Είναι ένα ερώτημα, ο τίτλος του σημερινού σχολίου, που έχει αφετηρία στα πρώτα χρόνια του νέου αιώνα, όταν άρχισε η μαζική κάθοδος ξένων και κοινοτικών παικτών, και όταν ο προϋπολογισμός κάθε ομάδας, μεγάλης και μικρής, εκτοξεύθηκε σε ύψη που ούτε τηλεσκόπια δεν τον εντόπιζαν…

Έκτοτε, και για να είμαστε ειλικρινείς πριν εισέλθει στη ζωή μας η πολιτική και ποδοσφαιρική Τρόικα, τα συμβόλαια των εκατοντάδων χιλιάδων, σε λίρες αρχικά και σε ευρώ στη συνέχεια, και τα αρχοντοχωριατιλίκια, ήταν σε πρώτο πλάνο από πλευράς ειδήσεων.

Νωπές στη μνήμη μας οι λεγόμενες μετεγγραφές αεροδρομίου, όπου συγκεντρωνόταν κόσμος που θα ήθελαν να είχαν στο γήπεδο οι πλείστες των ομάδων σε επίσημους αγώνες.
Άκρατος ο ενθουσιασμός και να οι φωτογραφήσεις και οι δηλώσεις στα ΜΜΕ από τους πρωτεργάτες των μετεγγραφών.

Επί βδομάδες ολόκληρες, στην περίοδο των μετεγγραφών, τα κασκόλ και οι φωτογραφήσεις, που συνοδεύονταν και από εντυπωσιακές δηλώσεις, είχαν την τιμητική τους.
Και ο κόσμος, η πλειονότητα για την ακρίβεια, χαίρονταν με τις εξελίξεις.

Πού να ήξεραν ότι στο φινάλε, στις περισσότερες περιπτώσεις, αυτοί θα πλήρωναν τον λογαριασμό και τα πάρτι των παραγόντων τους;
Κάποιοι από τότε έκρουαν τον κώδωνα του κινδύνου, όμως σε ώτα μη ακουόντων απευθύνονταν.

Και φτάσαμε στη σημερινή κατάσταση, όπου όλες οι ομάδες αντιμετωπίζουν από απλά οικονομικά προβλήματα, έως και κίνδυνο να βάλουν λουκέτο.
Κι όταν κινδυνεύει άμεσα κοτζάμ Ομόνοια και κοτζάμ Ανόρθωση, και εκπέμπουν εδώ και καιρό οικονομικό SOS, όταν στον ΑΠΟΕΛ μιλούν για έλλειμμα κοντά στα 5 εκατομμύρια, κι όταν αρκετές ομάδες περνούν τα κριτήρια με τεχνητά μέσα, όμως ανά πάσα στιγμή μπορεί να σκάσει βόμβα μεγατόνων, πού τελικά οδεύουμε ως ποδοσφαιρικός χώρος;

Η ΚΟΠ ψάχνει και δεν βρίσκει χορηγό για το πρωτάθλημα.
Μειώνεται η τηλεοπτική πίτα και πολλοί άλλοι παραδοσιακοί χορηγοί την έκαναν ή την κάνουν με ελαφρά πηδηματάκια.
Εδώ, κινδυνεύουμε να έχουμε εκπροσώπους στην Ευρώπη που να μην τηρούν τα κριτήρια.

Οι προσφυγές στα αρμόδια σώματα της ΟΥΕΦΑ εξακολουθούν να αποτελούν τεράστιο πρόβλημα και, δυστυχώς, οι περισσότερες από αυτές δεν έχουν ακόμη εκδικαστεί.
Όσο και να προσπαθήσει να κατεβάσει τον προϋπολογισμό της μια ομάδα, είναι τόσα πολλά τα χρέη που έχουν συσσωρέψει, που απλά παίρνει αναβολή η ημερομηνία που θα ακουστεί το μεγάλο μπακ.
Δυστυχώς, λύσεις δεν υπάρχουν και μάλιστα με άμεση ισχύ.

Και οι σημερινοί παράγοντες, στις πλείστες περιπτώσεις, πληρώνουν λάθη και μάλιστα χοντρά προκατόχων τους, που ζούσαν για τη χρονιά που διοικούσαν και δεν τους ένοιαζε, ή δεν έβλεπαν, το αύριο.
Ήθελαν άμεσες επιτυχίες, ανεξάρτητα οικονομικού κόστους.

Και φεύγοντας άφησαν τρύπες ολόκληρες, που όσα λεφτά και να ρίξουν μέσα, με τίποτα δεν γεμίζουν.
Πού πάμε;

Παραμένει αναπάντητο το ερώτημα, ακόμα και σήμερα που υποτίθεται θα έπρεπε να ήμασταν σοφότεροι γενικά και κυρίως στο οικονομικό κομμάτι.
Κι αν κάποιοι πετύχουν κάτι καλό στην Ευρώπη και μπαλώσουν κάπως την κατάσταση έχει καλώς.

Οι λοιποί τι θα απογίνουν και κυρίως οι μεγάλοι, που θυμίζουν το γνωστό «μεγάλο καράβι, μεγάλη φουρτούνα»;
Τελικά, έχουμε μέλλον;