Αποτελεί γενικό κανόνα στην καθημερινή ζωή, από τον οποίο δεν μπορούσε να ξεφύγει και ο ποδοσφαιρικός χώρος.
Αναφέρομαι στο ότι πολλοί θεωρούν δεδομένο ότι οικογένειες, οργανισμοί και σύνολα γενικώς, δεν έχουν τη δική τους ανάγκη για να ορθοποδήσουν, γι΄ αυτό και δεν συγκινούνται όταν ακούν ότι αντιμετωπίζουν σοβαρά προβλήματα πάσης φύσεως.

Όταν το αντιληφθούν, όταν δηλαδή η κατάσταση φτάσει στο απροχώρητο, τότε μόνον ευαισθητοποιούνται και αντιλαμβάνονται ότι η μη εμπλοκή τους στο προηγούμενο διάστημα, και αδικαιολόγητη ήταν και ανεξήγητη.

Έτσι, όταν αποφασίζουν να κινηθούν, δίνουν την εντύπωση ότι θέλουν να προσφέρουν όσα δεν προσέφεραν στο προηγούμενο διάστημα, γι΄ αυτό και είναι μπροστάρηδες της όλης προσπάθειας που βρίσκεται σε εξέλιξη.

Αποδείχτηκε αυτό, για να αναφερθούμε στο αθλητικό κομμάτι, πάρα πολλές φορές στο παρελθόν, αποδείχτηκε και στη διάρκεια της εκπομπής του Ράδιο Πρώτο, Βραδινό Ντέρμπι, όπου δεκάδες ήταν τα μηνύματα για τους εκπροσώπους τριών ιστορικών προσφυγικών ομάδων - του Διγενή Ακρίτα Μορφου, της ΠΑΕΕΚ Κερύνειας και του ΑΣΙΛ Λύσης.

Δεν μπορώ να ισχυριστώ ότι οι απανταχού φίλοι και υποστηρικτές αυτών των ένδοξων ομάδων ήταν απόντες στα πολλαπλά καλέσματα για οικονομική βοήθεια που εντάθηκαν στα τελευταία χρόνια.
Αντίθετα, πολλοί ανταποκρίθηκαν και συνεχίζουν να το κάνουν χωρίς, μάλιστα, τυμπανοκρουσίες και δημοσιότητες…

Όμως, είναι αλήθεια ότι από τη στιγμή που εμπέδωσαν, μετά και τις τοποθετήσεις και εκκλήσεις των εκπροσώπων των ομάδων τους, ότι όντως υπάρχει σοβαρός κίνδυνος να μπει λουκέτο και στα τρία προσφυγικά σωματεία, υπήρξε περισσότερη κινητικότητα και κυρίως περισσότερο ενδιαφέρον για να στηριχτούν οικονομικά ο Διγενής, ο ΑΣΙΛ και η ΠΑΕΕΚ, που για πολλά χρόνια ήταν το ποδοσφαιρικό καμάρι των πόλεών τους και της ευρύτερης, θα έλεγα, περιοχής τους.

Πιθανόν να είναι από τις τελευταίες προσπάθειες που καταβάλλουν οι άνθρωποι των ομάδων αυτών για να κρατήσουν στη ζωή τα τρία ιστορικά σωματεία.
Θα πρέπει, πέραν των παραδοσιακών φίλων και υποστηρικτών τους, να μπουν στη μάχη για να τα κρατήσουν ζωντανά και η πολιτεία και η ίδια η Ομοσπονδία.

Πραγματικά θα ήταν τραγικό και θα είχε πολλαπλές συνέπειες, να μην εκπροσωπείται στα πρωταθλήματα της ΚΟΠ η πόλη της Κερύνειας και οι κωμοπόλεις της Μόρφου και της Λύσης.
Και το τραγικότερο όλων είναι ότι, αφενός, κινδυνεύουν να χαθούν γιατί δεν μπορούν να βρουν λεφτά για ένα χρόνο, που ισοδυναμούν με τον μηνιαίο μισθό ενός καλού ξένου παίκτη μιας μεγάλης ομάδας και, αφετέρου, δεν συγκινούνται διαχρονικά ούτε η πολιτεία ούτε η ίδια η Ομοσπονδία, στην οποία για δεκαετίες ολόκληρες ανήκουν οι τρεις ιστορικές και σήμερα πολύ ταλαιπωρημένες ομάδες.

Αναμένω ότι, έστω την υστάτη, θα υπάρξουν εξελίξεις τέτοιες, που να επιτρέπουν την -έστω κάτω από πολύ αντίξοες συνθήκες- συνέχιση της ποδοσφαιρικής δράσης και των τριών ομάδων.
Στο κάτω-κάτω της Γραφής, οι εκπρόσωποι στη Βουλή των περιοχών που ανήκουν οι ομάδες ας δώσουν πρώτοι το παράδειγμα ότι κάπου νοιάζονται γι΄ αυτές τις ομάδες και ότι δεν επισκέπτονται οικήματα και παράγοντές τους μόνο σε προεκλογική περίοδο…

Ας αποφασίσουν -έστω στο παρά ένα- να δραστηριοποιηθούν.