Εργαλείο πίεσης ή φονικό όπλο; Διίστανται οι απόψεις, εντείνονται οι ανησυχίες

«Ισοπαλία» αναδεικνύει η ζυγαριά των θετικών ή αρνητικών αντιδράσεων για το υπό εξέταση κυβερνητικό νομοσχέδιο για τις εκποιήσεις. Τεχνοκράτες και πολιτικοί χωρίζονται σε στρατόπεδα και ο απλός δανειζόμενος πολίτης διερωτάται, ακόμη, τι θα αλλάξει στη ζωή του…

ΑΥΣΤΗΡΑ μηνύματα έστειλε η Τρόικα, που παρακολουθεί τις εξελίξεις

Καμία άποψη για ένα τόσο περίπλοκο ζήτημα, όπως οι εκποιήσεις, δεν μπορεί να θεωρηθεί «αλάθητη» ή «πανάκεια». Η επιχειρηματολογία, όμως, ένθεν και ένθεν είναι η μοναδική πηγή για δημιουργία «ιδίας αντίληψης» στον μέσο και κατά συντριπτικό ποσοστό επηρεαζόμενο πολίτη. Οι μεν και οι δεν. Οι υπέρμαχοι και οι πολέμιοι. Οι χειροκροτούντες, οι αντιφρονούντες και οι... παραφρονούντες. Το νομοσχέδιο δεν είναι πλέον λόγια και απλές πληροφορίες. Αποτυπώθηκαν όλα σε 31 σελίδες και οι απόψεις ένθεν και ένθεν στηρίζονται σε χειροπιαστά δεδομένα, άρα έχουν και μεγαλύτερη βαρύτητα.

Οι υπέρ

Θα ξεπουληθούν μαζικά περιουσίες; Επιτρέπεται κάτι τέτοιο από τις πρόνοιες του νομοσχεδίου; Θα ήταν αυτό υπέρ των τραπεζών που κρατούν τώρα και το μαχαίρι και το καρπούζι; Διίστανται οι απόψεις. Τεχνοκράτες και Οικονομολόγοι θεωρούν ότι το «εργαλείο των εκποιήσεων» στα χέρια των Τραπεζών αποτελεί αναπτυξιακό μέτρο, αφού θα οδηγήσει-πιέσει, τους φέροντας ως στρατηγικά πτωχεύσαντες δανειολήπτες να βάλουν το χέρι στην τσέπη και να αρχίσουν να πληρώνουν.

Και κάτι τέτοιο θα αποτελούσε και το καλύτερο φάρμακο της καλπάζουσας ασθένειας των Μη Εξυπηρετούμενων Δανείων». Ομοίως, δηλώνουν, θα λειτουργήσει ο πέλεκυς των εκποιήσεων και για τους μεγαλοφειλέτες, οι οποίοι μερικές δεκάδες στον αριθμό, χρωστούν στις Τράπεζες ίσα με 6 δις ευρώ, ισάξιο με το 50% σχεδόν του ΑΕΠ. Και μόνο αυτά τα δάνεια να εξυπηρετούνται, λένε οικονομολόγοι, τότε η ρευστότητα της τράπεζας θα δεχθεί τη μεγαλύτερη ένεση και θα αποτελέσει την ατμομηχανή για να αρχίσει η διοχέτευση χρημάτων στην αγορά, άρα να επανέλθουν και οι ρυθμοί ανάπτυξης.

Και οι κατά…

Αυτή είναι, βέβαια, μόνο η μία όψη του νομίσματος, αφού από την άλλη ακούγονται πολύ δυνατά οι φωνές που προειδοποιούν για τα χειρότερα. Ποια είναι τα χειρότερα, διερωτώνται κάποιοι. Ο μέσος δανειζόμενος ρωτά το απλό! Κινδυνεύει το σπίτι μου; Η απάντηση, όμως, δεν μπορεί να είναι τόσο απλή όσο η ερώτηση.

Κάποιοι διαγιγνώσκουν από τις πρόνοιες του νομοσχεδίου δικαίωμα στις Τράπεζες για μαζικές εκποιήσεις και πωλήσεις «κόκκινων δανείων» σε μεγάλα επενδυτικά ταμεία. Κάποιοι άλλοι βλέπουν διαδικασίες εξπρές και κουτσούρεμα συνταγματικών δικαιωμάτων του δανειζόμενου. Άλλοι τρίτοι, προειδοποιούν για καταβαράθρωση των τιμών των ακινήτων με συνεπακόλουθη τη βουτιά στα «τάρταρα» για δεύτερη φορά, της κυπριακής οικονομίας. Και κάτι τέτοιο θα πυροδοτούσε τον φαύλο κύκλο της ύφεσης, της απώλειας κεφαλαίων, της ανάγκης στήριξης των τραπεζών άρα και νέα μέτρα και «τούμπαλι».

Τεχνοκράτες με παραπλήσιες απόψεις θεωρούν ότι οι ανησυχίες δεν είναι αβάσιμες αλλά καθ’ όλα λογικές με δεδομένη την ευαισθησία της κυπριακής οικονομίας στην κατασκευαστική βιομηχανία. Ως δε μέγιστο κίνδυνο αναδεικνύουν το γεγονός ότι ακόμη και σήμερα υποθηκευμένες περιουσίες, που υπερκάλυπταν το δάνειο, δεν αρκούν και για τις αναδιαρθρώσεις ζητούνται από τα τραπεζικά ιδρύματα πρόσθετες εξασφαλίσεις.

«Δοσοεξαρτώμενοι»

Η ΣΥΖΗΤΗΣΗ, πάντως, για τις εκποιήσεις στιγματίζεται, γι' ακόμη μια φορά, από τη δαμόκλειο σπάθι που ακούει στο όνομα Τρόικα, η οποία επικρέμαται πάνω από το κεφάλι των βουλευτών. Οι διεθνείς δανειστές, σε ένα κρεσέντο αναλγησίας, δεν άφησαν κανένα περιθώριο ελιγμού από την Κυπριακή Δημοκρατία, με την Ντέλια Βελκουλέσκου να υπογραμμίζει ότι «αν δεν περάσει η νομοθεσία, τότε τα κλιμάκια της Τρόικας θα επιστρέψουν στην Κύπρο». Όπερ μεθερμηνευόμενο, πρώτον δεν υπάρχει δόση, δεύτερον η Λευκωσία μετατρέπεται σε Αθήνα και τρίτον «έρχονται νέα μέτρα».

Η επόμενη δόση στην Κυπριακή Δημοκρατία ανέρχεται στο εξωφρενικό ποσό των 600 εκατομμυρίων ευρώ, γεγονός που προκαλεί «ημικρανίες» στην Κυβέρνηση και μόνο στη σκέψη ότι αυτά τα χρήματα δεν θα αποδεσμευτούν εγκαίρως.

Και τελικά η προειδοποίηση - εκβιασμός (όπως το εκλαμβάνουν τα κόμματα) ότι δεν θα πληρωθούν μισθοί και συντάξεις του Δημοσίου επανέρχεται στο προσκήνιο σαν το παλιό κρασί.
Η κυρία Βελκουλέσκου, πάντως, η οποία ειρήσθω εν παρόδω γνώριζε τις πρόνοιες του νομοσχεδίου πολύ ενωρίτερα απ' ό,τι τα ΜΜΕ και ο λαός στην Κύπρο, χαρακτήρισε το νομοσχέδιο ως εργαλείο για αποπληρωμή NPL’s εκεί και όπου είναι εφικτό και ως διάδρομο για καλύτερες αναδιαρθώσεις στους βιώσιμους, αλλά δυσπραγούντες επί του παρόντος, δανειολήπτες.

Είναι, όμως, έτσι τα πράγματα; Είναι το νομοσχέδιο εργαλείο ή είναι φονικό όπλο στα χέρια των Τραπεζών μετατρέποντας σε υποψήφια θύματα, απλούς πολίτες που βρέθηκαν στη δίνη όχι κατ' επιλογήν, αλλά γιατί άλλοι αποφάσισαν μέσα από πράξεις και παραλείψεις οικονομικής πολιτικής εδώ και επτά σχεδόν χρόνια; Ερώτημα που θυμίζει αυτό του αβγού και της κότας. Διότι, ως γνωστόν, το μαχαίρι στα χέρια ενός εγκληματία είναι φονικό όπλο, στα χέρια όμως μιας νοικοκυράς, εργαλείο για... μαγείρεμα!

Αγκάθι παντού οι εκποιήσεις...

Αν η Τρόικα πάντως λειτουργούσε στη βάση παραδειγμάτων και εκμάθησης από λάθη και παραλείψεις σε άλλες χώρες, το θέμα των εκποιήσεων θα ήταν λυμένο, γιατί δεν θα υφίστατο. Όλες οι μνημονιακές χώρες αντιμετώπισαν ή αντιμετωπίζουν τον ίδιο βραχνά. Σε κάποιες περισσότερο, σε άλλες λιγότερο, οι εκποιήσεις αποτέλεσαν ή αποτελούν το καίριο πλήγμα στην κοινωνική συνοχή, κάτι που όμως δεν φαίνεται να απασχολεί τους διεθνείς δανειστές.

Τρανό παράδειγμα είναι η Ισπανία, όπου πολλά σπίτια βγήκαν στο σφυρί και «διαχρονικοί οικογενειάρχες με αξιοπρέπεια» βρέθηκαν από τη μια στιγμή στην άλλη να διαμένουν σε εγκαταλελειμμένα ξενοδοχεία και να τρώνε από τους κάδους. Γιατί; Διότι το σπίτι τους εκποιήθηκε όσα - όσα, έχασαν την περιουσία τους, αλλά έμειναν και καταχρεωμένοι. Υπάρχει λοιπόν πρόβλημα στην εκποίηση ακινήτων στη μισή της πραγματικής του τιμής; Τεράστιο, είναι η απάντηση που εξάγεται από τα παραδείγματα άλλων «μνημονιακών» χωρών.

Κουτσουρεμένη κυριαρχία;

Σε αυτό το περιβάλλον και υπό αυτές τις προειδοποιήσεις - εκβιασμούς καλούνται τα κόμματα να ασκήσουν τον νενομισμένο κοινοβουλευτικό έλεγχο και να πράξουν το καλύτερο, κατά την κρίση τους, για το δημόσιο και συλλογικό συμφέρον.

Μπορούν όμως να το πράξουν ή η δυνατότητα τους να αλλάξουν, τροποποιήσουν, καταψηφίσουν τον προτεινόμενο νόμο περιορίζεται και αφορά μόνο «λεκτικό δικαίωμα». Η Κυπριακή Δημοκρατία έχει ζήσει παρόμοιο σκηνικό. Στις «ανεπανάληπτες» νύκτες του κουρέματος καθώς και στη συνεδρίαση της Ολομέλειας για τον Συνεργατισμό.

Κάποιοι τότε μίλησαν για παλληκαρισμούς, κάποιοι άλλοι όμως είδαν κουτσούρεμα κυριαρχίας του Κοινοβουλίου. Και εδώ προκύπτει το μείζον θέμα. Αν τα κόμματα το θελήσουν, τότε πρέπει να πάρουν το πολιτικό ρίσκο χωρίς «κωλοτούμπες» και παλινδρομήσεις. Αν πραγματικά πιστεύουν ότι ο νόμος αδικεί τον απλό πολίτη «ιδού η Ρόδος, ιδού και το πήδημα».

Και αν εννοούν τα όσα λένε για εκβιασμό από Κυβέρνηση και Τρόικα, δεν έχουν παρά να το δοκιμάσουν για να αποδείξουν στον απλό λαό ότι αυτό που λένε είναι αλήθεια ή για να διαψευστούν και να πουν το δικό τους mea culpa. Ας καταψηφίσουν, λοιπόν, το επίμαχο νομοσχέδιο και αν το πρόγραμμα προσαρμογής εκτραχυνθεί, τότε να ’ναι βέβαιοι ότι ο λαός θα τους δικαιολογήσει. Φτάνει να ξέρει ότι έπραξαν το παν για το καλό του.

Αν, όμως, για άλλη μια φορά αποδειχθούν κατώτεροι των περιστάσεων και με την πρώτη απειλή - εκβιασμό αναπροσαρμόσουν θέσεις και τοποθετήσεις, θα πρέπει επιτέλους να σταματήσουν να φωνάζουν. Γιατί οι φωνές τους, αν δεν συνοδεύονται από πράξεις, μόνο πονοκέφαλο προκαλούν.