ΤΡΙΤΗ ΓΝΩΜΗ

Έστειλε πολλά μηνύματα η ατάκα του προέδρου της ΚΟΠ στη διάρκεια της προχθεσινής γενικής συνέλευσης της Ομοσπονδίας.
Ελπίδα από το ποδόσφαιρο, είπε ο Κώστας Κουτσοκούμνης και βεβαίως επί της ουσίας έχει δίκαιο.

Για πολλοστή φορά στην τελευταία εξαετία, ομάδες μας εισέρχονται σε ομίλους και ειδικά για τον ΑΠΟΕΛ, τρίτωσε το καλό σε ό,τι αφορά την κορυφαία διοργάνωση σε επίπεδο συλλόγων στον κόσμο.
Σε εποχή που τίποτα δεν πάει καλά σε κανένα τομέα, έρχεται σαν βάλσαμο στις πληγές και σαν όαση στην έρημο, η διπλή επιτυχία των εκπροσώπων μας που κάλλιστα θα μπορούσε να ήταν και τριπλή, αν δεν κατακρεουργούσε την Ομόνοια ο ανεκδιήγητος Ρουμάνος διαιτητής.

Όλοι όσοι ασχολούνται με το άθλημα και ειδικά αυτοί που έχουν σχέση με τις ομάδες που πέτυχαν σημαντικά πράγματα στην Ευρώπη, ασφαλώς και νιώθουν περηφάνια και ταυτόχρονα δικαίωση, γιατί ευτυχώς υπάρχει και ένας τομέας ο οποίος και χαρές μας προσφέρει και λεφτά φέρνει στον τόπο μας.

Αυτό είναι το ένα μέρος του νομίσματος και θα τονίσουμε και πάλιν ότι όλοι οι αρμόδιοι, με μπροστάρη το ίδιο το κράτος, θα πρέπει επιτέλους να σταθούν δίπλα σε αυτήν την προσπάθεια, να τη στηρίξουν και όχι απλά λεκτικά να εκφράζουν τη χαρά και τον θαυμασμό τους, και μόλις σβήσουν οι προβολείς να ξεχνούν τα πάντα.

Η άλλη όψη του νομίσματος έχει να κάνει με τη διαχείριση της επιτυχίας, όχι μόνο από τις ίδιες τις ομάδες, αλλά γενικότερα από τους έχοντες το μαχαίρι και το κρέας στο ποδοσφαιρικό μας στερέωμα.
Αναφέρομαι σε αυτούς που παίρνουν αποφάσεις και γενικά διοικούν από τα ψηλά δώματα.

Δεν είναι με κακία που αναφέρομαι σε αυτούς, αλλά με επικριτική προσέγγιση, γιατί πρέπει να παραδειγματιστούμε από όσα καλά λαμβάνουν χώρα στις δυο ευρωπαϊκές διοργανώσεις στις οποίες συμμετέχουμε.
Πρέπει, με άλλα λόγια, να αλλάξουμε και ταχύτητα και νοοτροπία σε πολλά θέματα που στην Ευρώπη θεωρούνται εδώ και δεκαετίες ως επιλυμένα…

Δεν γίνεται, για παράδειγμα, να έχουμε απαίτηση από τις εκάστοτε οικοδέσποινες να μας σέβονται όπως και από διαιτητές, ακόμα και αντίπαλους οπαδούς, αλλά όταν επιστρέφουμε στην κυπριακή πραγματικότητα να τα ξεχνάμε όλα και το μεγάλο ψάρι να τρώγει το μικρό…

Δεν γίνεται ως σωματεία να μη σεβόμαστε τους οπαδούς πελάτες και ως Ομοσπονδία να χωρίζουμε τις ομάδες αναλόγως του κόσμου που έχουν και των τίτλων που κατακτούν.
Στην Ευρώπη, που είμαστε οι μικροί της παρέας, ξέρουμε και καλά κάνουμε να διεκδικούμε τα δικαιώματά μας.

Εδώ γιατί θέλουμε να διαχωρίζουμε τα αρνιά από τα ερίφια;
Είναι κάτι που συμβαίνει διαχρονικά και κάποια στιγμή θα πρέπει να λήξει.

Η συμφεροντολογική προσέγγιση και προκαλεί και δημιουργεί πολλά ερωτήματα για τη φιλοσοφία μας, που μια ζωή παραμένει αναλλοίωτη σε πλείστα τόσα θέματα.
Ελπίδα από το ποδόσφαιρο μπορεί να υπάρχει, το θέμα είναι να αξιοποιηθεί σωστά σε όλα τα επίπεδα και από αυτούς που πραγματικά άμα το θελήσουν μπορούν να αλλάξουν πολλά κακώς έχοντα στον ποδοσφαιρικό μας χώρο, προτού να είναι οριστικά αργά…

Αυτά.