Μοιάζουμε πια σαν μια διαλυμένη Πολιτεία. Έξω, στην αγορά, τα πράγματα όσο πάνε χειροτερεύουν. Σιγά-σιγά, μετατρέπεται η κυπριακή κοινωνία σε μια κοινωνία δύο ταχυτήτων που απέχουν τα μέγιστα μεταξύ τους. Οι προνομιούχοι, οι βολεμένοι…και όλοι οι υπόλοιποι. Οι υπόλοιποι που δυσκολεύονται πλέον αφάνταστα για τα βασικά. Σιγά-σιγά περάσαμε σε μια φάση που κανένας δεν ξέρει πού πραγματικά θα μας οδηγήσει.

Οι πολίτες, υπομονετικά, ακόμη, βλέπουν, παρακολουθούν, ακούν, και ζουν μέσα σε μια νέα πραγματικότητα που κανένας δεν μπορούσε πριν από μερικά χρόνια να προβλέψει. Οι πολιτικοί μας, αυτοί που βρίσκονται στην εξουσία, αλλά και όσοι είναι απέναντι, φαίνεται να μην έχουν ακόμη συνειδητοποιήσει τις πραγματικές διαστάσεις των προβλημάτων. Αλλιώς, δεν εξηγείται η συνολική διαχείριση της νέας αυτής κατάστασης πραγμάτων. Ούτε και εξηγείται το με ποια, ουσιαστικά, θέματα ασχολούνται καθημερινά.

Ο τόπος βρίσκεται σε μια κατάσταση χλομή, γκρίζα, μετέωρη. Το ίδιο και ο λαός. Που δείχνει μέχρι στιγμής μιαν ανεξήγητη υπομονή, ανοχή, ή ό,τι άλλο μπορεί να χαρακτηριστεί. Μήπως, όλοι, απλά περιμένουμε το θαύμα, διερωτάσαι κάθε φορά που συζητάς με συμπολίτες σου και διαπιστώνεις ότι όλοι σχεδόν έχουν τα χάλια τους, σε όλα τα επίπεδα…όλοι ασκούν κριτική στην τεράστια υπομονή που επιδεικνύει ο λαός…αλλά όλοι περιμένουν από κάποιους άλλους να αντιδράσουν… Σάμπως και οι ίδιοι, όλοι εμείς, δεν είμαστε οι πολίτες αυτού του τόπου, ο λαός…

Όλοι όσοι ζούμε μέσα στην αγορά, αντιλαμβανόμαστε ότι με τον τρόπο που προσπαθούν οι στην εξουσία ευρισκόμενοι να αντιμετωπίζουν τη συνολική κατάσταση, απλά δεν κάνουν τίποτε άλλο από του να παρατείνουν τον χρόνο του οριστικού θανάτου της μεσαίας τάξης και της εξαθλίωσης χιλιάδων πολιτών αυτού του τόπου.

Είναι φανερό ότι κάτι ριζοσπαστικό πρέπει να γίνει. Αλλά, αυτό το ριζοσπαστικό, δεν φαίνεται κανένας να το ανακαλύπτει. Απλά, σχεδόν όλοι μας περιμένουμε. Περιμένουμε το τέλος; Ίσως…Μπορεί να περιμένουμε και το θαύμα…Μέσα σε όλα αυτά μάς ήλθε, λοιπόν, και η περιβόητη διακήρυξη, οι συνομιλίες για το Κυπριακό, τα έτσι και τα αλλιώς. Με το εσωτερικό μέτωπο να προσλαμβάνει και πάλι διαστάσεις εκρηκτικές, με τον διαχωρισμό σε πατριώτες, και άλλους, με την πολιτική μας ηγεσία να φιλολογεί, να επανέρχεται στα παλιά, καλά γνωστά, μετερίζια τού «ναι» και του «όχι».

Δεν ξέρω αν είναι ακραίο, αλλά έχω τη δυνατή άποψη ότι, σε τέτοια φάση που βρισκόμαστε, δεν μπορούμε να κάνουμε συνομιλίες για τη λύση του κυπριακού προβλήματος. Και αυτό, φυσικά, πέρα από τα της ουσίας, για το τι διακήρυττε μέχρι πριν από μερικές μόνο μέρες ο ίδιος ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, και το τι τελικά αποδέχθηκε να συμπεριλαμβάνεται στην κοινή διακήρυξη… Κάποτε, όλοι μας το ξέραμε, θα μπαίναμε σε συνομιλίες για το κυπριακό πρόβλημα. Αλλά, μάλλον βιαστήκαμε. Και, πλέον, με όλα αυτά που συμβαίνουν στον τόπο μας, το τοπίο γίνεται ολοένα και πιο θολό, ολοένα και πιο γκρίζο, ολοένα και πιο μετέωρο…

ΑΝΔΡΕΑΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ