Σε δυο εκ των κορυφαίων διαχρονικά ομάδων στον τόπο, στην Ανόρθωση και στην Ομόνοια, διακυβεύονται πολλά στις αμέσως επόμενες ημέρες, για να μην αναφέρω και ώρες.

Γνωστά τα πολλαπλά οικονομικά τους βάρη, τα οποία για κάποιους εκ των έσω των δυο ομάδων θεωρούνται ασήκωτα και ουσιαστικά τις οδηγούν σε μονοπάτια, που πιθανόν να είναι από επικίνδυνα έως και απροσπέραστα.

Δεν είναι, άλλωστε, τυχαίο το γεγονός ότι, στην τελευταία πενταετία, συνέβησαν πολλά και πρωτόγνωρα στις δυο ομάδες, που είχαν σαν αποτέλεσμα να οδηγηθούν στην τραγική κατάσταση που βρίσκονται σήμερα.
Από αλλαγές Διοίκησης, σε αλλαγές τεχνικής ηγεσίας και από τον ερχομό δεκάδων παικτών μέχρι και την πενιχρή ουσιαστικά συγκομιδή στις τελευταίες διοργανώσεις του πρωταθλήματος, είναι μια εικόνα που πραγματικά χρήζει πολλής ανάλυσης και προκαλεί τεράστια ερωτήματα για το πώς οδηγήθηκαν σε αυτό το σημείο δυο ομάδες που, διαχρονικά και αγωνιστικά και οικονομικά, θεωρούνταν από τις κορυφαίες στο ποδοσφαιρικό μας στερέωμα.

Θα ισχυριστεί κάποιος ότι έγιναν πολλά, σοβαρά και μαζεμένα λάθη και στις δυο περιπτώσεις.
Αυτό, συνέβη και σε άλλες μεγάλες ομάδες χρόνια προηγουμένως, όμως το ξεπέρασαν και στη συνέχεια επανήλθαν, και μάλιστα με εντυπωσιακό τρόπο, εκεί που τις έχει ταγμένες η ιστορία τους.
Η διαφορά στην περίπτωση με Ομόνοια και Ανόρθωση έγκειται στο ότι το συνολικό τους χρέος είναι σαφώς υψηλότερο από κάθε άλλη φορά, υπάρχουν στη μέση τα κριτήρια της ΟΥΕΦΑ και ο μηνιαίος έλεγχος από την ΚΟΠ και, κυρίως, αυτό το χρέος των εκατομμυρίων παραμένει διαρκούσης της χειρότερης οικονομικής κρίσης που βίωσε η Κύπρος από τον μαύρο Ιούλιο του 1974.

Όλα αυτά, μεγαλώνουν και τις δυσκολίες και κυρίως τους φόβους των ανθρώπων των δυο ιστορικών ομάδων, που θέλουν αλλά δεν μπορούν να τις επαναφέρουν σε δρόμο πιο ακίνδυνο οικονομικά.
Και, βεβαίως, αυτή η κατάσταση είναι λογικό να έχει αντίκτυπο και στο αγωνιστικό κομμάτι και στην ψυχολογία του μέσου οπαδού των δυο αυτών μεγάλων ομάδων.

Θυμίσαμε και τις προάλλες, σε αυτήν εδώ τη στήλη, ότι στην τελευταία πενταετία, οπότε άρχισαν να φαίνονται τα σημάδια του τεράστιου οικονομικού ξανοίγματος ή και προβλήματος στις δυο ομάδες, η μεν Ανόρθωση δεν πανηγύρισε τίτλο πρωταθλήματος, η δε Ομόνοια πήρε έναν, που της κόστισε στην ουσία διψήφιο αριθμό σε εκατομμύρια ευρώ.

Και αν φέρει κανείς στο μυαλό την εικόνα και πορεία των δυο ομάδων σε όλο αυτό το διάστημα στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις, θα αντιληφθεί γιατί αυξήθηκε και το οικονομικό πρόβλημα και μειώθηκε η εμπιστοσύνη στους εκάστοτε διοικούντες ή και προπονητές.

Αποδείχτηκε περίτρανα ότι τα λεφτά από μόνα τους δεν κάνουν τις ομάδες.
Γιατί αν ήταν διαφορετικά τα πράγματα, με τα τόσα εκατομμύρια που ξόδεψαν Ομόνοια και Ανόρθωση, θα έπρεπε να είχαν πολύ περισσότερες επιτυχίες στην Ευρώπη και βεβαίως πολύ περισσότερους τίτλους στις εγχώριες διοργανώσεις.

Δυστυχώς, για τον μεγάλο τους κόσμο, ούτε το ένα έγινε ούτε και το άλλο και το μόνο που έχει αυξητικές τάσεις είναι το χρέος τους.
Μακάρι να βρεθεί η χρυσή τομή και στις δυο ομάδες, γιατί ο χώρος χρειάζεται τη δυναμική τους παρουσία, γενικά…