Ο νόμος για τις εκποιήσεις, στα χέρια και τη βούληση των βουλευτών

Θα συναινέσει και στο κούρεμα των σπιτιών η Βουλή, ή θα αναλάβει την ευθύνη για την προστασία της περιουσίας των πολιτών, που την εμπιστεύθηκαν με την ψήφο τους για το μέλλον τους;

Η ΔΕΥΤΕΡΗ οικονομική εισβολή προ των πυλών, με μοναδικό φύλακα τη Βουλή των Αντιπροσώπων

Με ανοικτά όλα τα χαρτιά των σχεδίων της Τρόικας και της Κυβέρνησης ενώπιόν τους, οι εκλελεγμένοι αντιπρόσωποι του λαού καλούνται σήμερα να πουν ναι ή όχι στο περίφημο νομοσχέδιο για τις εκποιήσεις ακινήτων.

Ένα νομοσχέδιο από το οποίο απουσιάζουν τα ακόλουθα τέσσερα άκρως ουσιώδη και σημαντικά στοιχεία, τα οποία θα κατοχυρώνουν το σπίτι του οικογενειάρχη, ό,τι απέμεινε δηλαδή στον Κύπριο πολίτη:

*Η προστασία της πρώτης κατοικίας και της επαγγελματικής στέγης.

*Η διασύνδεση του νόμου για τις εκποιήσεις με το πλαίσιο για την αφερεγγυότητα.

*Η κατηγοριοποίηση μεγάλων και μικρών δανείων.

*Η διαγραφή του υπολοίπου του δανείου, αν από την εκποίηση δεν καλύπτεται ολόκληρο το ποσό.

Χαρακτηριστική και περιγραφικότατη είναι η δήλωση του Προέδρου του ΔΗΚΟ Νικόλα Παπαδόπουλου για τις πρόνοιες -μάλλον τις ΜΗ πρόνοιες- του επίμαχου νομοσχεδίου:

«Μέχρι σήμερα κουρέψαμε τις καταθέσεις, κουρέψαμε τους μετόχους, κουρέψαμε τους κατόχους αξιογράφων και τώρα θέλουν να κουρέψουμε τις κατοικίες και τις κυπριακές επιχειρήσεις, για να καλύψουμε την τρύπα στην κυπριακή οικονομία που μας επέβαλαν οι αποφάσεις οι πολιτικές, τόσο οι δικές μας όσο και του Eurogroup. Αυτή η τρύπα δεν θα καλυφθεί με το να πάρουμε και να κατάσχουμε τα σπίτια του κόσμου».

Ίδιο καπέλο, τρία διαφορετικά κεφάλια

Το νομοσχέδιο, όπως το κατέθεσε η Κυβέρνηση, χωρίς δηλαδή το δίκτυ προστασίας για την πρώτη κατοικία και τη μικρή επαγγελματική στέγη, αναδεικνύει την έλλειψη ευαισθησίας τόσο στις αποφάσεις της Τρόικας όσο και στις αποφάσεις του κράτους, αφού οι εκατέρωθεν και εν συνεννοήσει χειρισμοί επίθεσης κατά του κυπριακού λαού αποτελούν, ή θα έχουν ως αποτέλεσμα, μια χιονοστιβάδα η οποία θα παρασύρει ό,τι απέμεινε όρθιο στη χώρα μας.

Ίσως αμφισβητηθεί το γεγονός ότι υπάρχει συνεννόηση μεταξύ των δύο πλευρών. Τα γεγονότα όμως άλλα δεικνύουν. Όπως γράψαμε και την περασμένη Κυριακή, με την ψήφιση του νομοσχεδίου η Τρόικα θα πάρει τρία δισεκατομμύρια ευρώ, έναντι των 9 δις του ELA που της οφείλει η Τράπεζα Κύπρου, η Κυβέρνηση θα πάρει μισό δις από την Τρόικα και οι όποιοι νέοι, ξένοι επενδυτές θα πάρουν στα χέρια τους μια βαρβάτη εξασφάλιση: Η επένδυσή τους θα αποδώσει υπερκέρδη, αφού το νομοσχέδιο θα τους προσφέρει τη σιγουριά των εκποιήσεων. Ίδιο καπέλο δηλαδή σε τρία διαφορετικά κεφάλια.

Οι συνέπειες

Οι συνέπειες, σε περίπτωση που ο νόμος για τις εκποιήσεις εγκριθεί, έχουν εξηγηθεί κατά κόρον τις τελευταίες δύο-τρεις εβδομάδες, τόσο από πολιτικούς όσο και από οικονομικούς παράγοντες. Έχουν δίκιο όσοι φοβούνται πως θα αρχίσουν οι πλειστηριασμοί ακινήτων, της κύριας κατοικίας μη εξαιρουμένης, παρά την όποια «ξώπετση» και πρόσκαιρη προστασία δυο-τριών μηνών, που προσφέρουν ορισμένες πρόνοιες του εν λόγω νόμου. Πλειστηριασμοί οι οποίοι θα ρίχνουν τις τιμές των ακινήτων σε τιμές εξευτελιστικές, οδηγώντας την οικονομία σε περαιτέρω ύφεση (vicious recession).

Είτε μαζικές είτε όχι, οι εκποιήσεις θα έχουν επικίνδυνες συνέπειες για τον τόπο, τα νοικοκυριά και την προσπάθεια ανάκαμψης, η οποία καταβάλλεται ασμένως από όλους: Πολιτεία και πολίτες.

Εκποιήσεις ακινήτων όσων αρνούνται να ανταποκριθούν στις υποχρεώσεις τους ναι, αλλά σίγουρα όχι για όσους -σε περιόδους όπως αυτήν που ζούμε σήμερα στην Κύπρο- έχασαν τη δουλειά τους, έχασαν τα εισοδήματά τους και των οποίων σίγουρα δεν ήταν επιλογή να τους μηδενίσουν τις καταθέσεις και να μην μπορούν να πληρώνουν τη δόση για το σπίτι τους. Και σίγουρα δεν ήταν δική τους η απόφαση, τότε που απευθύνονταν στις τράπεζες για δάνειο με εντελώς διαφορετικά δεδομένα, να το πάρουν. Η ίδια η τράπεζα το έδινε, αξιολογώντας με τα δικά της κριτήρια, λανθασμένα ή σωστά, ότι ο δανειολήπτης μπορούσε να το αποπληρώσει. Μια λανθασμένη όμως απόφαση είθισται να την πληρώνει αυτός που την παίρνει και όχι αυτός που εισπράττει το προϊόν της.

Το πολιτικό κόστος: Κι εδώ χιονοστιβάδα

Πέραν του οικονομικού, υπάρχει και το πολιτικό κόστος. Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας είναι ο πρώτος που θα το πληρώσει. Και κατά συνέπεια και συνακόλουθα το κυβερνών κόμμα, ο Δημοκρατικός Συναγερμός.

Ποιος θα θυμάται την ώρα που οι αρμόδιοι εντεταλμένοι υπάλληλοι θα τον εκδιώκουν από το σπίτι του, ότι η σημερινή τραγική οικονομική κατάσταση οφείλεται και σε λάθη της προηγούμενης κυβέρνησης; Μπροστά του ο κάθε άστεγος θα έχει τον Νίκο Αναστασιάδη ως τον ηγέτη ο οποίος αποφάσισε να του δώσει τη βαλίτσα στο χέρι και να του δείξει τον δρόμο έξω από το σπίτι του. Σ’ αυτόν θα ξεσπάσει. Η χιονοστιβάδα δεν θα αφήσει ανεπηρέαστο το Προεδρικό Μέγαρο. Αντίθετα. Θα το ταρακουνήσει συθέμελα.

Οι μαζικές πωλήσεις δανείων σε ξένα ταμεία

Χλιαρές οι συζητήσεις για ένα σημαντικό θέμα: Να περάσουν ακίνητα δισεκατομμυρίων στα χέρια hedge funds

Ανεπαίσθητη ήταν η συζήτηση που έγινε για το ενδεχόμενο πώλησης των δανείων τα οποία κρατάνε οι τράπεζες σε ξένα επενδυτικά ταμεία, τα γνωστά hedge funds. Η χλιαρή συζήτηση μιας τέτοιας εξέλιξης ξαφνιάζει, κυρίως αν κάποιος σταθεί για λίγο στη δήλωση του διευθύνοντος συμβούλου της Τράπεζας Κύπρου Τζον Χούρικαν, πριν από καμιά δεκαριά μέρες. Όταν ρωτήθηκε αν η τράπεζα μελετά το ενδεχόμενο πώλησης των δανείων που κρατά σε ξένα ταμεία, είπε πως στο παρόν στάδιο δεν τέθηκε στο τραπέζι αυτό το θέμα, στη συνέχεια όμως διερωτήθηκε:

«Γιατί όμως να μη γίνει αυτό; Γιατί οι κυπριακές τράπεζες πρέπει να αποτελούν εξαίρεση από μια πρακτική η οποία ακολουθείται από όλες τις άλλες τράπεζες διεθνώς και στην ΕΕ;».

Σε τέτοιες περιπτώσεις, οι μαζικές και κατά συνέπειαν κερδοσκοπικές πωλήσεις των εξασφαλίσεων των δανείων αυτών, θα έχουν άμεσο αντίκτυπο στις ακίνητες περιουσίες. Ακίνητες περιουσίες δεν είναι ασφαλώς μόνον η κύρια κατοικία. Ακίνητη περιουσία αξίας εκατοντάδων εκατομμυρίων ευρώ κατέχουν και τα μεγάλα συγκροτήματα στην Κύπρο, τα οποία δεν μπορούν σήμερα να εξυπηρετήσουν τις οφειλές τους προς τις τράπεζες.

Με συνοπτικές διαδικασίες

Σε περίπτωση εκποίησης, αυτό που θα δούμε να γίνεται είναι το εξής:

-Η τράπεζα θα αποκτά το πλειοψηφικό μερίδιο στις εταιρείες ακινήτων εκατοντάδων εκατομμυρίων των μεγάλων συγκροτημάτων. Οι μεγαλύτερες τράπεζές μας όμως ανήκουν, πλέον, σε ξένους επενδυτές. Κατά συνέπεια, οι ξένοι επενδυτές ενδέχεται να αποκτήσουν και να ελέγχουν τα ακίνητα των εκατοντάδων εκατομμυρίων των μεγάλων συγκροτημάτων, μέσα από τις σημαντικές συμμετοχές τους στις κυπριακές τράπεζες.

Σε περίπτωση πώλησης δανείων μιας τράπεζας σε ξένα ταμεία, αυτό που θα δούμε να γίνεται είναι το εξής:

-Το όποιο ξένο ταμείο θα αποκτά πλειοψηφικό μερίδιο στις εταιρείες ακινήτων εκατοντάδων εκατομμυρίων των μεγάλων κυπριακών συγκροτημάτων. Και σε αυτήν την περίπτωση τα περισσότερα ακίνητα στην Κύπρο θα περάσουν σε ξένα χέρια.

Είτε με τον έναν είτε με τον άλλον τρόπο δηλαδή, ακίνητη περιουσία εκατοντάδων εκατομμυρίων θα γίνει ιδιοκτησία ξένων επενδυτών με συνοπτικές διαδικασίες, με αποτέλεσμα μεγάλο μέρος της Κύπρου να γίνει ιδιοκτησία ξένων επενδυτών.

Ναι σε μια δεύτερη οικονομική εισβολή;

Σήμερα η Βουλή καλείται να αποφασίσει κατά πόσο μεγάλο μέρος των ακινήτων στην Κύπρο θα περάσει σε χέρια ξένων. Σήμερα η Βουλή καλείται να αποφασίσει αν θα πει «ναι» σε μια δεύτερη οικονομική εισβολή, μετά από αυτήν του Μαρτίου του 2013. Η ευθύνη των αντιπροσώπων του λαού είναι τεράστια, αφού είναι αυτούς που ο λαός εμπιστεύτηκε, επέλεξε και εξέλεξε για να τον προστατεύουν.

Στο χέρι των βουλευτών, κυριολεκτικά, είναι η απόφαση αν θα συνεχίσουν απλώς να θορυβούν εν κυμβάλοις με ωραίες φιλολαϊκές δηλώσεις, αλλά στην ουσία να διατηρούν απαράδεκτα παθητικό ρόλο, όπως ακριβώς έπραξαν όλοι μαζί στις 22 Μαρτίου 2013, ψηφίζοντας τον περίφημο νόμο για εξυγίανση, ψηφίζοντας ουσιαστικά την καταστροφή της Κύπρου. Είναι στο χέρι τους, κυριολεκτικά, αν θα πάρουν πάνω τους την ευθύνη ή αν θα παραμείνουν και πάλι απλοί θεατές και απλοί πρωτοκολλητές αποφάσεων που ελήφθησαν έξωθεν, αλλά και στα ανώτερα δώματα της κυπριακής πολιτείας.

Τα δισεκατομμύρια που μας πήραν μέσα από τα χέρια

Σε προηγούμενη έκδοσή μας είχαμε εξηγήσει πώς η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, η Ελλάδα και η κυπριακή κυβέρνηση πήραν, μέσα από τα χέρια των Κυπρίων καταθετών απευθείας, και από τα χέρια των Κυπρίων πολιτών εμμέσως, πάνω από 9 δισεκατομμύρια ευρώ. Η πώληση των καταστημάτων των κυπριακών τραπεζών στην Ελλάδα, η παράνομη κάλυψη από τους ανασφάλιστους καταθέτες αντί από το κράτος, της υποχρέωσης του κράτους προς τους ανασφάλιστους καταθέτες (pari passu principle), τα ακραία σενάρια της Pimco που υιοθετήθηκαν από την ΕΚΤ, παρ' όλες τις διαφωνίες δισεκατομμυρίων όπως φαίνονται στην έκθεση της Blackrock, που δεν δημοσιοποιήθηκε ποτέ, η συμμετοχή της Κύπρου με 4,5 δις στο κούρεμα του ελληνικού χρέους, στοίχισαν στη χώρα μας τόσα, όσα θα χρειαστεί να δουλέψει τουλάχιστον μια γενεά για να ξανασταθεί η οικονομία.

Όλοι αυτοί οφείλουν να επιστρέψουν στην Κύπρο τα λεφτά που πήραν παράνομα από τους πολίτες της. Ορθώς τις τελευταίες μέρες ο Πρόεδρος του ΔΗΚΟ Νικόλας Παπαδόπουλος δηλώνει ότι όσοι μας πήραν τα δισεκατομμύρια πρέπει να μας τα επιστρέψουν. Εκείνο που δεν λέει ο Ν. Παπαδόπουλος είναι ονόματα. Και είναι γνωστά τα ονόματα: Η Τρόικα και η κυπριακή κυβέρνηση, με ευθύνη και της Ελλάδας, η οποία καρπώθηκε αρκετά δισεκατομμύρια από τη μικρή οικονομία της Κύπρου.

Αναγνώριση της ευθύνης και της υποχρέωσης

Αν και πέρασε πολύς χρόνος, πάνω από 18 μήνες, έστω και τώρα, ας αναλάβουν όλοι οι πιο πάνω τις ευθύνες τους, για να βρει κάπως τα πόδια του ο κυπριακός λαός. Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας ας αναγνωρίσει την υποχρέωση του κράτους έναντι των πολιτών στους οποίους επιβλήθηκαν οι ζημιές των τραπεζών, έστω κι αν δεν μπορεί να την εκπληρώσει, δηλαδή να την πληρώσει, αμέσως.

Αναγνώριση της κρατικής υποχρέωσης προς όφελος των πολιτών της Κυπριακής Δημοκρατίας, που έχουν υποστεί παράνομα τις ζημιές αυτές, από το στόμα του ιδίου του Προέδρου της Δημοκρατίας, δεν είναι μόνον επιβεβλημένη για σκοπούς αξιοπρέπειας του κράτους προς τους πολίτες του, αλλά και η μοναδική πορεία δημιουργίας συνθηκών αποκατάστασης της παντελώς χαμένης εμπιστοσύνης του κυπριακού λαού προς τον θεσμό του κράτους και προς τις κυπριακές τράπεζες. Αυτό είναι τουλάχιστον επιβεβλημένο και για έναν ακόμα λόγο: Η Κυβέρνηση, διά στόματος του Υπουργού των Οικονομικών της, και η Τράπεζα Κύπρου, διά του διευθύνοντος συμβούλου της, δηλώνουν επανειλημμένα ότι όποιος δανείζεται και χρωστά, οφείλει να πληρώσει. Μήπως η Κυβέρνηση εξαιρείται από τον βασικό αυτόν κανόνα; Σίγουρα όχι.

Η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα ας δώσει κι αυτή πίσω στους Κυπρίους πολίτες αυτά που τους πήρε. Αν θεωρήσει ότι μέρος του ποσού αυτού οφείλει να το δώσει η Ελλάδα, ας της το ζητήσει. Ας τη χρεώσει.

Η Ελλάδα, η οποία θα χρεωθεί, αν όλα γίνουν όπως πρέπει, κάποια δισεκατομμύρια τα οποία οφείλει στην Κύπρο, ας τα χρεώσει με τη σειρά της στην Τράπεζα Πειραιώς, η οποία απέκτησε εργασίες τριών κυπριακών τραπεζών στο ελληνικό έδαφος, παίρνοντας και 3,5 δις στο χέρι κέρδος.

Έφτασε, αν και με καθυστέρηση, η ώρα να αναλάβουν, όλοι όσοι έχουν, τις ευθύνες τους, με πρώτο τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας και σήμερα τη Βουλή των Αντιπροσώπων.

Η επόμενη δόση

«Όχι» από τη Βουλή σήμερα, σημαίνει μη εκταμίευση της επόμενης δόσης, 436 εκατομμύρια δηλαδή. Δεκτόν ότι το ποσόν είναι σημαντικό, αν ΔΕΝ ληφθεί υπ' όψιν ότι το πληρώνουμε αδρά αυτό το μισό δις. Όπως προαναφέραμε, δίνουμε τρία δις κι ένα νόμο για εκποιήσεις για να πάρουμε το μισό δις. Όμως: Ο ίδιος ο Υπουργός Οικονομικών είπε πως χρήματα υπάρχουν για τις κρατικές ανάγκες μέχρι τον Νοέμβριο. Άρα η «πολυτέλεια» της καθυστέρησης στην εκταμίευση υπάρχει. Μέχρι τότε, ας στρωθούν στη δουλειά αυτοί που πρέπει, για να ετοιμάσουν και να καταθέσουν στη Βουλή για ψήφιση το περίφημο πλαίσιο αφερεγγυότητας, το οποίο θα προστατεύει τους μικροοφειλέτες της πρώτης κατοικίας και της μικρής επαγγελματικής στέγης, ώστε να ψηφιστεί μαζί με το νομοσχέδιο για τις εκποιήσεις. Ιδού η Ρόδος.

Και για να επαναλάβουμε, καταληκτικά:

«Μέχρι σήμερα κουρέψαμε τις καταθέσεις, κουρέψαμε τους μετόχους, κουρέψαμε τους κατόχους αξιογράφων και τώρα θέλουν να κουρέψουμε τις κατοικίες και τις κυπριακές επιχειρήσεις, για να καλύψουμε την τρύπα στην κυπριακή οικονομία που μας επέβαλαν οι αποφάσεις οι πολιτικές, τόσο οι δικές μας όσο και του Eurogroup. Αυτή η τρύπα δεν θα καλυφθεί με το να πάρουμε και να κατάσχουμε τα σπίτια του κόσμου». Με μαθηματική ακρίβεια, θα μεγαλώσει.