ΤΡΙΤΗ ΓΜΩΜΗ

Φαντάζει αντιφατικό και ως ένα σημείο απίστευτο, το γεγονός ότι εκτός στενών κυπριακών συνόρων τα πάμε γενικά καλά, όμως στις εγχώριες διοργανώσεις μένουμε «ανεξεταστέοι»…
Αναφέρομαι στην εκπροσώπηση του αθλητισμού στη διεθνή σκηνή είτε αυτή αφορά την αγωνιστική πτυχή είτε αφορά την παρουσία σε καίρια πόστα μέσω των οποίων ακούγεται η φωνή μας.

Δεν είναι ανάγκη να υπενθυμίσω τα αγωνιστικά μας κατορθώματα ούτε και την παρουσία παραγόντων σε σημαντικά πόστα γιατί είναι γνωστά όλα όσα συνέβησαν την τελευταία εξαετία.
Η όλη αντίφαση έγκειται στο γεγονός ότι ενώ σε κλειστά γήπεδα κόσμος και τεράστιες ομάδες μάς σέβονται, το ίδιο και σε όργανα της Ευρωπαϊκής Ομοσπονδίας, όταν επιστρέφουμε στο νησί, τα ξεχνάμε όλα, τα σβήνουμε με μια μονοκονδυλιά και γυρίζουμε στην καθημερινή μας πραγματικότητα.

Αρχίζουμε να συμπεριφερόμαστε όπως μάθαμε -ή μας έμαθαν μια ζωή-, να προσπαθούμε να κερδίσουμε θέσεις ή και αγώνες με αθέμιτο τρόπο και γενικά να θυσιάζουμε τα πάντα στον βωμό της πρόσκαιρης επιτυχίας.

Θα πει κάποιος ότι αυτό είναι φαινόμενο που παρατηρείται σε όλα τα φάσματα της κυπριακής κοινωνίας.
Ασφαλώς και συμβαίνει και δεν είναι αθλητικό ή κυρίως ποδοσφαιρικό το όλο πρόβλημα, με το οποίο ασχολούμαστε.

Η τεράστια όμως διαφορά έχει να κάνει με το ότι ενώ στην πολιτική και οικονομική πτυχή πάμε κατά διαόλου στον διεθνή χώρο μια ζωή, στον ποδοσφαιρικό τομέα έχουμε και επιτυχίες, τυγχάνουμε και σεβασμού.
Άρα αυτό έπρεπε να το εκμεταλλευτούμε -με την καλή έννοια- και να αλλάξουμε τρόπο σκέψης και προσέγγισης για πολλά και σοβαρά προβλήματα που απασχολούν εν γένει τον χώρο.

Αντί αυτού, συνεχίζουμε να σφυρίζουμε αδιάφορα, απαιτούμε όλο και περισσότερα και κυρίως, αν ανήκουμε στην παρέα των μεγάλων, θέλουμε να είμαστε τα αφεντικά γενικώς…
Στην Ευρώπη, που είμαστε οι μικροί, θέλουμε και έχουμε κατά το πλείστον ίση μεταχείριση, εδώ θέλουμε να χωριστούμε στους μεν και στους δεν.

Είναι μια τακτική που δεν αλλάζει και για την εξέλιξη αυτή δεν φταίνε διαχρονικά μόνο οι εκπρόσωποι των μεγάλων σωματείων, αλλά όσοι βασικά τους ανέχτηκαν ή τους ανέχονται ακόμη και γενικά το σύστημα που επιδοκιμάζει τέτοιες συμπεριφορές.

Γι' αυτό όσες επιτυχίες και αν προσθέσουμε είτε σε επίπεδο συλλόγων είτε σε επίπεδο Εθνικής, ακόμη και σε όσα πόστα και αν εκπροσωπηθούμε στον διεθνή χώρο, κανείς στην κυπριακή πραγματικότητα δεν περιμένει ότι θα σημειωθούν σημαντικές αλλαγές για να αλλάξει το όλο σκηνικό.

Έχει εισχωρήσει σε τέτοιο βαθμό η ψυχολογία αλλά και η συμπεριφορά αυτών που θεωρούν τους εαυτούς τους αφέντες του παρασκηνίου, που κάποιες κινήσεις τους ή και αποφάσεις που λαμβάνουν στα ψηλά δώματα θεωρούνται επιβεβλημένες και σωστές.

Γι' αυτό και θα συνεχίσουμε να είμαστε στο ίδιο έργο θεατές, γι' αυτό και πάντα θα χωριζόμαστε σε δύο στρατόπεδα και γι' αυτό ποτέ δεν θα έχουμε «υπόθεση» σε θέματα που στις πλείστες άλλες χώρες έχουν λυθεί και στα οποία θεωρείται αυτονόητη η συμπεριφορά κόσμου, παραγόντων και γενικά όλων όσοι έχουν σχέση με το αντικείμενο…

Αλλά εδώ η λέξη «σεβασμός» δεν υπάρχει στο ποδοσφαιρικό λεξιλόγιο.