40 χρόνια μετά, εξακολουθούμε να μην καταφέρνουμε να συμφωνήσουμε στο περιεχόμενο ενός προσχεδίου Κοινού Ανακοινωθέντος αναμεταξύ μας. Ο κάθε πολιτικός χώρος έχει τη δική του ανάγνωση και τη δική του εκτίμηση, που τη μεταφέρει στον λαό μέσω των εκπροσώπων του σε τηλεοπτικές διαμάχες, με αποτέλεσμα να ρίχνουν το δηλητήριο της διχόνοιας για άλλη μια φορά. Ο λαός μοιάζει με ταύρο σε αρένα που για 40 χρόνια τον καρφώνουν με αιχμηρά δόρατα και από τις πολλαπλές αιμορραγίες έχει εξαντληθεί.

Η μόνη του αμυδρή ελπίδα είναι να συγκεντρώσει τις αντοχές του. Η ανάλυση του προσχεδίου του Κοινού Ανακοινωθέντος δεν πρέπει να προτρέχει της ψυχολογίας του λαού, που για να σηκωθεί από τα απανωτά κτυπήματα, χρειάζεται να νιώσει ότι οι ηγέτες του, έστω και με επιφυλάξεις, είναι ενωμένοι και συλλογικά θα πάρουν τις αποφάσεις πως θα προχωρήσουν έστω και την υστάτη. Η κάθε διαφορετική ανάγνωση του κειμένου έχει τη σημασία της και πρέπει να γίνεται σεβαστή.

Ο πρόεδρος, όπως και οι διάφοροι πολιτικοί χώροι έλαβαν υπόψη τους τις ανακατατάξεις στην περιοχή, τον ξένον παράγοντα, τις πιέσεις και όλα τα άλλα που έχουν σχέση με τη χρονική αυτή περίοδο όσο αφορά την έναρξη αυτών των συνομιλιών. Φαίνεται όμως εκ των πραγμάτων ότι, στο μόνο που δεν έδωσαν σημασία, είναι σε τι ψυχολογία βρίσκεται ο Ελληνισμός της Κύπρου. Ας μην κοροϊδευόμαστε ότι ο απλός πολίτης έχει τις νομικές, οικονομικές ή συνταγματικές γνώσεις να κρίνει και να αποφασίσει· το ερώτημα που προκύπτει είναι αν έχει τις αντοχές για να διαμελιστεί στα "ναι" και "όχι" ή σε "προδότες" και "πατριώτες" και για άλλη μια φορά η διχόνοια να μας πνίξει μέσα στη μιζέρια και την παραίτηση.

Το ότι γεννηθήκαμε Έλληνες και η "διαφωνία" είναι έμφυτη, αντίθετα από την ομοφωνία σε μια κοινή γραμμή που ιστορικά δεν καταφέραμε ποτέ, δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχει θεραπεία μετά από τόσα παθήματα. Ας μην ξεχνάμε ότι η αλήθεια βρίσκεται πίσω από το σκηνικό· μπροστά παίζεται μόνο το παραμύθι...