Συνήθως όταν πέφτει η αυλαία του κορυφαίου παγκοσμίως ποδοσφαιρικού τουρνουά, γίνεται και η απαραίτητη εκτίμηση του τι συνέβη, ποιος ήταν ο καλύτερος και αν στο τέλος της ημέρας απονεμήθηκε δικαιοσύνη.
Σε αυτό λοιπόν το Μουντιάλ, η Γερμανία σήκωσε δίκαια την κούπα της Παγκόσμιας πρωταθλήτριας, απλά γιατί ήταν η καλύτερη.
Ήταν η πιο σταθερή αξία, είχε τους πρωτοκλασάτους της παίκτες σε αρίστη κατάσταση και όταν χρειάστηκε βοήθεια από τους λεγόμενους παγκίτες, όχι απλά την είχε, αλλά κάποιοι από αυτούς της χάρισαν και νίκες και κυρίως το βαρύτιμο τρόπαιο.
Ήταν γεμάτη σε όλες τις γραμμές, η από την Κυριακή το βράδι νέα Παγκόσμια πρωταθλήτρια. Ήξερε πολύ καλά τι ήθελε και πώς να το πάρει και πολύ σημαντικό ήταν το γεγονός ότι ο προπονητής της αλλά και οι στενοί του συνεργάτες, ήξεραν πολύ καλά τον κάθε αντίπαλο ξεχωριστά και αυτό φάνηκε στην κάθε αναμέτρηση των Γερμανών.
Έτσι, γράφτηκε η ιστορία από τα Πάντσερ που πλέον είναι η πρώτη ομάδα από την Ευρώπη που στέφθηκε πρωταθλήτρια στα γήπεδα της Αμερικής, ισοφάρισε την πρώτη σε κατακτήσεις στην Ήπειρο μας Εθνική Ιταλίας, φτάνοντας στις τέσσερεις, υπολείπεται πλέον ενός τροπαίου της Βραζιλίας, έχει τον πρώτο σκόρερ όλων των εποχών σε τελικές φάσεις Μουντιάλ, τον Κλοζε που έφτασε τα 16 γκολ και βεβαίως πέτυχε σε ημιτελική φάση την μεγαλύτερη σε έκταση σκορ νίκη, με το αστρονομικό 7-1 επί της οικοδέσποινας Βραζιλίας…
Όλα καλά και όλα ωραία λοιπόν για την Γερμανία που συνέχισε και την παράδοση Ιταλίας και Βραζιλίας, οι οποίες σήκωσαν το τέταρτο τους τρόπαιο, 24 χρόνια μετά το τρίτο.
Και οι νέοι Παγκόσμιοι πρωταθλητές πήραν το τρίτο το 1990…
Ακόμη, άξιο αναφοράς είναι ότι η Γερμανία πανηγύρισε κούπα μέσα στα γήπεδα και της Βραζιλίας και της Ιταλίας, ενώ η Ιταλία μέσα στην Γερμανία και η Βραζιλία που ποτέ δεν τα κατάφερε στις χώρες αυτές, κέρδισε όμως δυο φορές σε τελικό την Ιταλία και άλλη μια την Γερμανία…
Από εκεί και πέρα, πρέπει να τονίσουμε ότι η Ολλανδία, ήταν εντυπωσιακή γι΄ αυτό άλλωστε έφυγε ουσιαστικά αήττητη από το Μουντιάλ, ενώ αντίθετα πολύ απογοητευτική ήταν η Βραζιλία.
Δυνατές παρουσιαστήκαν Αργεντινή, Χιλή, Βέλγιο και Μεξικό, ενώ Ιταλία, Αγγλία και Ισπανία, ούτε θυμάται κανείς με ποιους αγωνίστηκαν.
Δεν πρόλαβαν ουσιαστικά να πουν καλησπέρα και πήραν τον δρόμο της επιστροφής.
Για την Ελλάδα πρέπει να τονιστεί ότι ήταν μια αξιοπρεπής παρουσία, η καλύτερη που έκανε ποτέ σε τελική φάση Παγκοσμίου Κυπέλλου.
Πάνω σε αυτές τις εμπειρίες μπορεί να στηριχτεί για το άμεσο μέλλον.
Παρεμπιπτόντως, να καταθέσω την άποψη μου για τις κορυφαίες βραβεύσεις σε ατομικό επίπεδο και να τονίσω την έντονη διαφωνία μου για την βράβευση του Μεσι.
Δεν θα ισχυριστώ ότι πέρασε και σε αυτό το Μουντιάλ απαρατήρητος, όμως από όσα είδαμε, είχε παίκτες που ξεπερνούν σε αριθμό το νούμερο της φανέλας που φορεί ο αρχηγός της Αργεντινής, που ήταν σαφώς ανώτεροι του σε παρουσία και κυρίως σε ουσιαστική βοήθεια προς τις ομάδες τους.
Αυτά…
