Η μυρωμένη γη του Αγίου Μάμαντος Λεμεσού δέχθηκε στα σπλάχνα της ένα εκλεκτό τέκνο της, τον αγωνιστή της λευτεριάς Γεώργιο Παναγή Παρίλλα

Η μυρωμένη γη του Αγίου Μάμαντος Λεμεσού δέχθηκε στα σπλάχνα της ένα εκλεκτό τέκνο της, τον αγωνιστή της λευτεριάς Γεώργιο Παναγή Παρίλλα. Έναν θεοσεβή χριστιανό και ακραιφνή Έλληνα, που είχε κλείσει βαθιά στην ψυχή του τον Θεό και την Ελλάδα. Έναν πιστό σύζυγο και στοργικό πατέρα, που μόνη του έγνοια είχε μέχρι την τελευταία του πνοή το καλό της οικογένειάς του και τη λευτεριά της πολύπαθης πατρίδας, για την οποία πολλά είχε προσφέρει κατά τον Απελευθερωτικό Αγώνα της ΕΟΚΑ.

Τον αείμνηστο Γιώργο τον είχα γνωρίσει από κοντά, όταν έγραφα το βιβλίο «Λίκνο της Λευτεριάς», που αναφέρεται στην προσφορά της κοινότητας του Αγίου Μάμαντος Λεμεσού στους εθνικούς αγώνες και, κυρίως, στον επικό Απελευθερωτικό Αγώνα της ΕΟΚΑ. Με τον Αγιομαμίτη φίλο, συναγωνιστή και συνάδελφο Κωστή Χατζηκωστή του Παπάμελη, πήγαμε στον Άη Μάμαντα, όπου συναντήσαμε τον αείμνηστο Γιώργο στο σπίτι του. Αφού μας σύστησε ο Κωστής αρχίσαμε χωρίς καθυστέρηση να μιλούμε για την προσφορά της οικογένειάς του και του ίδιου προσωπικά στον Αγώνα της ΕΟΚΑ.

Μου μίλησε για το κρησφύγετο-μνημείο σήμερα του Απελευθερωτικού Αγώνα, που βρίσκεται στο πατρικό του σπίτι. Ένα κρησφύγετο που φιλοξένησε τον Αυξεντίου, τον Γιωργάλλα, τον Σπανό, τον Κουλλαμή και άλλους καταζητούμενους αγωνιστές, όπως ο Γιώργος Παλαιολόγος, που παρέστη και στην κηδεία του. Μου περιέγραψε τα φρικτά βασανιστήρια που υπέστη ο ίδιος και ο αγωνιστής πατέρας του στα «Νταχάου» των Πλατρών από τους πιο θηριώδεις ανακριτές του κατακτητή. Κοντά του και η σύζυγός του Αγνή Κενεβέζου, κι αυτή αγωνίστρια, ξαδέρφισσα του Πρωτομάρτυρα της αγχόνης Αντρέα Δημητρίου.

Δεν θα ξεχάσω ποτέ τα λόγια που μου είπε, όταν τέλειωσε η συνέντευξη και μιλούσαμε για τις εξελίξεις στο Κυπριακό: «Χαράλαμπε, από πού ξεκινήσαμε, πού μας πήραν και πού μας έφεραν; Πού πήγαν τόσοι κόποι, τόσα αίματα, τόσες θυσίες; Ποιος θα πίστευε ότι αγωνιστήκαμε εμείς, για να νικήσουν οι Τούρκοι, που συνεργάζονταν με τον κατακτητή και ζητούσαν να παραμείνει η Κύπρος βρετανική αποικία; Τι θα γίνουν τα παιδιά μας και τ’ αγγόνια μας;». Και αυτή του την αγωνία την επαναλάμβανε κάθε φορά που βρισκόμασταν ή επικοινωνούσαμε συχνά με το τηλέφωνο.

Τα τελευταία χρόνια η επάρατη ασθένεια χτυπούσε ύπουλα κι αλύπητα τον λαμπρό αγωνιστή. Πάλευε παλληκαρίσια για να κρατηθεί στη ζωή. Τρία σχεδόν χρόνια έδινε τη μάχη ο Γιώργος. Τελικά, την έχασε και υπέκυψε στο μοιραίο, βυθίζοντας σε βαρύ πένθος την οικογένεια, τους συγγενείς και τους πολυπληθείς φίλους και συναγωνιστές του. Στις τρεις Φλεβάρη έφυγε σε ηλικία 77 χρονών, με τον καημό ότι δεν είδε την πραγματοποίηση του γαλάζιου του ονείρου.

Της κηδείας του προέστη ο Επίσκοπος Αμαθούντος Νικόλαος, συμπαραστατούμενος από έξι ιερείς. Επικήδειο εκφώνησε ο συναγωνιστής του Άριστος Χρυσοστόμου και από μέρους των Αποδήμων Αγίου Μάμαντος, ο συναγωνιστής και φίλος του Κωστής Παπάμελη Χατζηκωστής. Στο καλό, φίλε ακριβέ. Ελαφρύ να 'ναι το χώμα που σε σκεπάζει. Αιωνία σου η μνήμη…

ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΙΔΗΣ