αδύνατο να αποχωρήσουν ή να την πληρώσουν οι πολλοί, την πληρώνει ένας, συνήθως ο προπονητής και κάποιες φορές ο πρόεδρος με τους βασικούς του συνεργάτες.

Και υπάρχουν τρανταχτά παραδείγματα ειδικά στην τελευταία δεκαετία, όπου πετύχαμε και σημαντικά πράγματα στην Ευρώπη με αποχωρήσεις ή και απολύσεις προπονητών και γενικά ανθρώπων που συνέδεσαν το όνομά τους με τις μεγαλύτερες επιτυχίες των ομάδων τους.

Νομίζω κανείς δεν ξεχνά πώς αποχώρησαν από τον ΑΠΟΕΛ Ιβάν Γιοβάνοβιτς και διοίκηση Φοίβου Ερωτοκρίτου, πώς αποχώρησαν από την Ανόρθωση Ανδρέας Παντελή και Τιμούρ Κετσπάγια, από την ΑΕΛ ο Πάμπος Χριστοδούλου.

Μιλάμε για άτομα που ο καθένας από το πόστο του έγραψε τις κορυφαίες σελίδες δόξας για την ομάδα του.
Και δεν είναι κυπριακό φαινόμενο αυτό, αλλά η αλήθεια να γράφεται, εδώ έχει παραγίνει το κακό.

Ειδικά στο κεφάλαιο προπονητής, ο όρος που καθιερώθηκε για ηλεκτρική καρέκλα, πλησιάζει πολύ στην πραγματικότητα.
Τη μια βδομάδα είσαι ήρωας και λίγο αργότερα άσχετος και ζητείται η άμεση απομάκρυνσή σου.

Στο τέλος της ημέρας, διχάζονται και οι οπαδοί μεταξύ τους.
Υπάρχουν αυτοί που σέβονται και την προσφορά και την ιστορία που γράφει ο καθένας στη διάρκεια της παρουσίας του στην ομάδα, υπάρχουν όμως και οι αγνώμονες, που θέλουν μόνο επιτυχίες και σβήνουν με μια μονοκονδυλιά όλα όσα πρόσφεραν προπονητές ή και πρόεδροι.

Κανείς δεν ισχυρίζεται ότι όσοι πετυχαίνουν πρέπει να μένουν για πάντα στα πόστα τους, ούτε ότι είναι αναντικατάστατοι.
Είναι φυσιολογικό όλοι να έχουν ημερομηνία λήξης, όπως συμβαίνει σε όλους τους τομείς της ζωής.

Όμως, έχει τεράστια σημασία πότε και, κυρίως, ο τρόπος που φεύγει ο καθένας που έχει πετύχει σημαντικά επιτεύγματα σε μια ομάδα.
Αλλά στον βωμό των πρόσκαιρων επιτυχιών και πολλές φορές κάτω από την πίεση του λαϊκού δικαστηρίου που στήνουν οι οπαδοί, λυγίζουν και διοικήσεις και προπονητές και ειδικά στο κεφάλαιο προπονητών, δεν είναι καθόλου τυχαίο που στατιστικά βρισκόμαστε στην κορυφή της Ευρώπης σε αριθμό αλλαγών κάθε περίοδο…

Κατά τα άλλα, η διακοπή των δυο εβδομάδων προσφέρεται για ανάλυση λαθών ή και διαχείριση των επιτυχιών για κάθε ομάδα.
Έχουμε ήδη περάσει στο δεύτερο μισό του πρώτου γύρου της κανονικής περιόδου και οι πρώτες ενδείξεις για το πού θα οδεύσουν στο άμεσο μέλλον τουλάχιστον οι ομάδες, είναι εμφανείς.

Λογικά, στο τέλος του πρώτου γύρου και αφού ολοκληρωθεί και η δεύτερη περίοδος μετεγγραφών, θα ριχτεί περισσότερο φως για τα ψηλά αλλά και για τα χαμηλά του πίνακα.
Επί του παρόντος, ΑΠΟΕΛ και Νέα Σαλαμίνα θα πρέπει να είναι οι πιο ευτυχείς και αντίθετα Ανόρθωση και Ερμής οι πιο δυστυχείς, πάντα με γνώμονα τους αρχικούς στόχους που είχαν θέσει.